Schrijfuitdaging januari 2018 (2)

Schrijfuitdaging januari 2018 (2)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Je had het tafelkleed weggerukt en zat ineengedoken op de grond. Het was zover, je was al ver over je grenzen heen. Dat krijg je dan als je maandenlang veel te veel hooi op je vork neemt en je alles wat er om je heen gebeurt gewoon laat gebeuren. Ook al weet je dat het niet oké is, ook al besef je dat een ander verkeerde dingen op je programma heeft gezet. Je wordt geleefd, en je doet gewoon niets. Je gaat naar de winkel en vergat wat je moest kopen. Dan kom je voor de zoveelste keer thuis met een hele lading yoghurt (want die was bijna op, niet?) en meer dan twintig tubes tandpasta (dat gaat niet kapot, weet je).
Je kreeg weer een brief van je ex die smeekt om terug te mogen komen, maar dat kan je nu niet hebben. Je hebt nood aan stabiliteit, maar niemand lijkt je die te kunnen geven. Dus steek je die brief in brand, gewoon omdat je van de geur van verbrande lucifers en vervlogen tijden houdt.
Volledig overmand door verdriet – of is het machteloosheid – zit je daar blootsvoets op de mat, kijkend naar de scherven van jezelf. Je probeert je te vermannen, je moet opnieuw op je benen staan. Maar je lichaam draagt de zware lasten niet. Je blokkeert. Als je lijmt wat je had verknipt, verprutst die onzichtbare schaar alles wat je ooit probeerde. Het is genoeg... je valt, maar je ziet de bodem van de put niet. Je gilt, maar je mond maakt geen geluid. Je schreeuwt het uit. Wie wil je horen?

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (10 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wow... heel herkenbaar. Erg beeldend en mooi geschreven.
| 08:17 |
Dank je wel, Alie!
| 08:36 |
Wow, wat een goede bijdrage!
| 18:48 |
Dank je wel voor deze mooie reactie!
| 19:47 |
Heel graag gedaan! Dit komt echt binnen!
| 19:48 |
En zeggen dat ik echt getwijfeld heb om het te posten...
| 19:50 |
Echt? Dat had ik met mijn post van gisteren...
| 19:52 |
Ik ben een eeuwige twijfelaar... ben vaak bang dat het niet goed genoeg is.
| 19:59 |
*shakes hands*
| 20:07 |
Herkenbaar!!
| 20:07 |
Wat prachtig geschreven in al zijn heftigheid
| 18:21 |
Van harte bedankt!
| 19:47 |
Erg mooi geschreven... Het raakt mij echt, wat een emotie.
| 16:59 |
Dank je wel!
| 19:47 |
Wauw mooi geschreven... Dit raakt je wel hoor
| 15:25 |
Dank je!
Mijn tweede deelname, ik kon toch nog een tweede versie maken met dezelfde steekwoorden.
| 15:45 |
Oef, die komt ff binnen! Knap gedaan!
| 12:09 |
Dank je wel, ik voelde me nochtans een beetje onzeker over de tekst.
Maar Dana zegt altijd: wees toch niet zo onzeker...
| 14:28 |
Ik sluit mij bij Dana aan..... dit is echt heel erg goed geschreven!
| 14:34 |
Dank je wel.
| 14:54 |
De pijn sijpelt hier magnifiek door. Goed gedaan!
| 07:44 |
Dank je wel, Dana!
| 08:33 |
Een prachtig krachtige invulling, Katrien!
| 23:17 |
Dank je wel, Hans!
| 07:19 |
Wat veel verdriet. Krachtig verteld.
| 21:58 |
Dank je wel voor je snelle reactie.
Ben blij dat je het weet te smaken, ook al zit het vol verdriet.
| 21:59 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen