Vijfenhalf, bijna zes. Deel 25.

Vijfenhalf, bijna zes. Deel 25.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik wil het graag met jullie delen.

Lieve zus,


Nadat ik het levenslicht had gezien, ontdekte ik al snel dat er meer mensen op deze aarde aanwezig waren, waarvan jij er een was. Vanaf dat moment ben je nooit meer uit mijn leven geweest. Je had het er maar druk mee, het huishouden en vijf van die lastige broers om je heen, die heel druk waren en heel veel deden, behalve het huishouden, want dat deed zusje wel. Natuurlijk speelde het feit dat onze moeder lichamelijk zwaar beperkt was hierin een belangrijke rol, maar je was het enigste meisje in het gezin, waardoor de last op jouw schouders zwaar was. Uit onze gesprekken van toen herken ik een gevoel van eenzaamheid, wat je vaak had, zoals een zus om mee te praten, zoals je dat met broers niet kan. Vanaf het moment dat je op eigen benen in het leven bent gaan staan, kreeg je te maken met lichamelijke ongemakken. Je eerste kennismaking met het ziekenhuisopname, was als ik het goed kan herinneren voor een galsteen-operatie.

Door de jaren heen zouden veel ziekenhuisopnames volgen.

De laatste jaren maakten we er met de kinderen grapjes over zoals “ wil je weten hoe een niersteen voelt ? ' vraag het aan Riet, er is weinig wat ze niet heeft ervaren. Of je zei ; “ ik ga weer naar het ziekenhuis, maar zo haal ik in ieder geval wel mijn ziektekostenpremie eruit “ ! Deze humor tussen jou, mij en de kinderen werd niet altijd begrepen door anderen, maar het heeft jou wel sterker gemaakt. Jouw leven van lichamelijk lijden heb je (net zoals onze moeder dat heeft gedaan) zonder klagen en in alle bescheidenheid ondergaan.

Jij vond kracht in het uitdragen van liefde naar anderen en er te zijn voor anderen.

Ik denk bijvoorbeeld maar eens aan wat jij voor onze tante Netty hebt gedaan. (Mijn moeder heeft haar tante verzorgd, tot aan haar dood toe, Paula). Een andere eigenschap van je is je dankbaarheid voor alles wat een ander voor je doet of aan je geeft, hoe klein het ook is. Dat doet me denken aan een moment in je leven, dat je er helemaal alleen voor stond met twee kleine kinderen. Je had maar net genoeg geld om te overleven en ik kwam bij je op bezoek. Onderweg passeerde ik een snackbar, en ik dacht, laat ik een gebraden kip voor ze meenemen. Zo gezegd, zo gedaan ! Je was zo dankbaar en zat met je kinderen te smullen van de kip. Jouw kinderen zaten je verbaasd aan te kijken, toen zei een van hen: “Mama, je lust toch helemaal geen kip?. Ik had de grootste moeite die avond weg te gaan, omdat ik weet dat je weer dat gevoel van eenzaamheid ervaart. Voor jou was eindelijk het geluk in je leven aangebroken in je eigen flat in Zoetermeer. Je kinderen woonden allemaal op zichzelf en je sloeg aan het behangen en aan het inrichten. Voor het eerst in je leven helemaal alles doen, zoals jij dat wilde”, zonder rekening te houden met anderen. Hoewel je toen al ernstig ziek was vertelde je me, dat je trots en blij was in die periode. Dat je anderen ook in die periode niet met jouw problemen wilde belasten, merkte ik en jouw kinderen ook. Dan kwam er een van ons en die zei: “Ma, er zitten te weinig kiezelsteentjes in de kattenbak “. Waarop jij dan zei: “Ik ben ze vergeten te halen, doe er maar wat kranten in.“ Het duurde even voor je kinderen en ik in de gaten hadden, wat er echt aan de hand was. Je wist dat je op ieder moment kon zeggen tegen jouw jongste zoon

”Het gaat niet meer, kom me maar halen.“

Nadat je moest besluiten dat je niet meer voor jouw laatste twee katjes kon zorgen die je toen had, kon je de eenzaamheid niet meer aan en heb je de knoop doorgehakt. De laatste periode van je leven was lichamelijk zwaar, maar je was blij met ieder moment dat je leefde. In onze gesprekken vertelde je hoe dat kwam. De mensen om je heen zorgden ervoor dat je door wilde vechten. Je was zo blij met alles wat men voor jou deed. Je was zo dankbaar met ieder gebaar van iedereen. Namens jou bedank ik alle aanwezigen hier voor hetgeen zij gedaan hebben. Vanaf het moment dat de eerste er was vertelde je in onze gesprekken hoe trots je was op je kinderen, net als onze moeder dat was op ons. Ze zijn in jouw voetsporen getreden en hebben je met liefde en alles wat ze hebben overladen. (Van wie zouden ze dat nou hebben, denk je!). Ik dank de kinderen voor de vele mooie momenten die wij samen met Riet nog mochten doorbrengen, en de steun voor elkaar in met name de afgelopen dagen. Voor jouw jongste zoon, en ik weet zeker dat ik ook spreek namens Paula, Richard en Saskia, wil ik mijn gevoel van waardering en respect uitspreken. Al die tijd is je huis je huis niet, om het zo maar te zeggen. Je broer en zussen over de vloer, op welk moment dan ook. De aanloop van broers, neven, nichten en kennissen van Riet.

Dat is niet makkelijk en al die tijd heeft jouw jongste zoon een stap terug gedaan.

Jouw jongste zoon heeft de grootste klus in zijn leven geklaard, op de momenten dat Paula, Richard, Saskia en ik twijfels hadden en naar andere oplossingen wilden gaan zoeken, bleef hij overeind en zei: “Geen discussie, ik ga door!” Namens ons en Riet dank hiervoor, we zijn trots op je. Lieve zus, in je laatste weken kon niemand meer doen dan er voor je te zijn. Je laatste strijd moest je helemaal alleen voeren, maar je was niet eenzaam, wij waren erbij !

Je broertje


Wow! Dit zegt alles en behoeft geen toevoegingen.

Ik wil nog een aantal teksten met jullie delen, die verteld zijn door dierbaren tijdens de dienst. Daarmee zijn we bijna gekomen aan het eind van dit boek. Ik geloof dat de doelstelling, mensen te laten zien 'Hoe kanker geluk kan brengen!' bijna gelukt is. De eerste tekst is van de zoon van tante Netty.


Lieve Riet,
Daar lig je dan, of liever gezegd: daar ligt je 'omhulsel' zoals je zelf soms zei. Je geest is echter bij ons in het midden. Samen met jouw moeder en mijn moeder, tante Netty, zijn jullie bij ons en kijken jullie op ons neer. Eindelijk zijn jullie dan bij elkaar. Mijn moeder stierf op zestien augustus 1995 en jij zat aan haar sterfbed. Ik was op weg van Brussel naar Rijssen, maar was net te laat. Jij gaf mijn moeder steun en kracht in haar laatste uren. Twaalf jaar later, op dezelfde dag, zestien augustus 2007, gaf jouw lichaam de strijd op. Van kinds af aan zijn wij heel close geweest. Talloze keren hebben mijn moeder en ik bij jullie oud en nieuw gevierd. Als tieners dansten wij samen op de beatmuziek in het kleine kamertje aan de Laakdwarsweg. Toen je getrouwd was hebben we in Den Haag geklaverjast tot diep in de nacht. Daarna verloren wij elkaar een tijdje uit het oog. Jij verhuisde toen naar Rijssen, net als mijn moeder, en daardoor hadden wij weer vaker contact en werd de band weer hechter. Zeker toen het slechter ging met mijn moeder en ze uiteindelijk overleed. In Zoetermeer was volgens mij je gelukkigste tijd. Dicht bij je broers, je kinderen, je kleinkinderen en je vele vrienden. Je gaf heel veel liefde en kreeg heel veel liefde terug. Negen jaar geleden werd bij mij darmkanker geconstateerd. Een operatie en chemokuren hebben mij er toen bovenop geholpen. Wij hebben toen veel gepraat en jij hebt mij veel steun gegeven. Bijna zes jaar geleden kreeg jij te horen dat bij jou deze vreselijke ziekte weer had toegeslagen. Je besloot ervoor te knokken, om zolang mogelijk van het leven te genieten. Dat te midden van al degenen, die jou lief waren. Een paar jaar geleden zijn wij samen naar Parijs geweest. Je genoot met volle teugen van de reis in de Thalys, het verblijf in het luxe hotel en de prachtige dingen die er in de Lichtstad te zien zijn. Lieve Riet, we hebben altijd op een speciale manier van elkaar gehouden en dat zal altijd zo blijven. Ik neem afscheid van je lichaam, maar weet dat je geest altijd bij mij zal zijn.


Puck


Mijn moeder heeft genoten van haar reis met haar neef naar Parijs. Nu doet hij net of het de gewoonste zaak van de wereld is, maar dat is niet zo. Ik vind het heel bijzonder, alles super de luxe en eerste klas, mama heeft in optima forma genoten de laatste tijd dat haar gegeven was. Tijdens de dienst wordt het nummer 'Who wants to live forever' van Queen gedraaid en een nummer van Kane.

Een echte 'rock-oma', die moeder van ons!

Na de toespraken hebben de kinderen op het nummer 'Love of my live' van Queen, de mand gesloten. Wij droegen mama naar buiten op het nummer 'Ticket to Heaven'. Daarna volgde de bekende rit naar Loosduinen. Op de begraafplaats kwam een nichtje naar mij toe en zei dat mijn zoons er waren. Werkelijk, ik rende naar voren en nam ze allebei in mijn armen. Ik zei hoe blij ik was dat ze nog redelijk op tijd waren gekomen. Natuurlijk vertelde ik ze dat ik veel van ze houdt. Uit mijn ooghoeken zag ik dat mama de bus werd uitgetild. Weer terug rennen om mama te dragen. Bij het graf aangekomen zou ik nog een gedicht voor dragen, maar eerst vertelde ik dit: “Vanochtend zei ik dat je als mens nooit helemaal compleet gelukkig kan zijn. Ik moet nu echter op deze woorden terug komen: ik ben compleet gelukkig!” En dat was ook te zien.

De dag dat ik mijn moeder naar haar graf bracht, was tevens de mooiste dag van mijn leven! Bizar eigenlijk, maar het is echt waar, iedereen heeft mij zien stralen en het is goed zo.

Liefs Keihard van den Berg

 


Beoordeel

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen