×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Vijfenhalf, bijna zes. Deel 3

Vijfenhalf, bijna zes. Deel 3


Ik was eraan gewend dat mijn moeder met haar gezondheid sukkelde. Ze had artrose en vaak last van haar rug. Regelmatig ging ze naar het ziekenhuis voor een scan. Als oudste dochter was ik al jong zelfstandig en op mijn zeventiende koos ik ervoor mijn eigen leven te gaan leiden. Ik trouwde en kreeg drie kinderen. Met mijn moeder, broers en zus hield ik veel contact. Omdat mijn jongste broertje pas vijf was toen mijn moeder kanker kreeg, bad zij of ze mocht blijven leven totdat haar kinderen volwassen waren. Die gebeden zijn verhoord: vorig jaar is mijn jongste broertje 21 geworden. Maar mijn moeder heeft nu niet meer lang te leven.


11 september 2001: de wereld stort in.

Wat een rare dag. Vanmiddag, in de parfumerie, werd een klant gebeld op haar mobiel. Er waren twee vliegtuigen in het WTC gevlogen! Er hing plotseling een rare sfeer in de winkel, iedereen was verbouwereerd en stil. Niet veel later werd ik ook gebeld. Het was mijn zusje: mijn moeder was opgenomen in het ziekenhuis. `waarschijnlijk een maagperforatie’, zei ze. Achteraf bleek het veel ernstiger. Mijn moeder had uitgezaaide borstkanker. De eerste keer toen zich dat openbaarde waren wij nog allemaal kinderen. Mama had toen gebeden of ze mocht blijven leven tot wij volwassen waren en haar gebeden waren verhoord. In juni 2011 werd mijn jongste broer 21 en in september 2001 had mijn moeder overal uitzaaiingen. Het was of er iemand met een belletje stond te rinkelen: `Weet je nog wat je toen hebt gevraagd? Nu is je jongste 21`. Zes tot negen maanden werd er gegeven. We zijn vijfenhalf, bijna zes jaar verder.

Ik weet nog goed hoe ik thuis werd opgevangen: ik werd dus niet opgevangen, ik had weinig steun van mijn man. Hij zou naar het ziekenhuis komen, maar liet het afweten. Toen ik thuis kwam, was hij dronken. Ik heb het zo gehad met hem. Gek dat er eerst iets ernstigs moet gebeuren voordat je inziet dat je op het verkeerde pad bent beland.

Het was geen gelukkig huwelijk, maar het heeft me wel drie prachtige kinderen gebracht en vooral heel veel inzicht. Altijd al had ik het gevoel van `dit is het niet`. Er moet toch ergens iets zijn, liefde. Gek, dat je dat kleine stemmetje negeert en gewoon verdergaat. Intuïtie heet dat.



Leer vertrouwen op dat kleine innerlijke stemmetje, maar dat blijkt razend moeilijk!


Het is veel gemakkelijker om dat stemmetje te negeren, net te doen alsof het er niet is. Blijven hangen in het oude vertrouwde, terwijl je voelt en weet `dit is niet goed`. Of dat nu je baan is waarin je niet gelukkig bent of je relatie. Het maakt niets uit: mens, durf te leven! Dat is ook wat ik geleerd heb, te durven leven.

Zoals ook mijn moeder het verwoordde: “De kanker heeft ons geluk gebracht”. Geluk in de zin van ‘liefde ontvangen’, maar ook ‘liefde geven’. Het is fijn te ervaren dat heel veel mensen steun geven in welke vorm dan ook. In tijden van nood leer je je vrienden kennen. Ik heb daar een andere kijk op. Je ontmoet degene die je op dat moment nodig hebt of wilt ontmoeten, of dat nu een positieve of negatieve ervaring is geweest. Je hebt ervan geleerd, en dat is leven, dat is ervaren.

Zo was ik als pubermeisje niet al te makkelijk voor mijn moeder. Sterker nog ik heb haar wel eens veroordeeld. Waar dacht ik dat ik het recht vandaan haalde om haar te veroordelen? Ik zag haar toen alleen maar met weer een nieuw vriendje. Nu weet ik dat als je lichaam je in de steek laat, het niet meer zo mooi is en je aandacht krijgt dat het goed is voor je zelfvertrouwen. Je hebt niet alleen maar aandacht nodig, maar ook liefde en affectie. Je bent niet alleen maar moeder, maar ook nog een compleet persoon. Doordat ik uiteindelijk de knoop heb doorgehakt en ben gescheiden, ben ik gegroeid. Nu weet ik hoe moeilijk het is om als alleenstaande moeder, je hoofd boven water te houden. Na mijn scheiding stond ik op straat en hoe ziek mijn moeder ook was, ze heeft mij met mijn kinderen in haar flatje opgenomen. Ze zorgde op die manier voor mij en ik voor haar. Ware liefde noem ik dat. Zo dichtbij, vlak onder je neus. Je hoeft alleen maar even wakker geschud te worden.

Gelukkig hebben wij een tweede kans gekregen en leven wij in ‘geleende tijd ‘. Gemakkelijk is het niet geweest, maar dankbaar voor de ervaring ben ik wel. We hebben ook een heel hecht gezinsleven. Als je dan met anderen over de gebeurtenissen praat, vinden ze het heel bijzonder wat er allemaal gebeurt. Hoe moet het voor een moeder zijn, de wetenschap: ‘ik ben ernstig ziek en heb mijn leven in dienst gesteld van mijn kinderen en straks moet ik hen loslaten!’ loslaten is houden van. Maar echt waar, besef je maar eens wat er bij een ernstig ziek mens in zijn of haar hoofd omgaat. Gruwelijk is dat, maar zo ziet zij het niet. Zij is gelukkig, dankbaar en heeft nog humor ook!

 



valisha
Haar eerste 2zinnen btw ;)
03-12-2015 23:17
03-12-2015 23:17 • Reageer
valisha
Ik sluit mij aan bij Rassi.
03-12-2015 23:17
03-12-2015 23:17 • Reageer
Rassi Health&Beauty
Toch vreemd dat wat door anderen gezien word als zwaar en moeilijk, je zelf helemaal niet zo ervaart als het je leven is. Zo ervaar ik het in ieder geval. (nee ik heb geen kanker, ik ben alleenstaande moeder van 4 dochters waarvan 1 lichamelijk veel klachten heeft)
03-12-2015 12:53
03-12-2015 12:53 • Reageer