Vijfenhalf, bijna zes. Deel zes. ( uit mijn moeders dagboek )

Vijfenhalf, bijna zes. Deel zes. ( uit mijn moeders dagboek )


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Natuurlijk kon mijn broertje dat zelf.


Maar hij wilde, net als de baby gevoerd worden! Hij kon ook zo driftig worden, dat hij met zijn hoofd en voeten tegen de muur bonkte. Ik was de enige die hem kon kalmeren.

Mijn moeder wist dat en zei dan dat ik hem maar mee naar boven moest nemen. Dan ging hij huilend met mij mee en legde zijn hoofd in mijn schoot. Ik aaide hem, praatte zachtjes tegen hem of zong een liedje. Meestal viel hij dan in slaap en legde ik hem in zijn bed. Naarmate de tijd verstreek raakte hij gewend aan zijn broertje en het feit dat hij nu een andere ‘positie’ had. Hij was lief voor Marcel en als ik ging wandelen met de kinderwagen, dan wilde hij ook duwen. Toen Marcel zes maanden was verhuisde wij en daar veranderde nogal wat. Er volgde een periode die zwart en ongelukkig was. Er waren in de laatste jaren voordat ik trouwde dingen met mij gebeurd die ik niet kon verdragen. ( mijn moeder is incest slachtoffer geworden van haar vader, mijn opa )


Daar kwam bij dat ik mijn grote liefde daardoor ben kwijt geraakt. Uiteindelijk ben ik in een soort ‘vlucht’ met een ander getrouwd. Ik hield helemaal niet van hem en hij sloeg me, de eerste keer de avond voor mijn trouwdag. Maar alles was al geregeld en de gasten uitgenodigd. Had ik toen maar afgehaakt, maar ik was bang voor de reactie van mijn vader en de man met wie ik zou trouwen. Maar ik dacht toen ook nog dat alles wel goed zou komen. Hoe kon ik dat verwachten? Maar ik wilde absoluut zo snel mogelijk het huis uit. Absoluut niet om mijn moeder, die werd er alleen maar ongelukkiger door. Maar alles leek beter dan nog langer thuis te blijven.

Wat kwam ik bedrogen uit! Ik kwam van de ene hel in de andere terecht! Dat kwam ook door het feit dat hij pas op het allerlaatste vertelde dat het huis dat we zouden krijgen niet door zou gaan. We gingen bij zijn ouders inwonen. Mijn hemel, het kon haast niet erger! Ik was zeventien jaar oud en zou de mooiste tijd van mijn leven moeten hebben.

Toen ik twintig was kreeg ik mijn eerste kind, een dochter, Paula. Wat was ik gelukkig met haar! Ze was klein, mooi en lief. Na zes maanden was ik alweer zwanger. Nu had ik dus twee kinderen, terwijl ik pas 21jaar oud was. Ik kon mijn geluk niet op!

( uit mijn moeders Dagboek ).


Angstdromen

De eerste angstdromen ontstaan kort na mijn scheiding van mijn eerste man. Die scheiding ging gepaard met veel dreiging en intimidatie. Ondanks mijn angst zette ik door en won het gevecht om mijn kinderen, die ik toegewezen kreeg in ruil voor het huis, de inboedel, de caravan en ‘afstand van alimentatie’. Wat was het toen, vele jaren geleden, ‘goed ‘ geregeld door de Nederlandse staat! Ik begon opnieuw met mijn twee kinderen en met de spullen die ik kreeg van mijn ouders en mijn broers. Toen ik de huur van de twee kamers, waar ik met mijn twee kinderen woonde, niet meer kon opbrengen, ging ik terug naar mijn ouders.

En toen begon de ellende in mijn hoofd…… Ik droom dat er een vliegtuig in mijn huis komt en vuur en vernietiging brengt. Brandende mensen springen uit ramen en ik sta verstijfd toe te kijken. Deze droom komt steeds weer terug in mijn slaap en als ik wakker word, ga ik uit bed omdat ik bang ben die vernietiging weer te zien.

Een tijd later droom ik niet meer over vernietiging, maar zie mezelf steeds wanhopig zoeken naar mijn huis. Als ik de straat vind waar mijn huis moet zijn, zie ik dat het er niet meer staat. Ik begrijp niet waarom ik mijn huis niet vind.

Dan droom ik dat ik op een brommer of een soort sleetje zit, dat heel hard een helling af suist. Ik heb geen remmen en moet heel alert zijn om niets te raken, maar ik kan alle obstakels omzeilen.

Dan droom ik dat ik in een heel gevaarlijk situatie verkeer. Ik wil gillen maar dat kan ik niet, want er zit iets in mijn mond wat ik er niet uit kan krijgen. Het lijkt wel een groot stuk kauwgom dat is vastgeplakt in mijn mond. Het is heel benauwd.

Later begint een hele reeks dromen over een baby. Het kindje zit alleen in een lege kamer op een houten vloer. Het huilt en strekt de armpjes naar mij uit, maar ik kan het niet helpen. Weer later droom ik dat ik het kindje kan oppakken en troosten. In een volgende droom probeert iemand in diezelfde kamer, binnen te komen om het kind pijn te doen. Ik pak het kind op en duw met alle kracht mijn schouders tegen de deur om die persoon buiten te houden. Ik merk dat ik heel veel van dat kindje houd en weet nu dat ik het altijd beschermen kan.

( mijn moeder heeft haar innerlijke kind omarmt en genezen ).


Liefs Keihard van den Berg.

 


Beoordeel

Reacties:

expand_more
Verberg reacties
Angstdromen die heb ik helaas ook :(
| 17:07 |
Wat mooi om te lezen hoe ze haar dromen heeft opgeschreven. Een kijkje in haar ziel.
| 23:26 |
Ja mooi he, ik ben er ook trots op dat ik haar als moeder heb gekozen.
| 17:07 |
Kan ik me voorstellen :)
| 00:48 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen