Poison - Hoofdstuk 39

Poison - Hoofdstuk 39


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Hoofdstuk 39: Stukken blijer.

Ik loop het huis van Clay uit. Ik ben het helemaal zat. Ik moet Dylan in de gaten houden nu ik zijn plannen ken. Ik loop richting huis. Ik hoop dat mijn broers nu ook niet irritant gaan doen. Ik wil dat het weer goed gaat tussen mij en mijn broers. Het is nog nooit zo gegaan in veertien jaar.

We stonden altijd aan dezelfde kant tot ik voor de kant van Clay had gekozen. Ik zie mijn straat al in de verte. Het is niet al te lang dus ik redt het sowieso wel. Ik denk even na. Ik had eigenlijk verwacht dat het Poison meer effect zou hebben. Ik had eerder gedacht dat ik nooit uit mijn kamer kon stappen.

Ik voel een straal in mijn polsen. Ik denk na over wat ik eerder gehad heb door het Poison. Ik heb terug kerende dromen. Ik krijg steeds maar die droom over hoe ik gevlucht was en hoe ik Dylan en Kian wilde bellen. Maar ik bedenk mij nu pas dat als ik bij Clay hoor en erge ruzie heb met Kian en Dylan dat zij dan de vijand voor mij zijn.

In mijn dromen kan ik zien wie voor mij de vijand is. Dat kan wel handig zijn. Ik loop mijn straat binnen en ik kom bijna bij mijn eigen huis aan. Het is nog gewoon middag. Ik was best snel van Clay naar huis gegaan. Het is nu ongeveer half één.

Dus ik heb terug kerende dromen en steeds pijn in mijn polsen. Ik heb dan geen controle over staan of rennen. Als ik blaas zucht of iets met diep ademen komt er paars vanaf. Ik weet zeker dat Elijah daardoor Poisoned is. Ik weet nog steeds niet hoe Callum en Maya daarop geantwoord hebben.

Misschien zijn ze daarom boos op mij. Ik heb Maya en Callum al tijden niet meer gesproken. Hopelijk komt daar ook verandering in en zal het weer goed gaan. Maar ik maak mij nu eerder zorgen over hoe ik het Poison kan stoppen anders ga ik dood! Ik zou er niet over na kunnen denken. Het is nogal moeilijk. Vooral ingewikkeld omdat je dit niet zomaar meemaakt als veertien jarig kind.

Ik wil niet dood! Ik heb het net zo goed voor ik al die ruzies kreeg met iedereen. Ik denk ook echt niet na over alles. Maar ik denk dat alles van het Poison pas erger word zodra ik in mijn laatste drie dagen zit. Ik denk dat ik dan veel meer last en pijn zal krijgen van alles. Ik denk dat ik dan ook veel last heb van hoofdpijn. Of juist helemaal nergens van en dat ik dan in één klap…… Ik kan het niet eens denken.

Ik sluit mijn ogen terwijl ik het randje van de stoep zit. De zon schijnt lichtjes tegen mij aan. Ik denk aan Elijah. De goede momenten van ons twee. Zal ik die ooit nog terug krijgen? Ik zucht zachtjes. Ik twijfel eraan. Hij zal door mij ook dood gaan als er geen tegen gif bestaat. Maar ter verdediging van mezelf, hij heeft het wel zelf gedaan.

De eerst volgende keer dat ik mijn ogen weer open hoor ik dat iemand naast mij gaat zitten. Kian? Dylan? Ik kijk naar rechts en ik glimlach. ‘Elijah’. Zeg ik zachtjes. Ik geef hem gelijk een knuffel. ‘Waar denk je over na’? Vraagt hij. Ik kijk naar de grond. ‘Niks, het is niet echt een onderwerp waar je het zo graag over wilt hebben’. Zeg ik. Elijah draait mijn gezicht naar hem toe.

‘Reve, je bent mijn meisje, ik weet wel wat je dwars zit’. Zegt hij. Ik kijk hem diep in zijn ogen aan waardoor ik weer glimlach. ‘Je denkt aan het Poison’. Zegt hij. ‘Verschillende dingen die veroorzaakt zijn door het Poison’. Ik knik. ‘Je weet ook precies waar ik steeds aan denk hé’? Vraag ik. Hij knikt. ‘Natuurlijk weet ik dat’. Zegt hij. ‘Dat zie ik in de blik die uitstraalt’.

Ik lach zachtjes net zoals Elijah doet. Ik staar weer naar de grond. ‘Denk jij dan niet steeds aan dat je dood gaat over twee maanden’? Vraag ik. Ik weet dat hij ‘nee’ schudt. ‘Waar denk jij aan waardoor je niet aan het Poison denkt’? Vraag ik. ‘Veel’. Antwoord hij. ‘Het team van de spionnen, mijn vrienden, mijn vriendinnetje’. Zegt hij. Weer glimlach ik.

‘Het is voor jou geen uitdaging om mij te laten lachen hé’? Vraag ik. Hij knikt. ‘Het is zo gemakkelijk bij jou’. Zegt hij. Weer lachen ik en Elijah. ‘Je moet niet zo aan alles denken’. ‘Het Poison, Clay, tegengif’. Zegt hij. ‘Het is misschien niet zo makkelijk maar jij kan je laatste dagen toch niet verpesten door te denken aan Poison dat je alleen maar pijn doet en verdrietig maakt’. Zegt hij.

Ik kijk Elijah weer aan. Hij krijgt een kleine glimlach op zijn gezicht. ‘Bedankt, je zorgt er echt voor dat ik mij beter voel’. Zeg ik en voor ik het weet voel ik zijn hand tegen de mijne aan. ‘Is er misschien nog iets wat je graag zou willen doen voor je’……………. ‘Eeeeehm’…………… ‘Nou ja, je weet wel wat ik bedoel’. Zegt hij.

Ik knik. ‘Ik wil dat alle ruzies met Maya, Callum en mijn broers stoppen’. Zeg ik. ‘Ik wil het spionnen team weer terug bij elkaar’. ‘En ik ben echt al die tijd bang geweest dat ons contact zou verdwijnen’. Zeg ik zachtjes. ‘Als wij twee echt van elkaar houden zal alles tussen ons nooit kapot gaan’. Zegt Elijah en hij kust mij.

Zodra ik Elijah weer aan kijk staart hij steeds naar één punt. ‘Ik kan je misschien wel helpen met Callum, Maya, Kian en Dylan’. Zegt hij. ‘Je weet dat ik je altijd graag wil helpen toch’? Vraagt hij. Ik knik. ‘Ja, dit is niet de eerste keer dat ik dit van jou hoor’. Zeg ik gedeeltelijk lachend.

Zo blijven we een tijdje op de stoep voor mijn huis zitten. We hebben een beetje bij gepraat en ik heb verteld wat ik bij Clay gedaan heb vanochtend. Toen ik het vertelde zag ik Elijah stiekem lachen. Hij vind het dus kennelijk goed wat ik gedaan heb.

Elijah staat op. ‘Reve, ik moet gaan’. Zegt hij. Ik sta ook op. ‘Zie ik je snel weer’? Vraag ik. Hij knikt. Ik wil net mijn sleutels pakken als ik Elijah nog hoor. ‘Hé Reve, ik hou van je’. Zegt hij. Ik glimlach. ‘Hé Elijah, ik hou ook van jou’. Zeg ik voor ik mijn huis binnen loop.




Beoordeel


Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen