Judith raadt Leonie's geheim


#Leonie is een vrouw van tegen de veertig, ze zou je buurvrouw kunnen zijn. Na haar scheiding bouwt ze haar nieuwe leven op. Met buurvrouw Mandy heeft ze eetafspraken van het goede soort: Mandy kookt! Ook de liefde komt weer om de hoek kijken, met alle gevolgen van dien.

Leonie was nog even in slaap gevallen, maar ook alweer vroeg wakker geworden. Het was een gewone doordeweekse dag en ze moest naar haar werk! Om half zeven sloop ze het bed uit en twijfelde over wat ze zou doen. Mandy lag nog diep in slaap, ze wilde haar niet wekken, maar het voelde ook niet fijn om zomaar het huis uit te sluipen en niets te zeggen. Ze verzamelde haar kleren en maakte daarbij af en toe was meer geluid dan strikt noodzakelijk, in de hoop dat Mandy toch wakker zou worden. Het werkte. Mandy rekte zich uitgebreid uit en opende toen haar ogen. “Hai liefje, wat ga je doen?” zei ze toen ze Leonie naast het bed zag met in haar armen haar kleding van de dag ervoor. “Eeeh… ik moet naar mijn werk. Ik wilde je niet wakker maken”, zei Leonie. “Werk… o ja natuurlijk. Dan is het niet anders. Ik had een uitgebreid ontbijt in gedachten”, haar ogen gingen over Leonie’s naakte lichaam en Leonie voelde zich onnozel, zo met haar kleren in haar armen. “Geef me een kus”, beval Mandy en Leonie luisterde maar al te graag. “Ik moet nu gaan”, verontschuldigde Leonie zichzelf. Mandy knikte begrijpend. “Dag liefje”, zei ze en ze draaide zich weer om. Het was duidelijk dat ze er nog een slaapsessie aan vast zou plakken. Leonie aarzelde even, maar verdween toen met haar kleding naar de badkamer, waar ze zich aankleedde. Toen ze aangekleed was en er zeker van was dat ze al haar spullen had, verliet ze Mandy’s huis om één deur verder haar eigen huis binnen te stappen.

In de keuken zette ze haar Senseo aan en maakte een ontbijtje voor zichzelf. Daarna kleedde ze zich weer uit, gooide haar kleding in de wasmand en stapte onder de douche. Haar gedachten gingen naar de voorgaande avond, maar al snel brak ze haar gedachten af en maande ze zichzelf om tempo te maken: zo zou ze nooit op tijd op haar werk aankomen!

“Wat zit je naar me te kijken?” vroeg Leonie aan Judith. “Valt het op? Sorry! Tja, ik probeer te besluiten wat er met je aan de hand is. Je hebt zo’n bijzondere uitstraling vandaag, zo heb ik je nog niet eerder gezien. Ben je verliefd?” Judith keek haar vragend aan. Leonie hoefde geen antwoord te geven, dat deed haar gezicht al voor haar, dat werd namelijk knalrood! Judith grinnikte. “Ik ga ervan uit dat dat een ‘ja’ is?” Leonie grijnsde. “Zoiets”, zei ze, onzeker over wat ze wel en niet aan haar collega zou vertellen. “Wie is het? Ken ik hem?” vroeg Judith nieuwsgierig. ‘Hem’. Daar had je het al. Wat moest ze nu zeggen? Moest ze wel iets zeggen? Ondertussen was de stilte zo lang geworden dat Judith tot haar eigen conclusies kwam. “Oké, het is óf een heel fout type, of … is het soms een háár?” Die laatste woorden had Judith gefluisterd, ook al waren er geen collega’s direct in de buurt. Leonie voelde een brok in haar keel. “Dat laatste”, zei ze hees. “Ow”, zei Judith, geschrokken van haar eigen gokje. “Ow. Sorry. Of tenminste… geen sorry natuurlijk. Ik schrik er een beetje van. Of schrikken. Ik ben verbaasd. Mag dat? Ik bedoel… je weet dat ik je niet veroordeel, dat zou ik nooit doen. Ik ben alleen verbaasd”, hakkelde Judith. Leonie schoot in de lach, ze voelde zich ineens een stuk sterker. “Jij mag verbaasd zijn, je hebt geen idee hoe verbaasd ik zelf ben.” Eigenlijk voelde het ook wel goed om het mensen te vertellen en hun reacties te zien. En Judith vertrouwde ze, die zou haar inderdaad nooit veroordelen.