Leonie is er ziek van


#Leonie is een vrouw van tegen de veertig, ze zou je buurvrouw kunnen zijn. Na haar scheiding bouwt ze haar nieuwe leven op. Met buurvrouw Mandy heeft ze eetafspraken van het goede soort: Mandy kookt! Ook de liefde komt weer om de hoek kijken, met alle gevolgen van dien.

Mandy had er geen gras over laten groeien. De dag erna was er een ‘Te Koop’ bord op het raam geplakt. Leonie had nog steeds geen fut om iets te doen. Afwisselend lag ze lusteloos op de bank of in haar bed of stond ze uren voor het raam te staren. Eten deed ze nauwelijks en op de berichtjes van Judith reageerde ze ook niet.

Op zaterdagavond kreeg ze een berichtje van Dagmar. ‘Is er iets? Ik had je wel bij ons huis verwacht’. Leonie staarde naar het scherm van haar mobieltje. De boodschap moest even goed doordringen. Huis? Oh God ja, Dagmar en Michiel hadden de sleutel van hun huis gekregen. ‘Och joh, helemaal vergeten, ik ben ziek. Ik ben zo beroerd’, appte ze terug. Meteen ging haar telefoon. Dagmar. “Hey zus, ben je zo ziek joh? Moet ik wat voor je doen? Red je het wel? Moet ik anders Demi langs sturen dat ze even wat boodschappen voor je doet?” Dagmar vuurde een hele lijst vragen op haar af. “Nee, dat hoeft niet”, zei Leonie. “Ik heb nog genoeg in huis en ik hou toch niet zoveel eten binnen.” “Oké, nou, snel opknappen weer hoor!” moedigde Dagmar haar aan. “Ja hoor, dat komt wel goed”. Leonie drukte het gesprek weg.

Zondagavond kwamen Leonie’s kinderen weer thuis. Leonie was voor die tijd in bed gaan liggen. Ze had besloten dat ze ook voor haar kinderen zou doen alsof ze grieperig was. Ze had roodomrande ogen van het constante huilen. De kinderen kwamen luidruchtig het huis binnen en stonden een minuut later met zijn drieën in de deuropening van haar slaapkamer. “Hey mam, ben je ziek?” vroeg Julia. “Ja, ik ben ziek, al een paar dagen”, zei Leonie. “Hoofdpijn en griep”, lichtte ze toe. “Oké”, zei Julia die even in de deuropening bleef staan, niet wetende wat ze moest doen. “Gaan jullie zelf naar bed straks?” vroeg Leonie. “Ik blijf in mijn bed hoor, ik ben zo beroerd.” Een kwartier later stond ze weer in de slaapkamer. “Wil je een kopje thee mam?” vroeg ze. Bijna moest Leonie lachen, ergens in de verte brak er een glimlach door. Thee? Zij? Dat dronk ze nooit. Nou ja, als ze ziek was en dat was ze nu. Ze dacht even na. “Ja, dat vind ik misschien wel lekker. Dat is lief van je.”

In de tijd dat Julia thee voor haar zette, ging ze rechtop in bed zitten. Even later kwam Julia aangelopen met een grote mok thee. Leonie glimlachte voorzichtig. “Jeetje mam, wat zie je eruit, het lijkt wel of je gehuild hebt”. Julia keek haar onderzoekend aan. “Nee, ik ben gewoon snotterig en ik heb hoofdpijn.” “Weet je dat Mandy’s huis te koop staat?” vroeg Julia. Leonie knikte afwezig. “Ja, dat weet ik”, zei ze. Julia keek haar even aan maar besloot er niet verder op in te gaan. Iets weerhield haar daarvan.

Het vervolg vind je op Socializen Online, zie hieronder.

https://socializen.online/read-blog/354_leonie-039-s-vader-is-ongerust.html