×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
50 tinten vriendschap

50 tinten vriendschap


Ons verhaal...

Nadat ik ons verhaal had opgeschreven stuurde ik het aan hem door. Beter met het geschreven woord was het voor mij een manier om hem even een inkijk te geven in hoe ik het had beleefd en mocht dat dan al wat schuldgevoel opleveren dan was dat mooi meegenomen, toch? :-P

Maar hoe en wanneer we dan zijn terechtgekomen in de daaropvolgende 'friends without benefits' - relatie weet ik niet precies meer. Het speelt ook weinig rol. Het voelt als een warme deken tegen de 'out here on my own' kou.


De eerste keer dat we elkaar terug zagen was het op z'n minst een tikkeltje akward te noemen, maar dat gevoel ging eigenlijk al vrij snel over. Ik had erover gepiekerd ja, jullie kennen me na 3 delen nu wel goed genoeg om te weten dat ik me nét niet suf gepiekerd heb. Zou ik me nog op mijn gemak kunnen voelen, zou ik mezelf nog kunnen zijn of zou ik me de hele tijd zitten afvragen of en waarin ik hem teleurstel? Kom ik grappig genoeg uit de hoek, lijk ik intelligent genoeg, balanceer ik met de grootste precisie tussen zelfvertrouwen uitstralen en kwetsbaarheid durven tonen...? Get a gripp girl! What do you think he shits? Glitterballs?!

Maar na die eerste wankele stappen als waren het de eerste op glad ijs, merk ik dat het ook een rust bij me teweegbrengt. Deze nieuwe dimensie, deze nieuwe invulling zorgt er ook voor dat ik niet persé meer hoef te scoren, dat het allemaal niet zoveel meer uitmaakt wat hij nu precies van me vindt. Wat iedereen van me vindt, for that matter. That ship has sailed. Eerlijkheidshalve moet ik er toch wel aan toevoegen dat ik het nu éénmaal belangrijk vind wat anderen van me denken, hoe ze me zien, dus dat was effe pure bluf.

Ik denk dat we die eerste keer naar de cinema gingen, doen we vaak samen ondertussen. Hij is namelijk de ideale filmpartner. Want het enthousiasme waarmee hij een cinemazaal bekijkt doet een kleuter in Sinterklaastijd verbleken. Hoe hij me dan de technische snufjes uitlegt en ik instemmend knik terwijl hij ondertussen de volledige cast in geuren en kleuren aan me voorstelt stemt me vrolijk. Nu vind ik het zalig als mensen uit mijn omgeving me iets bijbrengen en er is nog veel werk aan de winkel, geloof me, maar tegen het blinken van zijn ogen kan op dat moment niets op. De films die we ondertussen samen zagen zijn er allemaal die naar de keel grijpen en softies als we zijn zijn de zakdoekjes beter nooit ver weg. En dat zijn dan die momenten waarop ik denk -wat ben ik blij dat je er bent-. En dan durf ik al eens mijn hoofd op zijn schouder leggen, dicht tegen hem aan kruipen want dat kunnen we allebei wel gebruiken denk ik dan, maar ik voel dat het hem ongemakkelijk maakt dus doe ik het maar niet meer of tenminste, de knuffelkont in mij doet haar best. Tenzij....het nu net dat is dat hij nodig heeft, iemand die hem blijft knuffelen en ontzettend melig doet...tot hij er weer in gelooft. Ja, dat denk ik eigenlijk wel. Ik zie wel wanneer ik een klap krijg.

En net zoals het enthousiasme waarmee hij de dingen waar hij passioneel over is bejegend kan ik me zwaar frustreren als hij botweg niet op mijn berichtjes, antwoordt. Hij leest, maar antwoordt niet, nou ja zelden. Nu weet ik dat mensen tegenwoordig heel flink verkondigen zich niet te willen laten meeslepen in het ganse sociale media gebeuren en dus niet ten allen tijde beschikbaar willen zijn. Kan ik inkomen, als ik voor iemand niet bereikbaar wil zijn, dan zet ik de chat gewoon even voor hen uit of open in geen geval hun berichtjes maar dan gaat dat nooit om mensen waar ik om geef, ik zou het niet kunnen. Ik ben ook veel te nieuwsgierig, eerlijk is eerlijk. Zo ligt mijn vaste telefoon al maanden naast de lader, leeg, rustig en stil te wezen, net zoals ik het graag heb . Zo, weet je dat ook weer! Maar ik vind het dus ronduit bot als mensen lezen en niet antwoorden, nee, dat hoeft niet meteen, maar nog dezelfde dag of die erna is wel zo fijn. Het voelt een beetje als iemand die wegkijkt wanneer je hem aanspreekt en das ook niet heel erg netjes, toch? Maar hij is dus een beller, weet je nog uit deel 1? En ik ben dat net iets minder, ik ben een schrijver. En dat doet hij dan inderdaad wel, zo belde hij me eens apetrots met fijn nieuws over zijn dochter, superleuk vond ik dat of zomaar omdat hij in de auto zit... Bel me als je wil praten zegt hij, ok, daar krijg je nog spijt van zeg ik . :-D

Zitten we onlangs in de cinema, jaja, in de CI-NE-MA, en geef ik ineens een giftig commentaartje op iemand die naar mijn zin de laatste tijd nogal vaak zijn posts liked. Als hardcore single ruik ik die lippentuitende dames vanop afzienbare afstand. Hij vind haar nog geen misse, ik noem haar een oude doos, nèh, dat deed deugd. We zitten al met veel te veel in deze boot zeg ik, het wordt een beetje crowded. Maar waar komt dit gevoel nu weer vandaan? Is het jaloezie, good old fashioned bitsig, jaloers gedrag? Geen flauw idee, ik weet enkel dat ik een klein beetje bezitterig word als het hem aangaat, zo van MINE, hands off! Bovendien bedient hij hen op zijn beurt ook van duimpjes en hartjes maar mijn posts worden consequent genegeerd, beetje verwarrend vind ik dat van iemand waarvan ik veronderstel dat ie me wel leuk vindt.

Die bezitterigheid kreeg ik ook meteen toen ik zijn foto op Tinder zag passeren, want stel je voor dat daar dates van komen, dat hij met anderen leuke dingen gaat doen, erger nog, dat hij een andere vrouw leuk(er) gaat vinden, daar waar ik hem maar weinig deed. Dan was ik dus alweer niet (goed) genoeg... Doet wonderen voor het zelfbeeld dat je stap voor stap terug probeert op te bouwen#not. Want ik heb me ooit zo levendig voorgesteld dat wij die leuke dingen samen zouden doen dus ladies, laat ons nu even, will ya. Ik ben nog niet helemaal klaar om dat los te laten, er moet al zoveel. 

Maar het is dus iets raars, ik zeg al jaren dat ik mijn eigen gevoelens niet meer kan inschatten, dat ik aangewezen ben op hoe mijn lichaam op bepaalde dingen, mensen reageert. Dankjewel ex-genoot want wie wil nu gevoelens?

Ik denk dat het ook ligt aan het feit dat hij enerzijds heel open en spontaan kan zijn maar anderzijds zijn diepste gevoelens niet snel zal prijsgeven. Dat hoeft ook niet, wat hij me wil vertellen zal hij wel vertellen maar dat ik geen flauw idee heb van hoe hij nu naar me kijkt, wat ik voor hem beteken brengt me een beetje uit mijn evenwicht ja. Het is dus nog steeds het 'zie me graag syndroom' dat me parten speelt. Moet ik toch eens van af! Maak ik meteen mijn goede voornemen voor 2018 van! Bovendien wil ik hem niet de hele tijd met voorstellen gaan bestoken als hij dat liever niet heeft, ik wil hem ook in geen geval een ongemakkelijk gevoel geven of hem het idee geven dat ik een C-tje doe (insiderke, sorry folks).

Dat hij me af en toe wel eens kwetst met kleine dingen heeft hij vast niet door, hij is doorgaans een échte gentleman om mee op stap te gaan, zo een échte man, ligt vast aan dat stukje Italiaans bloed. Maar onlangs waren we dus een dagje gaan shoppen en ik moet toegeven er zeer naar uitgekeken te hebben;

1. Ik wou er écht eens uit zonder minderjarigen (alhoewel, *twijfelendeblik* weet ik niet of ik al ooit zo veel tijd in speelgoedwinkels heb doorgebracht)

2. Ik keek uit naar de lange autorit want cinema's bieden nu éénmaal niet veel ruimte voor een goed gesprek en die miste ik.

3. Een dagje niet zo'n overduidelijke single zijn en genieten van zijn zottigheden leek me heerlijk! 

Ik was er helemaal klaar voor! En het werd een leuke dag hoor maar dat ik hem zag glimlachen naar zijn scherm toen hij berichtjes kreeg en babbelde over zijn ex-liefjes en blonde "milk and cookies' vrouwen verstoorden mijn harmonische 'effe niet zo overduidelijk single' high. Had hij nu net niet wat meer kunnen meedoen met mijn 'make believe' voor één dag? Ik kan er niet meteen de vinger op leggen maar ik kreeg een onbestemd gevoel, alsof hij eigenlijk liever ergens anders wou zijn.  Maar het meest van al brak mijn hart toen hij de dag erna zijn incheckpost waarop ik had gereageerd verwijderde. Ik had het nogal duidelijk gemaakt dat ik er ook was want mij taggen, das enkel voor gevorderden en dus niet aan de orde en ja, toegegeven, ik wou die meiden even één voor één de boot uitwippen. Een beetje Tinklebell mag toch wel? Maar daar kreeg ik de dag nadien dus spijt van en toen ik mijn reactie wou verwijderen zag ik dat de hele post gewoon weg was. Alsof we nooit samen in Rotterdam waren geweest, alsof niemand dat mocht weten, alsof ik uitwisbaar was. Bovendien was het niet de eerste keer dat een reactie van mij verdween of een post waaraan ik kon gelinkt worden. Misschien overdrijf ik dan behoorlijk  over een onnozele FB post maar daar gaat het hem eigenlijk niet om . Want als we eerlijk zijn gaat het mij om het feit dat ik het fijn zou vinden als ook zijn vrienden en potentiële liefjes mogen weten dat ik deel uitmaak van zijn leven, dat ik meetel en belangrijk ben. Dat hij mij en onze vriendschap erkent. Dat dus. Nu moet ik wel eerlijk toegeven dat ik die ochtend wel zijn beste vrienden ontmoet had, net voor we zouden vertrekken. Hij had me al zoveel over hen verteld dat het bijna leek alsof ik hen al een beetje kende. Kei-toffe mensen lijken het me en ik voelde onmiddellijk de warme band die hen verbindt. Maar zij tellen dus niet mee, zij zijn matrozen, zij mogen mee. O, wacht, zij zaten al op de boot :-D Ik wil gewoon mee...

Dus gooide ik het er alweer allemaal uit in één woord waarbij IK het dan meestal ook effectief kwijt ben maar dat was dus het begin van alweer stormy weathers tussen ons. Geen nieuwjaar-noch verjaardagswensen, een eenzaam pakje nog onder de kerstboom(al half afgebroken), geen reacties, geen antwoord, koude oorlog tout court. 

Ik heb in ieder geval mijn best gedaan het uit te klaren en verblijf inmiddels ...'als je om iets geeft, laat het dan gaan,komt het terug dan geeft het evenzeer om jou' Geldt evengoed voor vriendschap  dus ja, your call darling. I'm not going anywhere. Hoezeer je ook vlucht, me wegduwt en een masker opzet. En maakt dat van mij een naïeve trees then so be it, loyaler maken ze ze niet meer.

Dus anonieme asshole , ik was gewoon blij dat je er was en of dat vriendschap is of liefde, het is vooral graag hebben, gewoon jij als mens, doodgewoon om wie je bent, of jij daar nu in gelooft of niet. 







notifications_noneadd
26-02-2018 21:46
1 volger , 1 antwoord