Angstig voor...


Ik had al een tijd geen inspiratie en ook geen tijd voor bloggen, maar nu kwam ik per toeval de uitdaging die Ingrid tips en meer heeft bedacht tegen! Namelijk bloggen over de angst die je hebt

Eerst even een algemeen stukje van PsyQ

Wat is angst?

Je vraagt je nu misschien af: wat is angst? Angst is een emotie die je helpt te reageren op gevaar. Het lichaam raakt in opperste staat van paraatheid waardoor het hart sneller gaat kloppen, de ademhaling versnelt, de bloeddruk omhoog gaat en de spieren zich aanspannen. Deze plotselinge en hevige angst duurt vaak niet lang en ervaart iedereen wel eens. Het is een gezonde reactie op dreigend gevaar.

Het kan echter gebeuren dat deze gezonde angst 'ongezond' wordt en je angstklachten of zelfs een angststoornis ontwikkelt. Mensen met een angststoornis zijn namelijk óók bang in situaties die geen direct gevaar opleveren. Ze raken bijvoorbeeld in paniek als ze een presentatie moeten geven op het werk, durven niet meer naar buiten of liggen nachtenlang te piekeren. Het gaat bij angststoornissen in alle gevallen om serieuze symptomen die de kwaliteit van leven ernstig aantasten. Door een angststoornis ga je op den duur doodgewone situaties vermijden. Angst beheerst je leven zodanig dat een normaal leven leiden moeilijk is. De gevolgen van een angststoornis kunnen ernstig zijn, zoals vereenzaming en alcoholmisbruik.

En dan angst voor mij persoonlijk:

Ik ben al zo lang als ik mij kan herinneren (vroegste herinnering was ik een jaar of 7) bang voor de dood en alles wat daarmee te maken heeft, dus ook voor ziek worden.

Ik weet zelf heel goed dat ik daar niet teveel bij stil moet staan, want het gebeurt immers toch wel en er bang voor zijn maakt het dus niet anders. Maar toch raak ik dat nare gevoel niet kwijt, het vreet aan me. Als je je gedachten er even van weg haalt dan komt het terug. Soms nog 10 x zo erg, dat komt er nog een hyperventilatie bij en een tinteling in de arm dus dan denk je weer ´oh nee hartaanval´. Ik ben er al mee naar de psycholoog geweest maar die adviseert toch om te gaan om denken. Dus niet de dood heel zwart wit schilderen als iets dramatisch maar het ´leuk´ maken. Nou helaas dat helpt even, maar het knagende stemmetje komt altijd weer terug...

Wat maakt dat ik zo bang ben om dood te gaan?

Sowieso het onbekende: Is er nog iets hierna? Of is het inderdaad een soort slaap, alleen dan wordt je niet meer wakker? Dat 2e benauwd mij dus. En dat brengt mij op het volgende: ik wil niks missen, van mijn kinderen en later de kleinkinderen.

Ook de gedachte van een dierbare naaste verliezen: ouders, man en kinderen vind ik vreselijk en benauwd mij ook.


Dus brandt los! Meer mensen die dit heel herkenbaar vinden? Of wellicht nog bemoedigende woorden hebben zodat ik er wat minder zwart tegen aan kijk? Ik ben benieuwd!