De muur

De muur


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Een muur.

Ik sta voor een muur.

Een muur die een tijd geleden nog heel ver weg leek. Of misschien wilde ik het gewoon niet zien. Hoewel het moeilijk is om zo een muur niet te zien.

Maar plots is die muur zeer dichtbij. Met mijn neuspuntje kan ik hem bijna aanraken.


Ik heb even getwijfeld of ik hierover een blog zou schrijven. Want het is best moeilijk om toe te geven. Maar ik merk dat er best nog wel een taboe rond is en er mag toch wel wat meer openlijk over gepraat worden. Dat en ook het feit dat ik het zelf heel moeilijk vind om toe te geven en dat vriendin O heeft gezegd dat het goed is om erover te schrijven, heeft me uiteindelijk over de streep getrokken.

Het heeft een hele tijd geduurd voordat ik het van mezelf durfde toegeven dat het allemaal niet zo ging als ik zou willen. Al geruime tijd heel moe, weinig tot geen zin om te gaan werken, het werk daar vaak voor me uitschuiven omdat ik de moed niet kon opbrengen om er aan te beginnen, bijna een zenuwinzinking krijgen als een vriendin voorstelde om eens af te spreken terwijl mijn agenda al zo overvol leek te zitten,…

Dat gaat over het laatste half jaar. De laatste weken waren er nog wat lichamelijk klachten bijgekomen. En ook wat tranen. Onverwachte tranen. Onwelkome tranen. Tranen zonder echte reden. Tranen op het werk, als niemand het zag. Tranen thuis waar ik niet over sprak.

“Een weekendje weg met enkele vriendinnen zou me wel wat energie en rust brengen” dacht ik. Niets was minder waar. Niet dat ik me af en toe niet heb geamuseerd dat weekend. Natuurlijk wel. Maar er waren vooral veel momenten dat het niet ging, dat genieten en tot rust komen. Een constante onrust die me zei dat ik moest blijven doorgaan…

Omdat die weekends ook dienen om te klagen tegen elkaar, deden we dat ook. Wanneer ik hen vertelde over mijn ‘luxe-probleem’(want zo noem ik het) en dat het allemaal wel in orde zou komen als ik wat sociale afspraken schrap, zagen zij het toch net iets anders. Ze stelden zelfs voor om een week thuis te vragen aan de dokter. Om even tot rust te komen. Het feit dat zij zich wel een beetje zorgen maakten, deed me inzien dat het toch niet zo goed gaat met mij. Ik nam me voor om binnen een week of twee een afspraak te maken bij de dokter, wanneer ik ergens overdag tijd heb. Zodat mijn werk er niet onder zal lijden. Zodat mijn collega’s niet moeten opdraaien voor mij.

Als ik dinsdag terug aan het werk ben, merk ik eigenlijk al voor ik een voet binnen zet dat het een lange dag gaat worden. Niet dat er iets speciaal is maar ik heb er gewoon de energie niet meer voor. Boodschappen van collega’s worden kort ontvangen en mijn geduld is zo goed als niet bestaande. Binnenin ben ik één brok onrust. Als ze vragen of er iets is, kan ik het ook niet ontkennen. Wat er dan juist scheelt kan ik echter ook niet verwoorden. Ze stellen gelukkig niet te veel vragen. Want ik merk aan mezelf dat het er allemaal niet meer bij kan.

Wanneer vriendin K het ook opmerkt, zegt ze me duidelijk dat ik gewoon die afspraak al moet maken bij de dokter. Wanneer ik echter naar de agenda van de dokter kijk voor de week daarop, om dan een afspraak te maken, besef ik dat ik nog een hele week zal moeten werken. En de moed zakt me in mijn schoenen. Ik begin terug te wenen. En dan maak ik de beslissing om gewoon naar de dokter te gaan. De volgende dag. Wanneer ik eigenlijk moet werken. Ik kan niet meer…

De volgende dag bij dokter, zit ik nog niets eens fatsoenlijk neer of de tranen komen er als een waterval uitgestroomd. De vraag “Hoe gaat het met je?” moet ik zelfs niet beantwoorden met echte woorden.

Nadat ik mijn hele verhaal heb gedaan is het besluit van de dokter niet volledig onverwacht maar wel heel erg confronterend: Burn out. Of er toch zeer dichtbij. Te dichtbij. 3 weken thuis dus.

Eindelijk moet ik toegeven aan iedereen, en vooral aan mezelf, dat het allemaal teveel is, al een tijdje. Dat ik het even niet meer aan kan. En geloof me, dat is zeer moeilijk om toe te geven. Want ik heb geen gezin dat ik moet onderhouden. Alleen mijn werk en mezelf. En de vrienden , familie, meneer Tindermatch,… natuurlijk. Maar er zijn collega’s die het wel kunnen, dat alles met een gezin. En die zitten niet thuis. Dus ik vind het nog steeds wat belachelijk van mezelf. Vind dat ik wat sterker moet zijn. Alleen lukt dat niet meer zo goed, dat sterk zijn. Dat heb ik misschien iets te lang gedaan. Doen alsof het allemaal wel in orde was, wanneer dat eigenlijk niet zo was.

Mijn lichaam is al langer dan vandaag aan het aangeven dat het op de laatste restjes energie aan het teren is. Dat het genoeg is geweest. Dat het moe is. Ik wilde, of kon, het echter niet zien toen. De dagen na het doktersbezoek merk ik het echter wel heel erg hard.

De dokter heeft duidelijk instructies gegeven: “Leuke dingen doen, dingen die jou energie geven. Maar ook luisteren naar je lichaam. Zegt het dat het genoeg is geweest, dan laat je alles voor wat het is. Niet nog snel snel iets doen. Even niets doen.”

Dat laatste is heel moeilijk voor mij blijkbaar, even niets doen. Het is echter alsof dat mijn lichaam, met het verdict van de dokter, eindelijk volledig los kan laten. Dus wanneer ik iets leuk ga doen met de ouders, wat me in het begin energie geeft, merk ik na twee uur dat ik volledig op ben. De ouders begrijpen het gelukkig en brengen me terug naar huis. Waar ik me in de zetel leg. Om een kwartiertje te rusten. Dat zal wel voldoende zijn…

Maar het lukt niet. Mijn lichaam kan zich maar niet ontspannen. Dus ik loop wat gefrustreerd en rusteloos door mijn appartement. Totdat ik aan mijn slaapkamer kom en mijn lichaam duidelijk aangeeft: “Daar moeten we zijn! Niet rusten, maar echt slapen.”Wat ik ook doe, drie uur lang.

Als ik erover klaag tegen meneer Tindermatch, schud hij wat meewarrig zijn hoofd. “Het is dag twee dat je thuis zit. Van de drie weken. Misschien moet je jezelf een beetje tijd geven…”

Misschien wel. Want die muur, die staat er nog steeds spijtig genoeg. En de afstand tussen mij en die muur, die mag nog wel wat groter worden…




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (2 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Mooi geschreven en knap dat je het toch gedaan hebt.
Ik herken het heel erg, omdat ik zelf ook tegen een burn-out aan heb gezeten.
Vooral het stukje bij de dokter. Nog niet zitten en een tranen waterval komt naar beneden.
Herkenbaar.
Ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat? Pas goed op jezelf! Groetjes.
| 11:41 |
Dank je wel :) Het gaat nu al wel weer stukken beter. Ben er nog niet maar het is al wel in stijgende lijn naar omhoog aan het gaan. Kan ook zijn dat het zonnetje helpt natuurlijk ;)
| 12:11 |
Opgebrand. Tijd om aan jezelf te werken. Kleine stapjes maken. Ik schrijf er over. Wellicht helpt het je om een aantal artikelen te lezen. Misschien niet nu, maar later, als jij er aan toe bent. Ik wens je heel veel balans, kracht en succes toe. Dikke knuffel. En... Mooi. .. heel mooi...Zoals je het verwoord. En dapper om het van je af te schrijven. Respect.
| 14:03 |
Dank je wel :) Ik ga zeker eens een kijkje nemen op de je blog!
| 12:11 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen