×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
(Opnieuw) leren luisteren

(Opnieuw) leren luisteren


Burn out, geen leuk woord om te horen. Zeker niet als ze het op jou plakken. Maar goed, dan heeft het kind ook meteen een naam. Lekker gemakkelijk om uit te leggen aan mensen waarom je nu dus even thuis zit. En die drie weken, die vliegen voorbij. Voldoende om terug op adem te komen...of toch niet.

Blijkt dat week 1 vooral dient om onrustig in mijn appartement rond te lopen. Want mijn lichaam mag dan oververmoeid zijn, en dat ook duidelijk laten merken, binnenin ben ik blijkbaar nog steeds bezig, onrustig. Rustig zitten in de zetel voor de tv duurt welgeteld 10 minuten. Dan sta ik recht om mijn laptop bij me in de zetel te nemen, om mails te beantwoorden. Wat ook weer welgeteld 10 minuten duurt: 1 minuut om mijn mailbox te openen en 9 minuten om gewoon naar het scherm te staren. Want er komt niets. Ik krijg geen zinnen gevormd om te antwoorden op de lieve mails die ik van sommige mensen heb gekregen. Lieve mails om me te steunen.

Dus ik ga maar wat thee zetten. Maar van wachten op het koken van water, daar word ik blijkbaar ook onrustig van. Even een rondje lopen door het appartement. Deur van het toilet openen en terug dicht doen, want ik moet eigenlijk helemaal niet naar het toilet. Deur van de slaapkamer open en verlangend kijken naar het bed... nee, je hebt al genoeg geslapen! Was het maar even gemakkelijk om zo streng te zijn voor mezelf als er een stuk chocolade voor m'n neus lag...

Deur van de badkamer openen en heel erg verlangend kijken naar het bad...zucht, al die moeite om dat bad te vullen om er dan na 10-15 minuten terug uit te komen. Toch maar niet. Terug naar de keuken. Deur van de oven open, die wel heel vuil ziet en die ik resoluut terug dicht doe. Alleen al van denken aan kuisen word ik moe... Dat wordt het dus ook niet.

Terug in de zetel voor 10 minuten om dan terug recht te staan en gewoon even voor het raam te gaan staan. Gewoon, kijken naar buiten. Voor 10 minuten natuurlijk. Om dan terug in de zetel te zakken en gefrustreerd te geraken. "Kan ik nu nergens mijn gedachten bij houden?! Gaat dit altijd zo zijn?? Zou ik hier ooit door komen? Misschien moet ik toch gewoon even slapen..." Dat lukt me dan weer wel, voor enkele uren. Blijkbaar had ik dat toch nodig, maar vond ik het moeilijk om toe te geven.

Zo breng ik mijn dagen van week 1 door: veel slapen en als ik dan toch wakker ben, onrustig door mijn appartement dwalen omdat ik nergens tot rust kom. Af en toe kom ik buiten, dat doet wel deugd. Maar ook dat hou ik maar voor bepaalde tijd vol.

Tegen week 2 is de onrust al wat gezakt, wat zeer aangenaam is. Eindelijk kan ik langer dan 10 minuten bezig zijn met iets. Zoals gewoon tv kijken. Vooral 'Say yes to the dress' op TLC...geweldige tv! Die verhalen. Die drama. Die trouwjurken...Ook vooral tv waar ik niet te veel hersencellen voor moet gebruiken. Want nadenken is soms moeilijk. Zeker als er teveel op me afkomt. Dus als ik iets kan kijken waarvoor dat niet nodig is, graag!

Ik merk ook iets leuk op: ik heb terug wat energie. Leuk! En ik kan activiteiten langer dan 10 minuten volhouden, zoals deze blog schrijven. Nog leuker! En ik slaap niet meer elke dag in de namiddag. Extra leuk! Dus eigenlijk ben ik beter, toch??

Week 2 komt dus met wat meer energie, maar ook met gedachten. Gedachten die moeilijk tegen te houden zijn:

Dat ik gewoon aan het profiteren ben.

Dat ik het eigenlijk niet verdien om thuis te zitten,

terwijl mijn collega's op het werk alles aan het oplossen zijn zonder en voor mij.

Dat ik nu wel terug beter ben.

Dat ik aan het overdrijven ben.

Dat ik wat sterker moet zijn, me er gewoon overzetten.

Dat het gewoon een winterdip was...

Tot ik de volgende dag, na een goede dag,niet uit mijn bed kan, hoe graag ik het ook zou willen. Ook de namiddag wordt redelijk verticaal doorgebracht. Eerst in de uitklapbare zetel, kijkend naar Blind getrouwd. Nadien nog een uurtje of twee echt slapend in bed. Blijkt het toch niet echt een gewone winterdip te zijn...

Als ik burn-out eens google (wat moet je anders??) lees ik meermaals wat één van de belangrijkste zaken is: accepteren. Want zolang je het niet accepteert, kan je er eigenlijk ook niet aan werken. En als je er niet aan kan werken, dan kan je er ook niet door geraken en beter worden. Spijtig genoeg is dat net iets dat je niet kan forceren.

Zuchtend leg ik me er eindelijk bij neer: ik heb een burn-out. Voila, geaccepteerd en genezen! Nee, zo werkt het ook niet natuurlijk. Maar vanaf nu wordt het woord 'Burn-out' wel volledig uitgesproken in gesprekken met vriendinnen, het lief, de ouders, de zus,... Daarvoor sprak ik altijd met twee woorden:"Burn-out...of er toch dichtbij, nog niet helemaal..."

Want gewoon zeggen dat het een burn-out is, dat was wat te eng. Dan was het echt. En ik wilde helemaal niet dat het echt was. Ik wil het nog steeds niet. Maar ik moet me er bij neerleggen dat het geen kwestie is van het niet te willen. Het is er gewoon. Ik heb niets meer te willen.

Naast het eindelijk bij zijn naam te noemen, is er nog iets belangrijk dat ik kan doen: luisteren naar mijn lichaam. Lekker gemakkelijk toch? Niet echt, zeker niet als je het eigenlijk al meer dan een half jaar niet doet. Dus doen we het stap voor stap. Ik neem de dag zoals hij komt. Afspraken worden gemaakt, met telkens de optie erbij dat ik het kan afzeggen als het echt niet gaat. Elke dag begin ik weer opnieuw met eerst te luisteren. Ben ik moe, dan ben ik moe. Heb ik energie, dan doe ik leuke dingen. Maar niet teveel natuurlijk, anders gaat die energie weer pijlsnel naar beneden. Ik kom er wel...





Eledhel
Mooie blog. Ben benieuwd naar komende blogs over hoe het je vergaat, dus ik volg je.
28-03-2017 12:59
28-03-2017 12:59 • Reageer