×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Er schijnt een klein licht aan het einde van de tunnel

Er schijnt een klein licht aan het einde van de tunnel


Ik heb twee grote zwarte honden.
Soms heb ik maar één.
Maar zodra ik hem zie, weet ik dat de andere  kort erop volgt.
Ik heb niet altijd de zwarte honden bij me. Sommige dagen voel ik me helemaal gewichtloos, en vrij alsof ik geen last draag.
Maar ik ben zo gewend dat de zwarte honden bij me zijn.
Ik voel me zelfs schuldig als ze er niet zijn.
En ik maak me ook zorgen als ze niet bij me zijn, ze zijn dan bij iemand anders, die ze misschien niet aan kan.
Maar als ze er dan wel weer zijn, wil ik dat ze weg gaan.
Ik zou willen dat ze dood gingen en nooit meer zouden terugkomen.
Maar ze kunnen niet gedood worden, ik heb het echt wel geprobeerd, zelfs ouderdom verzwakt ze niet, juist integendeel.

De namen van de zwarte honden zijn Depressie en Angst.
Je weet nooit wanneer ze terug gaan naar hun hok.
Hoewel ik hun bazin ben, heb ik totaal geen controle over ze.
Ze blaffen voortdurend. Brengen me totaal in war.
Ik kan niet meer normaal denken als ze zo hard blaffen.
De schaamte om deze zwarte honden te hebben is groot.
Je voelt gewoon dat ze een teken van zwakte zijn.
Je wilt niet dat iemand weet dat je deze zwarte honden hebt.
Vooral omdat het honden zijn die je niet kunt controleren.
Als er mensen in je buurt zijn, leid je ze af met een harde lach, zodat ze de zwarte honden niet kunnen horen blaffen.
Je zorgt voor een gordijn zodat ze de zwarte honden niet kunnen zien.
Je bent zo druk om te zorgen dat mensen de zwarte honden niet zien, zo ongerust dat de zwarte honden ontsnappen en bijten dat je op een bepaald punt het van vermoeidheid opgeeft.
Je isoleert jezelf, verbergt je gedachten, en wilt alleen zijn met je honden.
Dat kost de minste energie, je hoeft niet meer op te letten of iemand ze ziet.

De honden nemen daarna snel alles in je leven over.
Ze nemen al je tijd in beslag.
Mensen die te dichtbij komen, duw je weg omdat je niet wilt dat ze de echte kant van je zien, de pijn en de schaamte die je voelt.
Als mensen toch de honden zien moeten ze verdedigend worden en verzeker je iedereen dat " ze goed zijn" en "ik heb ze goed getraind en onder controle". Maar je zult er (alleen) nooit controle over kunnen krijgen.

Alles wat je leuk vond is zinloos geworden.
De honden leiden je af en ruïneren alles om je heen, inclusief toekomst en positieve gedachten.
Je wilt niet dat iemand op je honden invloed heeft. Daarom is het beter dat je je verstopt. Wanneer je uiteindelijk erkent dat je een trainer nodig hebt om de zwarte honden af te richten, gaan ze weg.
Je denkt dat het ergste voorbij is.
Ze zullen vast niet meer terugkomen.
Maar (voor mij) komen ze altijd terug.
Ze kunnen te allen tijde terugkomen en wie weet, zijn de honden de volgende keer nog groter en valser dan daarvoor.

Er zijn dagen dat ik het allemaal achter me wil laten voor altijd, wegzakken in de eeuwigheid.
Ik wil gewoon een dag zonder mijn zwarte honden, of een dag waarop ik ze volledig kan beheersen.
Ik ben blij dat ik nu de hulp heb die ik nodig heb, want elke dag wordt het beter, en ik begin aan het eind van de tunnel een klein licht te zien.
Een licht welke dwars door de zwarte honden heen kan schijnen zodat ze vervagen omdat ze zich voeden met (mijn) schaduw.

Lotte





Sabrina van den Heuvel
Heel mooi verwoord! Ik hoop dat je steeds meer jezelf kunt zijn en gewoon zoals je bent!
15-07-2017 12:51
15-07-2017 12:51 • Reageer
Rolanguage
Goedemorgen, wat goed dat je nu hulp hebt! Wil ik als eerst gezegd hebben. Zij geven je de skills zodat je inderdaad licht kunt zien aan het einde van de tunnel. Ooit gaat dit over en kom je er sterker uit. Kijk terug; dat is je kracht. Dapper om dit met ons te delen! Ik ben zelf ook in behandeling ivm een burn-out en persoonlijkheid in ontwikkeling, en daardoor depressie. Maar ook ik zie en weet dat er licht aan het einde van de tunnel is. Met zelfs onderweg al diamantjes. Ik heb er gister zelfs nog over geblogt hier; dan heb ik het over grot ipv tunnel. Heel veel sterkte en kracht gewenst! Je kunt dit
14-07-2017 08:11
14-07-2017 08:11 • 2 reacties • Reageer
Lotte
Jij ook veel sterkte en kracht gewenst. Mooi met die diamantjes, je blog gelezen en volg je nu.
14-07-2017 19:12
14-07-2017 19:12 • Reageer
Lotte
Gaat langzaam. Maar heb nog wel het gevoel dat ik het doe omdat een ander zegt dat het geen normaal gedrag is. Geen normale gedachte. Wie bepaald dat? Maar bouw al meer safety nets zoals ik ze zelf noem om bij terugval hier op te kunnen steunen en mezelf te beschermen.
14-07-2017 11:58
14-07-2017 11:58 • Reageer
LWAlmanak
Ondanks die twee zwarte honden, heb je dit heel goed verwoord en wellicht herkenbaar voor anderen
02-07-2017 18:57
02-07-2017 18:57 • 1 reactie • Reageer
Lotte
Ze zijn op het moment ook flink gemuilkorfd. Dat is wel fijn. Word stabieler allemaal. ;-)
02-07-2017 19:29
02-07-2017 19:29 • 1 reactie • Reageer
Rudi Arends
Nou Lotte ,dat is best wel vervelend dat je die 2 zwarte honden hebt. Ik heb `n broer en die heeft ook 2 van die zwarte honden, ik heb hem geprobeerd te helpen om van die 2 zwarte honden af te komen ,maar dat was te vergeefs , het zat bij hem tussen de oren. hij was/is niet te redden , denk ik. Zijn honden hebben de namen , "manis en Depressief" die raakt hij ook nooit kwijt , ben ik bang .Ik heb het ook opgegeven om hem te helpen , dat gaat gewoon niet, hij is intelligent, zal ik je wat vertellen? Wat ben ik blij dat ik gewoon ben.
01-07-2017 21:17
01-07-2017 21:17 • 1 reactie • Reageer
Lotte
Wat naar van je broer Rudi. Dat is echt lastig want mensen met een bipolaire stoornis/Manisch depressief kunnen hun stemmingen niet beheersen. Ze kunnen zichzelf niet controleren en relatieveren tijdens een depressie of zich tijdens een manische periode afremmen. Ook kan een depressie of manie niet overwonnen worden door zelfbeheersing, wilskracht of redenering. Een persoon zeggen dat hij 'eens normaal moet doen' of 'bekijk het eens van de zonnige kant' zal niet helpen. Open en eerlijke communicatie is essentieel voor het omgaan met bipolaire stoornis in de familie. Deel je zorgen op een liefdevolle manier, vraag de persoon hoe hij of zij zich voelt en probeer om echt te luisteren, zelfs als je het niet eens bent met je broer zegt, of dat het niet reëel is wat er gezegd wordt.Je kunt alleen aangeven dat je er bent.En je kunt zeggen; Ik kan niet precies begrijpen hoe je je voelt, maar ik geef om je en wil je helpen.Laat hij zich niet helpen dan kun je alleen nog maar accepteren dat jullie beide je limiet en grenzen hebben. Je kunt ondersteuning bieden, maar uiteindelijk is de wil tot herstel in de handen van de persoon zelf. Sterkte. Lotte
02-07-2017 12:05
02-07-2017 12:05 • 1 reactie • Reageer
LivingThaGoodLife
Wilde 5 sterren geven schoot uit
01-07-2017 13:01
01-07-2017 13:01 • 1 reactie • Reageer
Lotte
Je reactie is meer waard.
01-07-2017 13:38
01-07-2017 13:38 • 1 reactie • Reageer
LivingThaGoodLife
Erg mooi geschreven
01-07-2017 13:00
01-07-2017 13:00 • Reageer