Vandaag is zo'n dag.

Vandaag is zo'n dag.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Het spijt me als ik in de weg loop...

 Ik zal er niet veel langer meer zijn om in de weg staan .​​Ik kan het allemaal niet meer aan. Het leven is te hard, doet teveel pijn.Ik zal niet langer tot last zijn. Niemand begrijpt mij - niemand voelt de pijn waar ik dag in dag uit mee deal. En dat gaat niet bewust, ik wil er niet eens aan denken.Ik ben nu te moe, en het gaat gewoon niet meer. Er is niets dat ik kan doen om het beter te maken, het gaat niet meer weg.

Als het een goede dag is geweest heb ik het idee dat ik mezelf voor de gek houd, het is niet goed, het gaat niet weg, als ik mijn ogen sluit om te gaan slapen is het er gewoon weer.De enige manier om mijn hoofd te stoppen is er een einde aan maken. Ik zou echt beter af zijn eindelijk rust in mijn hoofd. 

Mijn hoofd tintelt en is één grote warboel van gedachten, zo druk allemaal, het flitst voor mijn ogen in plaatjes, het flitst door mijn hoofd in gedachten.Het is een gevangenis mijn hoofd, in die warboel, een opgesloten gevoel in mijn hoofd met de wetenschap dat er geen uitweg is. Dit moet ik natuurlijk nooit tegen iemand zeggen, anders maken die zich zorgen en zal ik nooit meer normaal behandeld worden.

En hoe moet het dan verder op mijn werk? Die willen me dan helemaal niet meer terug, een risico factor voor mijn omgeving. Het idee om in ieder geval 20 uur te werken in plaats van 40 is ruw van tafel geveegd omdat ze zeggen dat ik voor 20 uur niet voldoe omdat de baan 40 uur inhoud. Zo hard gewerkt om te komen waar ik nu ben, en nu voldoe ik gewoon weg niet. Terwijl er nog geen uitspraak is van UWV of keuringsarts wat ook onzekerheid geeft. En hoe straks verder, word ik gestraft na alles wat ik heb doorgemaakt en alles wat ik er voor over heb gehad? Ik krijg op mijn werk te horen, of je hier nog kunt werken ligt helemaal bij jezelf, jij bent degene die daar een keus in heeft, jij bent degene die kiest of je 40 kunt werken of niet. Het is aan jou. Alsof ik hierin een keuze heb! Alsof ik ervoor kies me zo te voelen! Zie je wel het is mijn eigen schuld, mijn eigen keus, ik doe het allemaal zelf.

Door toch te werken omdat ik dat belangrijk vond kan ik zoveel niet meer. Te moe om wat leuks te doen, te moe voor huishouding, uitgeput zodat de paniek me grijpt als ik 's middags thuis kom.

Dit had ik aardig verborgen kunnen houden, maar gister was weer zo'n dag.Een afspraak met mijn mentor belemmerde me het te kunnen verstoppen.    "Lotte, je ogen staan wild, dat bevalt me niet. Opgekropte emotie knijpt mijn keel dicht en tranen prikken achter mijn ogen. Ik denk alleen maar, laat me nou dit gaat straks weer over, ik ken dit, gebeurt zo vaak, dat snap je toch niet, ik denk wel slechte dingen maar doe het niet....denk ik...maar als het wel zo is dan is het goed zo, laat me nou maar.  Mijn andere behandelaar word erbij gehaald, die is ook niet tevreden, misschien toch medicatie en ik moet mijn man bellen, dat het niet goed gaat.           Ze haalt de dienstdoende arts van het weekend erbij, mijn mentor blijft om te checken dat ik mijn man echt wel bel.

Voor ik weg ging had hij me al omhelst en kreeg geen respons, hij keek me aan en vroeg:" moet je het vandaag weer allemaal alleen doen?"Mmm ja, komt goed, is een momentje, kom er wel door, zei ik jokkend tegen hem en mezelf.    Maar nu, zit ik in gesprek met drie hulpverleners die overleggen wat het beste is.Ik vind het gênant, als het niet gaat moet ik bellen, en hoe denk ik uit het leven te willen stappen? Een ongeluk zonder anderen erbij te betrekken, en wel direct effectief want er kan geen weg terug zijn.  Echt methodes wil ik niet bespreken, als je het uitspreekt is het namelijk niet meer uitvoerbaar.  Het klinkt belachelijk en onwerkelijk als je er over praat, door het te delen verdampt de gedachte en dat wil ik niet.  Ik wil er aan vasthouden want het is de enige uitweg die ik nog heb.                            De medicijnen die ik meekrijg moeten de chaos onderdrukken. (Zie het gaat dus niet weg) een uitstel van excecutie. Wat een pech dat ik net op een slecht moment daar aanwezig moest zijn, wat een drama lijkt dit te worden, dat wou ik juist vermijden.  Thuis spreek ik mijn zorg uit hoe het maandag op mijn werk moet, mijn man gaat bellen en me ziek melden als het niet gaat.

Ik voel me bijna direct verlost van een zware last.Eerst maar even aan mezelf denken, al begrijp ik nog steeds niet de paniek van anderen over mijn gedachtes. Die zijn normaal, die ben ik gewend, geven zelfs een beetje rust omdat het een uitweg bied. Die zijn al zolang onderdeel van mij, die gedachten zijn normaal, echt!  Als je de andere gedachten kent, zou je ze ook normaal vinden. Soms zijn er dagen dat de gedachte ermee op te houden het enige is wat me nog op de been houd.

Vandaag is zo'n dag.

Lotte



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Lieve Lotte, zoek asjeblieft hulp want een zo;n lieve meid mag niet sterven.
| 17:38 |
Heb hulp medicatie nu dus even wennen
| 11:08 |
Ja, dat duurt een weekje of 6.
| 12:05 |
Heftig zeg! Goed dat je jou verhaal deelt. Anderen zullen wellicht iets herkennen hierin. Wens je sterkte en een schouder om je heen!
| 17:04 |
Lieve Lotte, je hoeft je niet te schamen of bang te zijn! Ik ben je gevoel heel goed, je wilt niet praten en hulp maar je hebt het heel erg nodig. Een einde aan je leven maken is niet de beste oplossing ! Ookal lijkt dat nu wel zo
| 10:56 |
Het hoort niet, dat weet ik. Het is meer de wetenschap dat ik nog zelf iets achter de hand heb. Alleen als de paniek toeslaat kan het een dwingende gedachte worden, zolang ik dat controleer gaat het goed.
| 11:23 |
Je moet echt hulp zoeken want dit is iets wat je niet alleen oplossen. Ik ga je volgen! Je bent een boeiende vrouw
| 12:15 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen