×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Elke dag even te horen en te weten dat zij er nog was.

Elke dag even te horen en te weten dat zij er nog was.


Ik keek naar de klok. Het was exact acht uur en precies op dat moment hoorde ik het belsignaal van mijn telefoon. Ik nam op. Mijn lieve moe, ze belde elke dag om dit tijd stip. Elke dag, klokslag 8 uur, ik kon de tijd er op gelijk zetten. Elke dag even haar stem te horen en te weten dat zij er nog was.

Elke dag even de dag doornemen, te horen wat zij die dag weer had beleefd, gedaan. Och, ze was al wat ouder en alleen. Maar elke dag te weten dat zij er nog was. Ze vertelde ronduit, meestal over wat ze gegeten had, haar dagelijkse wandelingetje om de flat. Haar kring was kleiner geworden, door de ouderdom vielen er zo links en rechts wat mensen weg.

Maar ook haar eigen wereldje leek wat ineen te brokkelen. Na een gebroken heup, nooit meer volledig hersteld. En in haar doen toch een behoorlijke dreun gehad. Het niet meer durven, en soms vermoed ik ook het niet meer zo willen. Het hoeft soms ook niet meer zo. De dagen worden langer en haar leven al korter.

Ze verlangde naar rust, tegelijkertijd stond ze, op haar manier toch nog midden in het leven. Even een bakkie bij haar zus, een maaltje bij de buurvrouw, die haar met regelmaat te eten vroeg. Maar toch…

Ze wordt ouder, dat is zeker. Een mooi, maar moeizaam leven. Niet altijd gemakkelijk geweest, maar ook het geluk gevonden en haar geloof in de Heer. Het gaf haar houvast, en ook wel de kracht om door te gaan. Maar ook het verlangen, het verlangen naar haar Heer te gaan.

Ik keek naar de klok. Het was exact acht uur en op dat moment bleef het oorverdovend stil. Er kwam geen geluid meer uit de telefoon. Ik nam niet meer op.

Die dag was het einde van haar zijn…

 

Bovenstaand is een fictief verhaal, hoewel deels op waarheid berust. Moe leeft nog, gelukkig maar. Maar oma is niet meer. Een paar maand geleden hebben wij afscheidt van haar genomen. En haar zoon, vertelde ongeveer precies zo’n verhaal. De telefoon rinkelde niet meer.

Opdat wij niet zullen vergeten, niet de levende, noch de dode.

Schrijfuitdaging april 2018

Naar aanleiding van de schrijfuitdaging van Hans
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Schorelaar
Wat mooi beschreven. Ik zie het laatste app bericht van mijn overleden vriendin bij ieder nieuw berichtje verder schuiven op de lijst.
08-04-2018 09:40
08-04-2018 09:40
Albert van den Berg
Gevoelig geschreven, komt binnen zoiets.
04-04-2018 20:58
04-04-2018 20:58
Memvan3
eyeopener! mooi geschreven
04-04-2018 16:23
04-04-2018 16:23
Ingrid Tips en meer
Wow... die komt binnen...
04-04-2018 11:06
04-04-2018 11:06
Encaustichris
Prachtig! Tot tranen geroerd!!!
04-04-2018 09:00
04-04-2018 09:00
wakeupkitty
Ach.. zo onverwachts toch
04-04-2018 07:52
04-04-2018 07:52
DiaantjesLife
Dit heb je echt prachtig verwoord, ben er gewoon een beetje stil van.................
04-04-2018 07:22
04-04-2018 07:22
Eigenwijs Portret
Heel mooi geschreven Almanak! Moeders kunnen niet gemist worden.  En toch, als het eenmaal daar is, krijg je toch de kracht.
04-04-2018 06:52
04-04-2018 06:52
LazyBlogger
Mooi verhaal, echt pakkend.
04-04-2018 00:59
04-04-2018 00:59
Hans van Gemert
Ontroerend, mooi geschreven! Zo belangrijk, die herinnering 
04-04-2018 00:13
04-04-2018 00:13
notifications_noneadd
17-10-2018 15:07
1 volger , 2 antwoorden