Elke dag even te horen en te weten dat zij er nog was.

Elke dag even te horen en te weten dat zij er nog was.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik keek naar de klok. Het was exact acht uur en precies op dat moment hoorde ik het belsignaal van mijn telefoon. Ik nam op. Mijn lieve moe, ze belde elke dag om dit tijd stip. Elke dag, klokslag 8 uur, ik kon de tijd er op gelijk zetten. Elke dag even haar stem te horen en te weten dat zij er nog was.

Elke dag even de dag doornemen, te horen wat zij die dag weer had beleefd, gedaan. Och, ze was al wat ouder en alleen. Maar elke dag te weten dat zij er nog was. Ze vertelde ronduit, meestal over wat ze gegeten had, haar dagelijkse wandelingetje om de flat. Haar kring was kleiner geworden, door de ouderdom vielen er zo links en rechts wat mensen weg.

Maar ook haar eigen wereldje leek wat ineen te brokkelen. Na een gebroken heup, nooit meer volledig hersteld. En in haar doen toch een behoorlijke dreun gehad. Het niet meer durven, en soms vermoed ik ook het niet meer zo willen. Het hoeft soms ook niet meer zo. De dagen worden langer en haar leven al korter.

Ze verlangde naar rust, tegelijkertijd stond ze, op haar manier toch nog midden in het leven. Even een bakkie bij haar zus, een maaltje bij de buurvrouw, die haar met regelmaat te eten vroeg. Maar toch…

Ze wordt ouder, dat is zeker. Een mooi, maar moeizaam leven. Niet altijd gemakkelijk geweest, maar ook het geluk gevonden en haar geloof in de Heer. Het gaf haar houvast, en ook wel de kracht om door te gaan. Maar ook het verlangen, het verlangen naar haar Heer te gaan.

Ik keek naar de klok. Het was exact acht uur en op dat moment bleef het oorverdovend stil. Er kwam geen geluid meer uit de telefoon. Ik nam niet meer op.

Die dag was het einde van haar zijn…

 

Bovenstaand is een fictief verhaal, hoewel deels op waarheid berust. Moe leeft nog, gelukkig maar. Maar oma is niet meer. Een paar maand geleden hebben wij afscheidt van haar genomen. En haar zoon, vertelde ongeveer precies zo’n verhaal. De telefoon rinkelde niet meer.

Opdat wij niet zullen vergeten, niet de levende, noch de dode.

Schrijfuitdaging april 2018

Naar aanleiding van de schrijfuitdaging van Hans
signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (10 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat mooi beschreven. Ik zie het laatste app bericht van mijn overleden vriendin bij ieder nieuw berichtje verder schuiven op de lijst.
| 09:40 |
Dank je wel.
| 18:53 |
Gevoelig geschreven, komt binnen zoiets.
| 20:58 |
Dank je wel Albert.
| 22:36 |
eyeopener! mooi geschreven
| 16:23 |
Dank je wel.
| 19:33 |
Wow... die komt binnen...
| 11:06 |
Tja, hij is geloof ik wel heel realistisch...
| 12:27 |
Prachtig! Tot tranen geroerd!!!
| 09:00 |
Dank je wel... (schrijf ik met kippenvel, wegens deze mooie reactie!)
| 10:10 |
Ach.. zo onverwachts toch
| 07:52 |
De dood komt altijd onverwacht, maar nooit te vroeg of te laat...
| 10:09 |
En het is de enige zekerheid die er is
| 10:35 |
Dat is zeker!
| 10:36 |
Dit heb je echt prachtig verwoord, ben er gewoon een beetje stil van.................
| 07:22 |
Dank je wel Diaantje :-)
| 10:09 |
Heel mooi geschreven Almanak! Moeders kunnen niet gemist worden.  En toch, als het eenmaal daar is, krijg je toch de kracht.
| 06:52 |
Dat denk ik ook wel, dank je wel voor jou reactie.
| 10:08 |
Mooi verhaal, echt pakkend.
| 00:59 |
Dank je wel!
| 10:08 |
Ontroerend, mooi geschreven!
Zo belangrijk, die herinnering 
| 00:13 |
Dank je wel Hans. Deze uitdaging heeft alles in zich om 'elke kant' op te schrijven...
| 10:08 |
Ik weet het :-) 
| 10:27 |
:-)
| 10:33 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen