UMC en onze belevenis aldaar...

UMC en onze belevenis aldaar...


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Afgelopen woensdag had ik een afspraak in het UMC Utrecht. Na al jaren gesteggel met bepaalde artsen hier in Den Helder en Groningen en de zware vermoeidheid die zich mijn lichaam eigen heeft gemaakt, had de huisarts besloten dat ik toch maar weer eens naar de arts moest in Utrecht, die vijf jaar geleden de diagnose congenitaal myastheen syndroom had gesteld. Die overigens weer werd tegen gesproken in het UMCG (Groningen), maar dat even terzijde.

Je weet hoe het gaat als je een afspraak wilt maken in het ziekenhuis: eerst veel moeite moeten doen om een afspraak te maken en te krijgen en dan gewoon een maand of twee a drie wachten voordat je überhaupt terecht kunt.

Enfin, afgelopen woensdag zou ik dan terecht kunnen bij de betreffende arts, ware het niet…

En nu begon de ellende. Onze kinderen werden eerder uit school gehaald, want we weten gewoon niet hoe zo'n bezoek gaat verlopen en aangezien onze kinderen zich toch best wel zorgen maken over papa en zijn gezondheid, nemen we ze voor alle zekerheid gewoon mee als we naar een ziekenhuis moeten die verder weg zit. Dus ook afgelopen woensdag. Onze jongste dochter kan er behoorlijk last van hebben en zich vreselijk zorgen maken, dat uit zich dan weer in droevenis op school en een 'tijdelijke afwezigheid' van haar aandacht. Soms wordt ze ook echt verdrietig en is het noodzakelijk dat juf even een 'goed gesprek met haar voert', om zo te proberen de bezorgdheid onder controle te krijgen. Onze oudste 'lanterfant er maar doorheen', zet zich vaak af tegen papa, maar ondertussen…

Ja, wat er in dat koppie allemaal omgaat, dat weet ik natuurlijk ook niet, maak me daar wel eens zorgen om, al zou ze alleen maar praten. Maar het is een binnenvettertje, net als ik. Laat veel dingen begaan en maak me er niet te druk om, dat heeft het leven me wel geleerd. Dat anderen hier problemen mee kunnen hebben, dat is evident, ik kan me er niet druk om maken. Dat kost me energie die ik liever aan mijn eigen gezin besteed.

Hoe dan ook, afgelopen woensdag zijn we afgereisd vanuit 'de Kop van Noord Holland', naar het altijd drukke Utrecht. Een half uur voor tijd waren we aanwezig. We nemen altijd onze tijd ervoor en zorgen dat we op tijd vertrekken. Mocht er onderweg file zijn of iets gebeuren, dan hebben we een ruime marge in de tijd om toch op tijd te komen.

Alle papieren netjes ingeleverd en een foto voor in het dossier gemaakt te hebben, konden we plaats nemen in de wachtruimte. Een bakkie koffie, thee of chocolademelk konden we pakken en de arts zou zo komen…

En het wachten begon…

Maar al wat kwam, geen arts. 14.45 uur, we kijken op de klok en denken: we zullen zo wel aan de beurt zijn. 15.00 uur, we vragen ons toch wel af waar die arts nu blijft en genieten nog maar weer eens van een bakkie cappuccino. En dan om 15.10 uur…

De vrouw gaat nog eerst maar eens naar de wc, het wachten duurt nu wel erg lang. Maar wat hoort zij toevallig in de wandelgang?

'Dokter, u weet toch wel dat meneer Den Harder hier zit, ja, inderdaad, de broer van…' Uhuh… 'Ik ben op vakantie…!' 'Nou fijne vakantie dan maar...'

En zo staat de baliemedewerkster met het schaamrood op de kaken, binnen een minuut, in een redelijk gevulde wachtruimte, ons te vertellen dat de arts 'op vakantie is'…

Breekt mij de klomp nu even!!! 

En die van vele mede wachtende patiënten en familie dus ook!

Enfin, na een hoop gedoe en van mijn zijde de eis dat er 'vandaag nog een arts naar me kijkt en onderzoekt', werd er wederom driftig gebeld en een andere arts uit zijn spreekuur gerukt om mij te 'mogen' ontvangen. Een pc moet nog even opgestart, ondertussen maar even bij een ander onderzoekje kijken, want die pc werkt vandaag ook niet mee… (waar ken ik dat van…?) en dan eindelijk na een minuut of 20 verder, kunnen we eindelijk in 'mijn dossier' en kan de arts zich even heel snel inlezen.

Tja, wat moet men daar nu van zeggen…?

Een kort voorafgaand gesprek, wordt gevolgd door een standaard onderzoek, ik was er al bang voor. De energie, die toch al laag was en nog wat verder werd uitgehold door de hele toestand, slonk nu echt tot diep in de grote teen. Vermoeidheid sloeg genadeloos toe. Nog weer even een gesprek, maar even een telefoontje met de arts die mij eigenlijk had moeten ontvangen, op zijn vakantie adres. Wat heen en weer geren en gevlieg. Een overlegje aan de balie en dan…

Meneer, we gaan het volgende doen:

U gaat naar de balie, maakt twee afspraken op dezelfde dag, zowel voor een EMG als een MRIscan en dan zien we u graag dan terug. Met de welgemeende en oprechte excuses van de 'ziende arts' en namens de vakantie vierende, staan we een minuut of 15 later dan toch buiten met een nieuwe afspraak op 29 november.

Dat wordt een lange middag, maar hopelijk zijn ze die afspraken dan niet vergeten. Of zou de apparatuur dan spontaan op vakantie gaan?

Enfin, we wachten maar weer af.

Beloon de maker en jezelf

Word gratis lid.


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (10 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat een organisatie, het lijkt Portugal wel ;-)
Hopelijk de volgende keer wel alles goed en op tijd.
| 22:20 |
Dat hoop ik ook, 6 december zou ik nu de bewuste arts moeten zien, als er niet weer wst mis gaat...
| 07:12 |
Dus....als ik het goed lees was de arts gewoon aanwezig? Ik zou een klacht indienen.
| 11:05 |
Nee, de arts die ik moest hebben was op vakantie, heb een andere arts gezien, of hij mij
| 11:17 |
Ik begreep dat hij op de gang was en zei dat hij op vakantie was. Fout begrepen, even goed vreselijk irritant!
| 11:29 |
dat laatste is het zeker...
| 11:57 |
Man o man, wat een ontzettende domper!
| 08:59 |
Maar moedig voortgaan, dat is denk ik het enige dat we kunnen doen.
| 10:24 |
wat ontzette kl*te

inderdaad soms lijken ze echt niet door te hebben hoe mensen uitkijken en rekening houden met een afspraak...
niet cool, helemaal niet cool
| 21:05 |
Zeker niet cool en zeker niet als je eerst 1,5 uur in de auto moet zitten...
| 11:16 |
Belachelijk zeg, kunnen ze daar geen agenda bijhouden?! Kan me voorstellen dat dat ontzettend frustreert!
Geen wonder dat er zo'n lange wachtlijsten zijn! Als je ziek bent, (wat de meeste mensen toch zijn als ze naar een ziekenhuis gaan)
is het toch al allemaal extra belastend!
| 17:33 |
Tja, wat doen we er aan? Denk dat ze nu wel een dubbel check doen als ze mijn naam horen haha
| 20:46 |
Haha, dat is te hopen ja!
| 00:47 |
Niettegenstaande het frustrerende resultaat is de verwoording van een en ander schitterend. Hoe pijnlijk ook. Compliment Peter, en groet vrouw en dochters. Kanjers zijn het. Ze waren erbij, en keken ernaar, en zijn nota bene weer met je mee terug gegaan. Naar de Kop van.
| 20:26 |
Nou dat laatste gelukkig wel, ze hebben me niet achter gelaten, dat zegt toch wel heel veel over mijn liefde voor hen ;-) Dank voor je reactie!
| 21:23 |
Oh wat schandalig! Als er nu een spoedgeval tussen kwam ofzo, dan snap je het nog.
Gelukkig dan nog wel door een ander gezien en vervolg afspraken. Duurt alleen weer zolang
| 19:38 |
Ja, dan had ik er ook nog wel begrip voor. Maar ja. Ik had sowieso gerekend op vervolgafspraken, maar niet welke kant het op zou gaan. Dus wat dat betreft geen verassingen. :)
| 19:58 |
hopeloos hoe slordig er met mensen wordt omgegaan.
| 15:02 |
inderdaad, helaas...
| 16:08 |
Wat een waardeloze gang van zaken! Dat kun je er allemaal niet bij gebruiken!
| 12:46 |
Yup & Nope, dat kunnen we er allemaal niet bij gebruiken...
| 16:05 |
schandalig dat zon arts dat zo doet! Ik zou persoonlijk hem daar de volgende keer op aanspreken! sterkte!
| 12:40 |
Nou ik denk dat die het al begrepen heeft, ook de baliemedewerkster was 'not amuzed' hierover. Deze afspraak was pas 3 weken geleden uiteindelijk tot stand gekomen, dus hij kon niet zeggen dat hij er niet vanaf wist. Hij had zelf in overleg met de assistent deze datum gekozen, anders zou het december worden en dat vonden ze te lang duren... Enfin... heeft het zin om me er nog eens boos over te maken? Of moet ik gewoon blij zijn met de vervolgafspraken?
| 12:47 |
Idd heb je een punt, kunt je energie wel beter gebruiken. Mijn vriend zegt altijd maak je niet zo druk over dingen waar je toch niks aan kunt veranderen.. Ik zeg dan altijd dat in sommige gevallen (ik denk deze van jou ook, aangezien het kwaad al geschied is) het een beetje makkelijk gezegd is (bijv dingen betreffende leed rondom mijn kids .. dan vind ik dit een uitspraak die niet lekker valt) maar ik snap enigzins (lang niet zo heftig maar een beetje) het oh zo vermoeiende gevoel als je al verrekt van de pijn, en dan zon dagje ziekenhuis (of elk ander rits van afspraken) is zo een aanslag op je lijf, dat je dagen bij moet komen. (ik heb mijn blessure in onderrug sinds okt 2016 en als ik over grens ga of dus een dag van alles MOET dan overstroom ik ook qua vermoeidheid en emoties) dus goed dat je het langs je af laat glijden nu het toch al zo is gelopen.. is voor jezelf wel beter :)
| 12:52 |
Dat laatste wel, maar denk dat die arts het volgende x toch wel te horen krijgt van mijn vrouw. Is toch niet normaal! Maar ja...
| 16:06 |

auto leasen
auto leasen
private lease goedkoop
private lease goedkoop
Muziek, Kunst & Cultuur
Aanbevolen Muziek
Aanbevolen Muziek
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen