×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Schrijven is in gesprek zijn met jezelf

Schrijven is in gesprek zijn met jezelf


Laatst hoorde ik een schrijver zeggen: “Schrijven is eigenlijk in gesprek zijn met jezelf”.

Ik kan me er wel in vinden. Ik heb een schrift helemaal vol staan met mijn gedachten, ervaringen en gedichten.

Praten is voor mij niet vanzelfsprekend. En de gedachte dat de ander toch niet geïnteresseerd zou zijn in wat ik te vertellen heb, heb ik al zolang ik me kan herinneren.

Zolang het in ieder geval niet over mij gaat heb ik prima gesprekken.

Als kind moesten we vooral zo weinig mogelijk aanwezig zijn. Mijn vader werkte vaak in de nachten en als we hem wakker maakten was hij al heel snel driftig.

Als hij heel slecht in zijn vel zat resulteerde dat vaak ook in geweld.

Zodoende heb ik geleerd om me maar op de achtergrond te begeven, want dan konden er ook geen ‘gekke dingen’ gebeuren.

Ondanks dat mijn vader vertrok op mijn zesde heb ik niet geleerd om mezelf goed te laten zien. Op school stond het schaamrood op de kaken als ik iets moest voorlezen of een spreekbeurt moest houden.

Mijn moeder voerde ook eigenlijk nooit serieuze gesprekken met ons. Zij had haar eigen zorgen.

Ik kreeg een boekje van een tante op mijn verjaardag. Er zat een slotje op en ze zei dat ik daar alles in kon schrijven wat ik maar wilde. Het slotje zorgde er wel voor dat wanneer het geheimen waren dat ze alleen van mij zouden blijven. Het schrijven in een dagboek gaf me veel rust.

Nadat het boekje volgeschreven was ben ik in schriftjes gaan schrijven, die waren natuurlijk een stuk goedkoper. Ik had mijn eigen kamer en had niet gedacht dat het ooit zou gebeuren, maar toch gebeurde het. Mijn moeder las mijn schriftjes. Ook over de ruzies die wij weleens hadden. Over de jongen waarop ik verliefd was en allerlei andere gedachten die alleen voor mij bedoeld waren op dat moment. We hebben hier wederom ruzie over gehad, want daar stonden natuurlijk ook niet de leukste dingen over haar in.

Sinds die tijd stopte ik met het bijhouden van mijn gedachten en mijn ervaringen. Ik besloot alles te vernietigen. Mijn gedachten waren van mij!

In een 14 jaar durende relatie heb ik ook weinig geschreven. Ik heb het effect er niet meer van gekend en miste ook in mijn relatie de privacy en het vertrouwen dat het bij mij zou blijven. Tenslotte checkte mijn ex ook mijn telefoon regelmatig.

Het delen van mijn gevoelens deed ik op geen enkele manier meer.

Ik verborg mijn emoties, vond dat ik maar sterk moest zijn en kijken naar de positieve dingen. Daarnaast is mijn ex-partner 7 jaar ernstig ziek geweest van de 14 jaar. Mijn problemen waren niks vergeleken met de zijne.

Nu, vele jaren later ben ik het schrijven weer gaan leren. Ik las op Yoors levensverhalen van mensen die me raakten. Ik voelde dat ik ook mijn gedachten weer wilde delen.

Helaas heb ik in een minder fijne periode een aantal van mijn blogs verwijderd. Deze waren goed voor mijn verwerking en zeker na alle liefdevolle reacties van mensen heb ik er veel aan gehad. Het zijn alleen soms van die dalletjes die je wilt vergeten. Je kunt ze alleen niet negeren, want ze blijven bestaan.

Ik ben aan het leren om me open te stellen, om mijn verhaal te doen aan mensen. Omdat vrienden tegen me zeggen dat ze me arrogant of afstandelijk vonden voordat ze me écht kenden. Mezelf op de achtergrond plaatsen komt dus zo over op mensen.

Ik had werkelijk geen idee, want diep van binnen wilde ik alleen maar gezien worden.

Ik wist alleen niet hoe.





Miranda Tabor
Je staat er groen op met dit blog....erg goed verwoord. Ik denk dat vele denken wat jij weet te beschrijven. 
19-08-2018 04:58
19-08-2018 04:58
Mieke Van Liefde
Schrijven is helen hoor. En je helpt er vaak anderen mee. Maar vooral ook jezelf.  Onderstaande is door mij geschreven toen ik net bij Yoors zat. Kort en krachtig. Is op velen van toepassing, ook op jou ! https://yoo.rs/mieke.van.liefde/blog/waarom-gestart-met-bloggen-1496671621.html?Ysid=65153
22-06-2018 07:51
22-06-2018 07:51