×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
18-09-2017 .. Pappie loop toch niet zo snel....

18-09-2017 .. Pappie loop toch niet zo snel....


Het is 8 augustus 1971. Ik ben 8 jaar en mijn pap 43 en we zijn op vakantie in de achterhoek. Daar waren we al eens eerder geweest en dat was kennelijk goed bevallen. Ik zou er nooit meer terugkeren tot vorig jaar (2016), 45 jaar na het overlijden van mijn vader op deze zelfde plek. Ik moest. Weet nog steeds niet waarom, maar ik heb wel de boerenfamilie gesproken die er destijds bij waren, ook al waren zij ook jong of zelfs jonger dan ik. Voor hen was het (logisch) een gebeurtenis waar ze niet al te lang bij stil stonden, maar voor mij stopte daar in dat vakantiehuisje zo ongeveer mijn leven. Het plezier verdween uit mijn ogen, uit mijn hart. Niet zo gek misschien dat het juist nu mijn hart is die net als die van mijn vader faalt. Alleen heb ik het overleefd. Nu alweer 2 jaar geleden. Precies deze dag zie ik ineens op mijn computer. Dat is een grappig toeval overigens.
Ik heb meteen geroepen, als ik dan toch moet gaan, dan net als papa. … In mijn slaap. Niet in een ziekenhuis aan alle apparaten en inmiddels weet ik helaas wat dat inhoudt.

Maar waarom begin ik hierover? Nou misschien wel omdat het de 18e september is en ik op deze dag m’n tweede hartinfarct kreeg (nadat de eerste 4 jaar daarvoor is afgedaan als hyperventilatie en hysterisch….. Duhuh)
Maar vooral omdat mijn ouderlijk huis is verkocht. Eigen keuze, dat wel. Maar daardoor word ik aan alle kanten getriggerd door mijn verleden.
En ineens vanochtend, terwijl ik onder de douche sta, schiet het liedje ‘Pappie loop toch niet zo snel’ in mijn hoofd.
De boodschap van ‘boven’ is denk ik wel duidelijk. Het verleden afsluiten en m’n snoet richting de toekomst te keren.
In 1971, het jaar van papa’s overlijden kwam dit nummer in november van dat jaar de hitlijsten binnen. Het zal geen verrassing zijn dat dit nummer mij als ukkepuk van toen inmiddels nét 9 jaar enorm raakte.
“Pappie loop toch niet zo snel
Loop wat zachter, toe
Want ik ben al zo moe
Pappie loop toch niet zo snel”

En moe was ik. Van het huilen. Mijn pappie liep te snel en ik heb hem nooit meer in kunnen halen.

En nu haal ik het huis leeg met de laatste spulletjes die er nog zijn van hem en mijn moeder. Zijn schep, hark en schoffel staan nu in mijn schuur. De hark die hij gebruikte om het grindpad te ordenen. Gans verroest, maar hé ze doen hun werk nog. Okay de schep buigt om als je flink wil scheppen, maar het schept nog.
Een tafeltje van mijn moeder heeft inmiddels 3 pootjes en ligt hier in mijn andere huisje om gerepareerd te worden en een nieuwe look te krijgen. Dat heeft het antieke tafeltje verdiend en ik zie de glimlach om de mond van mijn moeder om mijn ‘wilde’ plan.

Regelmatig met tranen over m’n wangen neem ik langzaam afscheid van mijn (ouderlijk)huis waar ik de laatste jaren in gewerkt heb. Huurders een fijne plek heb mogen geven om te wonen.

Maar het is inderdaad tijd om afscheid te nemen van het één en ander, dan wel opnieuw ingeblazen leven op te pakken. Welk leven? Geen idee. Loop al 2 jaar in rondjes, waarin ik veel geleerd heb over mezelf en mijn creativiteit weer herontdekt heb. Waarin ik mijzelf meer en meer terugvond in mijn kern.
Ik weet nog niet precies welke afslag op die rotonde de mijne is, maar één ding weet ik wel.....
Ondanks alles heb ik nog een toekomst en ben ik al 14 jaar ouder geworden dan mijn vader met mijn brakke hart. En in dat hart pomp ik de liefde rond voor mijn paps en mams. Zoveel aan ze te danken. Zonder hen was ik niet wie ik nu ben, ondanks ‘the long and winding road’.


The long and winding road
That leads to your door
Will never disappear
I've seen that road before
It always leads me here
Lead me to your door

The wild and windy night
That the rain washed away
Has left a pool of tears
Crying for the day
Why leave me standing here
Let me know the way

Many times I've been alone
And many times I've cried
Any way you'll never know
The many ways I've tried

But still they lead me back
To the long winding road
You left me standing here
A long long time ago
Don't leave me waiting here

Lead me to your door




Marjolein
prachtig beschreven... wat een verlies al zo jong.
15-08-2018 15:36
15-08-2018 15:36
Schorelaar
wat heb je dit ontroerend mooi geschreven
13-08-2018 23:08
13-08-2018 23:08
Judith Evelien
Och wat heb je dit prachtig geschreven en verwoord. Met dat huis, sluit je definitief een stuk af. Daarmee is het onomkeerbaar en ik kan me levendig voorstellen dat dat je triggert. 
21-06-2018 11:56
21-06-2018 11:56
Schapenkopje
Mooi geschreven en dat liedje blèr ik zo weer mee kende het uit mijn hoofd en nog. Voor mij geen verdere betekenis maar het was een hit inderdaad. Vergeet je vader niet hij heeft een plekje in je hart.
22-04-2018 16:26
22-04-2018 16:26
Schorelaar
Wat mooi geschreven, kippenvel. Geniet jij maar van alle tijd die jij nog krijgt hier. Moeten we allen niet leven alsof het onze laatste dag is?
01-03-2018 22:54
01-03-2018 22:54
Creaci
Mooi geschreven en heel herkenbaar!
06-01-2018 23:41
06-01-2018 23:41
Ben
Prachtig beschreven mét een gevoelig lied: Pappie loop toch niet zo snel.
29-10-2017 14:29
29-10-2017 14:29
'Klein'
Héél indrukwekkend verhaal. Het ouderlijk huis raakt je toch altijd, herinneringen komen dan direct weer boven...
11-10-2017 17:14
11-10-2017 17:14
Ingrid Tips en meer
Ik schiet ervan vol!
29-09-2017 11:14
29-09-2017 11:14
Hpj Goossens
Indrukwekkend verhaal Marion....
26-09-2017 19:53
26-09-2017 19:53
Albert van den Berg
Heel apart die data en leeftijden. Ik heb er in mijn familie geen, iedereen (op 1 oom en 1 neef na) zijn oud gestorven, als ik geen geluk gehad had was ik aan dat korte rijtje toegevoegd. Dus maar vooruit kijken en ik ga alle familierecords breken, nadeel is dan afscheid nemen van hen.
23-09-2017 22:42
23-09-2017 22:42
Adrie Rademaker-Langezaal
Marion ik heb alles nog een keertje gelezen en ben er echt van onder de indruk.Ja ik ben ook hartpatiënt dus dat stuk begrijp ik helemaal goed en die muziek zo mooi vooral dat nummer van George Michael dat nummer vind ik toch zo mooi draai ik zelf heel vaak . En heel veel sterkte met je hart pas goed op jezelf .xx
20-09-2017 13:42
20-09-2017 13:42
Bloggerda
Wat heb je dit mooi geschreven. En zo zeg, wat een zorgen met je hart. Dat nummer ken ik natuurlijk, pappie loop toch niet zo snel. In 1971 woonden we met een jaar weer in Nederland. Het ouderlijk huis is moeilijk om los te laten. Af en toe rijd ik er nog langs. Sterkte lieverd. Xxx
19-09-2017 21:13
19-09-2017 21:13
Piteke van der Meulen
Wat ontroerend om dit te lezen. Maar wat beschrijf je het mooi en liefdevol. Sterkte met dit alles een plek te geven en zelf door te gaan.
19-09-2017 19:01
19-09-2017 19:01
Yvonne Lutzke
Lieve Marion, mooi omschreven. Het is tijd om door te gaan en de mooie en lieve herinneringen zijn voor altijd in je HART. Jij voelt\ziet veel die je niet kunt aanschouwen. Lieverd je bent een pracht-mens. Veel kracht, liefde en licht om los te laten. Liefs, Yvonne
19-09-2017 13:28
19-09-2017 13:28
Encaustichris
Mooie blog. Een heel proces lijkt me, dat afsluiten en verkopen van je ouderlijk huis (mijn beide ouders leven gelukkig nog). Wat fijn dat je ouders boodschappen sturen en jij ze kunt verstaan! Ik wens je kracht om je snoet richting de toekomst te keren :-)
19-09-2017 10:57
19-09-2017 10:57
Soberana
Wat moet dat een traumatische ervaring zijn voor een kind van 9. Het lijkt wel alsof jouw geliefde vader je een teken heeft gegeven dat het nu tijd is om het af te sluiten.
19-09-2017 06:05
19-09-2017 06:05
Hans van Gemert
Heel mooi geschreven. Het zijn hele processen die je zo doorloopt.
19-09-2017 00:18
19-09-2017 00:18
marijke
mooi geschreven. Leuke ingeving onder de douche. Heb ik ook altijd last van onder de douche of iig op de badkamer. Gek hé waarom altijd daar!!
18-09-2017 23:48
18-09-2017 23:48
Karin van der Straaten
Intens geniet ik, maar voel ook jouw proces in deze en herken er veel van zoals altijd .. buig ook even over dat wat jij schrijft en buig t om nar mijn stukje papa... as maart zal ik even oud zijn als hij werd en ging net als jij WEL naar het ziekenhuis...hij vond t veel te eng toen nog. Mijn broers zeggen steeds, we hebben hem in jaren gepasseerd, blijkbaar raakt daar iets in. dat ik wel ging was ook om hem te eren. k Zie je smullen met je moeders tafeltje in de maak.. ja een nieuw leven en ooit een weerzien he k zal ff er iets bijzoeken... maar sterkte met het proces..voel maar zo diep je kunt. Mijn moeder troffen we na een week aan ..was er zachtjes tussenuit gepiept in dr slaap...zoals jouw vader
18-09-2017 23:27
18-09-2017 23:27