Leonie heeft dubbel bezoek


#Leonie is een vrouw van tegen de veertig, ze zou je buurvrouw kunnen zijn. Ze is net gescheiden en verhuisd naar haar eigen appartementje, waar ze een nieuw leven opbouwt, samen met haar drie kinderen waarover ze het co-ouderschap deelt met haar ex-man. Je kunt het verhaal vanaf deel 1 lezen via deze link. 

Wat aan dit deel vooraf ging, lees je via de link hieronder.

“Hé, had ik het toch goed, ik dacht al dat ik je zag!” Dagmar keek in de richting van het geluid en was even in verwarring. “Ik was even bij de buurvrouw en zag je voor het raam langs lopen”, verklaarde Leonie. “Ow, ik dacht al, de zwangerschapsdementie heeft toch nog niet zo hard toegeslagen dat ik bij de verkeerde sta aan te bellen!?” lachte Dagmar. Automatisch gingen Leonie’s ogen naar haar zusje’s buik. Warempel, er was al een klein bollinkje ontstaan. Dagmar zag waar Leonie naar keek. “Ja, erg hè, je kunt het gewoon al zien!” riep ze uit. Op dat moment stak Mandy haar hoofd om de hoek van de voordeur. “Dit is mijn zus, ik dacht al dat ik haar langs zag lopen” zei Leonie. Mandy glimlachte. “Jullie lijken heel niet op elkaar!” grinnikte ze. Het klopte inderdaad, ze leken veel op elkaar, dat was altijd al zo geweest. Dagmar stak haar hand uit naar Mandy. “Ik ben Dagmar, en ik ben zwanger”, zei ze plompverloren. Ze moesten alledrie lachen.

“Mandy liet me zien hoe haar huis wordt”, verklaarde Leonie. “Wil je het ook zien?” bood Mandy aan. Leonie keek haar zus aan en probeerde te peilen met wat voor reden ze naar haar toe was gekomen. Was het gewoon voor de gezelligheid of was er iets aan de hand? Dagmar leek haar gedachten te raden. “Een huis kijken is altijd leuk! Ik kwam alleen even voor de gezelligheid langs”. Dat laatste zei ze specifiek tegen Leonie. Leonie knikte en met zijn drieën verplaatsten ze zich weer naar het buurappartement. “Toch is het hier best heel leuk wonen”, verzuchtte Dagmar. “Ja, jij hebt ook een probleem qua huis straks natuurlijk”, zei Leonie en keek nog maar eens naar het buikje van haar zus. “Kom even mijn loungebank uitproberen!” stelde Mandy voor. Zo zaten ze even later met zijn drietjes op de loungebank, te genieten van het uitzicht en wat te kletsen. Mandy had nog geen glazen, dus haalde Leonie wat glazen en een fles drinken op.

“Kinderen. Daar moet ik nou echt niet aan denken he?” verzuchtte Mandy terwijl ze naar Dagmar’s buikje keek. Alleen keek zij met een heel andere blik, die van Leonie was zacht en vertederd geweest. Mandy’s blik was er bijna eentje van afschuw. “O nee?” vroeg Leonie “nooit gehad ook?” “Nee, nooit. Als klein kind speelde ik al niet met poppen. Kinderen heb ik echt nooit gewild. En een man eigenlijk ook niet”, ze barstte in lachen uit. “Ik ben gewoon een eenling! Kan ik zo gecompliceerd zijn als ik zelf wil zonder dat iemand er last van heeft!”