Mandy is een verzopen kat


#Leonie is een vrouw van tegen de veertig, ze zou je buurvrouw kunnen zijn. Ze bouwt na haar scheiding een nieuw leven op met haar drie kinderen. Haar ouders wonen vlakbij en haar zus verwacht haar tweede kind. Haar vriendin Ilse heeft relatieproblemen en met haar buurvrouw Mandy heeft ze eetafspraken van het goede soort: Mandy kookt!

“Wat een gaaf uniform!” riep Julia uit toen Mandy de kamer binnenkwam. Mandy glimlachte. “Ja, ik kom net van mijn werk”, zei ze ten overvloede. Ze ging op een stoel aan de eethoek zitten. “Wat wil je drinken?” vroeg Leonie die nog in de deuropening stond. “Een wijntje zou geweldig zijn!” zei Mandy. Leonie keek nog even naar haar voor ze naar de keuken verdween. Mandy had een beetje de uitstraling van een verzopen kat, behalve dan dat het helemaal niet geregend had en Mandy dus ook niet nat was. Ze ging naar de keuken om een fles wijn te pakken en twee wijnglazen. Ze zetten het op de eettafel neer en ging op één van de andere stoelen zitten. Julia had zich kennelijk ook laten afschrikken door Mandy’s uitstraling, die was naar haar kamer vertrokken. Martijn zat nog onverstoord voor de televisie.

“Oh, heerlijk.” zei Mandy terwijl ze het wijnglas naar haar mond bracht. “Hier was ik wel even aan toe.” Leonie nam een slok van haar wijn. Er was duidelijk iets gebeurd, Mandy was behoorlijk van slag, maar ze durfde nog niet te vragen naar de reden van Mandy’s bezoek. “Ik heb me een dag gehad”, begon Mandy. “Ik had een retourtje Barcelona, ik heb altijd zo’n hekel aan dat soort vluchten! Mensen die een weekendje zo’n stad doen, die hebben allemaal geen ruimbagage, dus al de bagagerekken vol met net te grote tassen. En op de terugweg is het allemaal nog veel erger. Tassen vol tax-free drank en veel te veel souvenirs, je kan je kont niet meer keren in zo’n vliegtuig dan. Ze zijn allemaal moe en geïrriteerd en denken dat je ze op hun wenken bedient. En dan had ik ook nog geen leuke crew op die vlucht…” Mandy liet een stilte vallen, maar ze straalde wel meer rust uit nu haar irritaties eruit gegooid waren. “Ach ja, dat kennen we allemaal wel”, zei Leonie troostend. Ze keek ondertussen naar Martijn en seinde met haar ogen naar hem. Toen hij niet meteen reageerde zei ze “Mart, ga jij je bed in? Het is morgen weer vroeg dag”. Zuchtend verdween Martijn naar zijn kamer.

“Vreselijke collega’s waren het, vooral die piloot, dat is zo’n omhooggevallen macho die denkt dat hij iedere stewardess voor hem in katzwijm valt. En omdat ik dat niet doe, is meneer beledigd, zeker nu hij bedacht heeft dat ik op vrouwen val”, zei Mandy. “Ach ja, je hebt van die arrogante kerels, lekker laten gaan. Volgende keer heb je weer een andere crew toch? Of heb je morgen weer een retourtje Barcelona met dezelfde club?” Mandy schudde haar hoofd. “Nee, gelukkig niet, morgen lekker niks”.

Na drie wijntjes stond Mandy op om naar haar eigen appartement te verhuizen. Daar was Leonie ook wel blij mee, want haar wekker ging weer vroeg morgen. Ze liep met Mandy mee naar de gang. Bij de deur draaide Mandy zich om en gaf Leonie een kus op haar mond. Direct daarna trok ze de voordeur achter zich dicht, Leonie verbouwereerd achterlatend.