Mijn dochter neemt afscheid van haar geliefde sport


De knoop is doorgehakt... Ze stopt ermee... met turnen, ja. 

Iedereen in mijn omgeving associeert mijn dochter Amy met turnen. Ze doet het dan ook al zo'n beetje haar hele leven, vanaf haar zesde. En vanaf haar achtste negen uur per week, 12,5 jaar lang dus, een achtste eeuw.

Al toen ze 2,5 jaar was, ging ze een keertje met een dochter van vrienden van ons mee naar 'gym'. Ze vond dat heel leuk, een tijdje, totdat ze op willekeurige dagen begon te vragen wat voor dag het was. En als ik zei dat het woensdag was, was dat niet goed. Kennelijk was er iets aan gym dat ze niet leuk vond. Dus toen zijn we ermee gestopt. Na haar zwemdiploma mocht ze een sport kiezen en toen ging ze op ballet, het was echt zo'n roze meisjes-meisje, dus dat leek me geschikt. Een jaar heeft ze het gedaan en ze vond het niet zo geweldig. Nu moet ik zeggen dat ik ook helemaal geen klik had met de moeders die daar rondliepen, te Goois ofzo, ik weet het niet. Maar de keuze lag bij Amy. Dan toch nog maar een keertje kijken bij gym? Nu vond ze het wel heel erg leuk. Haar droom was om bij de selectie te komen. 

Na anderhalf jaar kwam er een nieuwe trainster bij de vereniging en die organiseerde een grote test onder een heleboel meisjes, Amy mocht meedoen, met haar leeftijd zat ze op de grens, ze was al bijna acht jaar en dat is oud om nog aan selectieturnen te beginnen, maar ze kwam erdoorheen! Amy is een doorzetter en ze had veel plezier in turnen, nooit was er een keer dat ze met tegenzin naar de turnzaal ging. In de vakanties miste haar lijf het trainen, dan werden er radslagen en handstanden gemaakt in de woonkamer. Ook haar zusje ging turnen en schopte het tot de selectie.

We hebben dus veel dagdelen in turnhallen gezeten, wedstrijden kijken, samen met de andere ouders, een hecht groepje was het, ook omdat voor iedere training de toestellen klaargezet moesten worden en dat deden de ouders gezamenlijk, met hulp van de kinderen uiteraard. Ik vond het altijd leuk, die wedstrijden. Ik hield alle scores bij en wist vaak al voor de prijsuitreiking of ze wel of niet op het podium zou komen. Twee keer plaatste ze zich voor het NK, een bijzondere ervaring!

Jarenlang heeft ze blessurevrij kunnen turnen, tot een jaar of vijf geleden, jumpersknieën en de enkels die tegensputterden. Het duurde vrij lang voor de oorzaak werd gevonden. Daarna volgden snel twee operaties, aan iedere enkel één en, net toen ze weer echt goed dacht te gaan opbouwen, volgende er nog een operatie aan littekenweefsel van operatie één. Polsen protesteerden en ook de rug. Vaak heb ik hints gegeven: 'lieverd, kun je niet beter stoppen? Denk aan je lijf, je moet er nog een heel leven mee doen'. Het was tegen dovemansoren. Ze wist wat ze wilde en ze had het ervoor over. En ik zag en wist hoeveel plezier ze in het turnen had, hoe belangrijk het voor haar was, die drive is ongekend en die ken ik zelf helemaal niet. Het is heel mooi om te zien hoe gedreven iemand kan zijn om een doel te bereiken. 

Ze ging jurycursussen doen en een cursus om trainster te worden. Haar jeugddroom. Ze wilde altijd juf worden én turntrainster. Juf wordt ze niet, al zou ze een goede geweest zijn, maar een turntrainster is ook een juf en sinds dit seizoen geeft ze haar eigen lessen aan haar eigen groepen! Maar ze wilde ook nog steeds zelf blijven turnen. Ze studeert aan het HBO, loopt stage, geeft les en wilde blijven turnen... 

Maar ineens was die dag er van de week... ze stopt met turnen, het moet. Na een zomer rust doet na twee trainingen alles alweer pijn, ze heeft het er niet meer voor over, al die uren trainen naast al het andere in haar leven. Maar wat doet het pijn. En wat doet het mij pijn dat te zien bij haar. Ze wordt een geweldige trainster, dat ís ze al en het jureren zal ze ook blijven doen. Ze blijft aan de sport verbonden. Ze schreef er onderstaand blog over, prachtig geschreven, maar wat doet het mij ook pijn. Ik krijg al tranen in mijn ogen als ik de titel lees...