×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Paniek!!! ANGST en episodes...

Paniek!!! ANGST en episodes...


Aanleiding voor deze blog is dat ik meermaals heb gelezen hier dat mensen hier ook mee kampen. En ik dacht, daar heb ik ook wel wat over te vertellen, dus laat ik daar ook een blog aan wijden.

Ik heb zelf een enkele keer ook paniekaanvallen gehad, dus ik weet hoe het voelt en hoe je je''out of control'' voelen de angst alleen maar kan versterken.  Al moet er bij mij best veel achter elkaar gebeuren, voordat ik die controle kwijtraak, ben namelijk vanuit mijzelf heel rustig en zorg er ook goed voor dat ik dat blijf. Daarover meer onderaan deze blog. Eerst wil ik graag vertellen over partner of schoonzus zijn van iemand met paniekaanvallen... Dit omdat ik daar maar heel weinig over tegenkom en ik toch ook vind dat dat bespreekbaar gemaakt mag worden.

Mijn eerste ex die leed onder paniek/angstaanvallen en ook de diagnose Borderline had gekregen, was een fantastische vrouw! (Waarschijnlijk nog steeds, maar geen contact, dus geen idee).  We werden verliefd en het klikte enorm, ze was overal eerlijk over vanaf dag 1. Gaf me allemaal literatuur en dossiers om door te lezen, over borderline, paniek, angst aanvallen in het algemeen, maar ook specifieke handleidingen over haarzelf. Onze communicatie was top! Ondanks onze pieken en vooral soms diepe dalen, was ik super gelukkig met haar.  We zijn samen gaan wonen in Den Haag, op haar studentenkamer/bezemkast eigenlijk sliepen in een 1 persoonsbed, en het was eigenlijk fantastisch! Ze had medicatie, therapie, school, vrijwilligerswerk bij de kindertelefoon, ik werkte bij het kruidvat op de lange poten. Het was super. Als zij thuis was maar voor school bezig moest en ik was vrij dan ging ik lekker de stad in en met m'n Pathe Unlimited pas naar de film om haar de ruimte te geven. Alles was op dat vlak gewoon goed en in balans. Zal hier altijd een soort heimwee naar houden, want als 1 ex een plek heeft, is zij het wel.

In het openbaar was ze snel overprikkeld van veel mensen om haar heen, diverse geluiden, in combinatie met haar drukke gedachten, ging dat meer dan eens fout. Zo zijn we meer dan eens vanuit de trein naar huis gelopen, dat ik mijn armen om haar heen had om haar een beschermd gevoel te geven terwijl ik haar half moest dragen.  Hoe lastig dit soms ook was, ik was ook heel trots dat ik haar mocht helpen/kon helpen, door haar te beschermen en te begeleiden. Ik hield diep van haar en had daar echt ALLES voor over. Als ik haar dan thuis had, legde ik haar in bed, deed de gordijnen dicht, pakte een washandje met koud water voor haar voorhoofd, die werd loeiheet, stopte haar goed in en ging op het dekbed liggen, met mijn armen om haar heen en zij begroef haar hoofd veilig onder mijn hoofd in mijn nek. En ik begeleidde haar met in en uit ademen tot ze dat onder controle had. Als ze eenmaal wat gekalmeerd was, gingen we altijd onder de hete douche (en ik liep vooruit om de scheermesjes en dergelijke weg te halen, je weet maar nooit, ook dat gebeurde soms) en dan zaten we daaronder en dan kwam ze weer langzaam terug uit de paniek. Ik weet niet alle details meer, maar dit is 2010-2011, dus al best even geleden... 
Als ze dan weer ''oke'' was wilde ze altijd graag weer even naar het Haagse Bos om te wandelen, of naar strand Scheveningen, de Bungeetoren om over de zee uit te kijken, haar gedachten te ordenen. Dit voelt nog steeds als ''ons'' plekje en kom daar nog steeds graag terug (evenals Den Haag, die stad heeft m'n hart gestolen!). 
Onze relatie is niet stukgegaan door de paniek/angst of haar borderline, maar ze ging liegen over iets intiems en alhoewel ik meer dan eens duidelijk had gemaakt dat ik gewoon blij was als ze het fijn vond, begon zij te faken en zeggen dat ik gewoon zo goed ben. Voor mij waren al die leugens daarom heen onacceptabel. Dus helaas dat ging niet meer, maar ik zal altijd van haar houden!

De relatie daarna (eveneens nu een ex) bleek ook een Borderliner met angst en paniekaanvallen, maar ook agressieve ''stoornis'' te zijn, let wel: hij (destijds zij, ook trans FtM) zat al een paar jaar achter mij aan en was/is 10 jaar ouder dan ik ben. We waren vrienden voordat ik uiteindelijk toegaf. 

Hij woonde begeleid en ben ook daar vrij snel blijven hangen, illegaal dan wel, maar toch. Ik wilde uit huis, thuis werd het niet geaccepteerd en ik zag geen andere mogelijkheid. Echter zijn we na een paar maanden, samen terug verhuisd naar mijn ouderlijk huis, elk een eigen kamer. Zodat we afstand konden nemen, en m'n ex werd toen begeleid door mijn ex-schoonzus, want zij had de juiste papieren daarvoor.
Met hem heb ik vooral veel ''slechte'' dingen gedaan, ging met 'm mee naar kickboxen, maar ook aan de MDMA, die vrienden van m'n ex hadden gestolen van een dealer en dergelijke. Al waren die dingen superleuk om gedaan te hebben, het was niet bepaald een positieve tijd. 
Hij was namelijk manipulatief bezig, zei tegen iedereen wat anders, die dan ruzie kregen. En mede de reden was waarom mijn schoonzus van toen, mijn broer verliet. Waar ik heel veel backlash door te verduren heb gekregen, want IK had HEM in huis gehaald.. Dit gedrag was echter totaal nieuw voor mij, want mijn vorige ex heeft nooit zulk gedrag vertoond, was eigenlijk altijd eerlijk (tot dat ene onderwerp) tegen iedereen. Dus wat ik daar nou mee moest? Hoe kon ik dat oplossen? Ik had geen flauw idee!

Verder vertoonde m'n ex heel andere paniek/angst symptomen dan ik gewend was. Maar ik kon ook dit heel goed in goede banen leiden en ''oplossen''.  Alleen die agressiviteit, dat was weer heel wat anders... Ik merkte, ook naar aanleiding van aangeven van mijn ex, dat ik net iets bozer moest doen en hem tegen de grond moest werken, met z'n armen op z'n rug... En hem dan uit moest laten razen tot ie ging huilen, daarna kwam alles goed. 1 van de laatste keren liep daar een andere huurster bij langs* en toen werd ik als agressief en gevaarlijk bestempeld en mocht ik van mijn ex-schoonzus niet meer bij mijn partner in de buurt komen, en zo werden wij uit elkaar gewerkt... 

Veel gebeurd, tijdje geen contact gehad, maar uiteindelijk wel weer een keer afgesproken, om dingen uit te spreken en af te kunnen ronden. Dit was enorm fijn om toch te kunnen doen. Dit was toen ik er net achter was dat ik zelf Trans ben en kwam er toen ook achter dat hij in transitie zit. Hoewel we dat wouden, zijn nieuwe vriendin was jaloers en verbood het contact, dus vrienden zijn we officieel niet meer. 

*Mijn moeder heeft een woonboerderij met diverse woonruimtes, en die waren destijds allemaal verhuurd, iedereen betaalde huur en was duur huurder in plaats van inwoner*

Wat ik heb geleerd als partner, is dat je het niet persoonlijk moet aantrekken, dat werkt niet want dan ga je mee de diepe dalen in en dan kun je niet helpen. Het is ook niets persoonlijks, wat ze ook ''uitkramen'' het zegt alles over hun angsten, verdriet en trauma's, maar niets over jou als partner! Het enige wat je kan doen is rustig blijven, de geborgenheid van je armen aanbieden en helpen met diep in- en uitademen. Een glas water pakken en ze te laten drinken. Verder niet inhoudelijk ingaan op wat er gezegd wordt, dat werkt averechts. Wees er gewoon voor je partner, op de manier die je partner vraagt. Bespreek dit van te voren op de goede/rustige momenten en doe het ook zoals afgesproken (stel desnoods samen een contractje op over deze afspraken en hang deze ergens ondertekend op). Nee, jij moet niet je partner's hulpverlening worden, maar je moet er ook niet in meegaan want dan ga je er wel aan onderdoor! Dus je een beetje semi-professioneel opstellen kan geen kwaad, dat doe je voor zowel je eigen gemoedstoestand als die van je partner.

Dit zie ik bij mijn broer en ''nieuwe'' schoonzus steeds fout gaan. Mijn broer heeft echt het geduld van lik-me-versje, laat staan het talent om de rust te bewaren en z'n BEK te houden... Ook al houd hij zielsveel van haar (en hun zoontje), wil hij er voor haar zijn, alles wat ie doet is fout. 'S morgens heeft zij (net als ikzelf) even tijd nodig om RUSTIG wakker te worden en hij... Hij heeft OPRUIMWOEDE... en doet dat met zo'n sfeer om zich heen dat zij uiteindelijk in de paniek schiet en begint te jammeren.. ''Help me nou''/  ''Hou nou op'' / ''Alsjeblieft, stop met zeggen wat ik fout doe, help me nou'' enzovoort. En zo word ik regelmatig wakker, want ik slaap pal boven hun. Voor de rest zegt ze ook heel veel pijnlijke dingen tegen hem, maar als ie er nou eens niet op zou reageren, is ze een stuk eerder weer rustig. Maar nee, hij gaat overal tegenin. En maar zeiken, zeiken, zeiken... nou dan zou ik zelf ook hatelijke dingen tegen mijn partner gaan schreeuwen. Probleem is, dat alles om hun draait in dit huis (ook al zeggen ze van niet) zij bepalen de sfeer, hoe ik op sta en of ik dus gemotiveerd ben voor die dag. Ze bepalen alle veranderingen in huis zonder enig overleg...  EN ik ben er inmiddels van overtuigd, dat als ze in een normale woonwijk zouden wonen, ze binnen de kortste tijd ruzie met de hele wijk zouden hebben. Vanwege geluidsoverlast. Mijn schoonzus zou gedwongen opgenomen kunnen worden en m'n broer gevangengezet vanwege vermoedens op huiselijk geweld (wat niet zo is) maar die twee maken flink kabaal!  En we moeten binnenkort ons huis uit (lees: https://yoo.rs/max.trans.lgbtq/blog/het-leven-in-een-aardbevingsgebied-1486216887.html?Ysid=36066# ) 
dus ik hou mijn hart vast voor hoe dat allemaal gaat lopen.

Voor nu was dit mijn blog over paniekaanvallen als ''buitenstaander'' wat je kunt doen om te helpen, en hoe het niet moet.

Over mezelf:
Ik ben eigenlijk altijd heel kalm, let op mijn ademhaling als ik stress ervaar die kan leiden naar zo'n episode. Lukt dat niet, pak ik meestal een peukje (en ik rook verder niet, maar dan helpt het wel) of mijn pijpje en een beetje wiet en dan blijf ik gewoon chill. Ben ik dit niet voor dan heb ik gewoon een arm om me heen nodig en dan kom ik er wel uit. over het algemeen. Maar ook ik ben vorige zomer nog compleet de controle kwijtgeraakt, na 10 jaar zonder self-harm, dreef een ruzie met mijn schoonzus mij er toe om dat te doen... 
Dus ik heb besloten, hoe dan ook niet met m'n broer en schoonzus mee te gaan, misschien wel met mijn moeder terug naar Baarn, maar de kans is groter dat ik gewoon even alleen voor mezelf kies. Ik heb tijd voor mezelf nodig, geen gebemoei van mijn oudere broer (etc) of mijn moeder. Ook voor mijn transitie, kan ik hun negativiteit niet gebruiken, het wordt zwaar zat zonder die invloeden... 

Groetjes en Hugs,

Max




MereltjevanBrabant
Dat zijn heftige verhalen, sterkte. Voor mij helpt de natuur als ik me niet goed voel en ik kan met de camera de natuur in, dan kom ik tot rust.
19-05-2017 08:36
19-05-2017 08:36 • 1 reactie • Reageer
Max Trans LGBTQ
Ja voor mij specifiek het bos (wat hier niet is) en de zee (maar dan wel scheveningen)... Of gewoon een stukje rijden met muziek in mn oren ;)
19-05-2017 21:39
19-05-2017 21:39 • 1 reactie • Reageer
DiaantjesLife
Jeetje, je hebt wel al een hoop meegemaakt zeg. Wat knap dat je zelf heel goed weet hoe je dit kunt oplossen en voor jezelf kunt zorgen. Dat doe je dus heel goed en ik denk ook dat het voor jou beter zou zijn als je een eigen plekje zou krijgen. Zeker met de transitie voor de boeg, heb je denk ik wel een veilig eigen plekje nodig. Wij steunen je hier ook, voor zover dat hier mogelijk is, maar soms moet je even alleen kunnen zijn. Alleen kunnen huilen of lachen of gewoon even helemaal niks. Ik heb bewondering voor hoe jij alles aanpakt en doorgaat. Je gaat er wel komen kanjer!
01-04-2017 13:35
01-04-2017 13:35 • 1 reactie • Reageer
Max Trans LGBTQ
Ah dankjewel wat lief! Ja klopt en eerlijk gezegd is t nog maar t puntje van de ijsberg wat ik steeds vertel... Ja zodra ik kan, ga ik (weer) op mezelf, heb daar echt behoefte aan en kan gewoon niet de stress van andermans sores gebruiken straks als ik middenin die transitie"molen" zit. Dankje, ik ga gewoon verder, zit nu eindelijk in de goeie flow met alles, de tandwielen vallen eindelijk goed samen, nu moet ik ze nog draaiende houden ;) om vooruit te komen. Xx
01-04-2017 14:39
01-04-2017 14:39 • 1 reactie • Reageer
Misguided
Heftig verhaal om te lezen! Ik heb zelf ook last van een vrij intense angststoornis, maar heel interessant om het ook eens van anderen te lezen.
27-03-2017 21:14
27-03-2017 21:14 • 1 reactie • Reageer
Max Trans LGBTQ
Jaa vervelend meis! Just hang in there! Stuur me gerust een pm als je wilt praten!! Hugss
27-03-2017 21:17
27-03-2017 21:17 • Reageer
Vinception
Heftig verhaal Max! Een vriendin van mij heeft ook wel eens last van paniekaanvallen en ik probeer haar dan wel te kalmeren maar het lukt me nooit :/ Maar ze belt me wel altijd als ze er eentje heeft en er niemand die ze vertrouwd in de buurt is, dus op zich werkt dat dan best wel.
27-03-2017 17:15
27-03-2017 17:15 • 1 reactie • Reageer
Max Trans LGBTQ
Jaa, is ook heftig... heb mezelf weer opnieuw moeten opbouwen etc.. ben erg gesloopt geweest.. Fijn dat ze voelt dat ze bij je terecht kan, dat is belangrijk! HUG
27-03-2017 17:20
27-03-2017 17:20 • Reageer
Vicky
Heb zelf ook borderline,is pas in 2016 vastgesteld,en ik maar denken dat ik.ern moeilijk karakter had,het was ik tegen de rest van de wereld,heel zwaar Dan de angst om buiten te komen,kwam meer niet dan wel buiten
27-03-2017 14:12
27-03-2017 14:12 • 1 reactie • Reageer
Max Trans LGBTQ
ja, dat snap ik heel goed. mijn 2e ex in dit stuk had ook pleinvrees, we kwamen zelden de deur uit... we zijn 1 x een weekend in Attractiepark Slagharen geweest, in een wigwam met een bevriend stel.
27-03-2017 14:26
27-03-2017 14:26 • Reageer