True crime 1: Ik zou maar over je schouder heenkijken

True crime 1: Ik zou maar over je schouder heenkijken


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

'Ik zou maar over je schouder heenkijken,' hoorde ik net voordat ik de telefoon kon ophangen. De telefoon rinkelde weer en ik moest als office manager alle binnenkomende gesprekken aannemen. 'Waar zijn je vrienden nu?' Snel gooide ik de hoorn op de telefoon. Mijn  harte klopte in mijn keel. Wat moest ik doen? Zijn dit loze dreigementen of was ik echt niet veilig meer?' 

Een paar maanden daarvoor had ik de relatie verbroken met Tim. Een knappe kaalgeschoren man met blauwe ogen. Hij had gevraagd of ik nog een keer met hem mee naar het huis wilde rijden, waar we bijna vier jaar hadden samengewoond. Hij wilde iets belangrijks laten zien. 

Op een grauwe koude dag kwam Tim met piepende banden tot stilstand bij mijn werkgever. Ik groette hem vriendelijk en stapte in. Er was een stilte. Een onaangename stilte. Ik wist niet wat ik van hem kon verwachten. Wat wilde hij laten zien? 

Een kwartiertje later kwamen we met de auto aan in zijn woonwijk. We liepen naar de derde verdieping in een flat. De deur ging krakend open. Het appartement zag er kaal uit zonder mijn spullen. Ik wilde er geen gras over laten groeien en zocht naar wat het kon zijn. Mijn ogen bleven rusten op een dikke witte envelop. Hij volgde mijn blik. 'Dat is voor jou. Maak maar open!' Zei hij. 'Is dit wat je wilde laten zien...?' Vroeg ik. Het scheurende papier klonk alarmerend. Wat wil hij mij hiermee toch laten zien? 

De woorden "als jij echt bij mij weg blijft, dan rij ik met mijn auto in een watersluis en verdrink ik mijzelf. Ik wil niet leven zonder jou. Ik heb geen bestaansrecht zonder jou" bleven als een grammofoon plaat die bleef steken, in mijn hoofd hangen. De tranen kwamen en bleven stromen over mijn wangen. Mijn lichaam schokte van verdriet. Dit had ik niet gewild. Ik zag hem nog steeds als mijn maatje. Ik wilde hem niet dood. 

Ik voelde een warme hand op mijn knie. Met zwarte vegen van de mascara onder mijn ogen, keek ik hem aan. 'Zie je nou wel dat je van mij houdt... anders had je niet zulk verdriet.' 

 Deel 1 - Word vervolgd. lees deel 2 hier 



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat een engerd! Ik lees verderop dat het ook nog autobiografisch is. Wat erg!
| 07:19 |
Ja daardoor ben ik vroeg volwassen geworden. Thx
| 08:34 |
Brr... dat komt over als obsessie. (Herken het. Iemand dreigde er ooit mee. Geen relatie, al wou hij dat wel. Ik wist dat hij het niet meende. Pure aandachttrekkerij. Vermoed dat dat hier niet het geval is.
| 23:03 |
Nee dit was levensecht helaas. Maar zo'n aandachttrekkerij lijkt mij ook niet gezond. 
| 05:58 |
Nee, was het ook niet. Zwaar obsessief gedrag vertoonde diegene destijds.
Uiteindelijk kwam hij door een noodlottig ongeval om het leven.
| 10:05 |
Soms vraag ik mij af waar zulk gedrag vandaan komt. 
| 11:05 |
Inderdaad.
| 11:11 |
Dan word je stevig onder druk gezet, benieuwd naar het vervolg!
| 14:33 |
Jazeker. Dank je wel.
| 15:11 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen