×

Yoors


exit_to_app Inloggen

240
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Even iemand om mee te praten

Even iemand om mee te praten


Vandaag werd ik gebeld door een jongeman die Engels sprak. Hij woont nu een aantal maanden in Nederland maar hij zit er helemaal doorheen. "Ik ben zwaar depressief en ik heb iemand nodig die me begrijpt." Begint hij zijn verhaal. Of hij bij mij terecht kan?


Voorzichtig informeer ik naar zijn zorgverzekering en of hij de kosten wel kan dragen van mijn consulten. Dat blijkt niet het geval te zijn. Hij heeft nauwelijks geld. Z'n baan had hij gisteren opgezegd omdat hij het niet meer aan kon om met iemand te werken die de hele dag liep te klagen. Zijn collega was niet de vrolijkste en dat kon hij er nou net niet bij hebben. "Ik ben zo onstabiel" verzucht hij. "Hoe moet ik ooit een baan houden? Ik red het niet."

Verdovende middelen gebruiken, om te verdoven wat pijn doet
Hij kwam oorspronkelijk uit Duitsland, had in Zwitserland opgenomen gezeten. "Op vrijwillige basis" benadrukt hij mij. Ondertussen hoor ik hem inhaleren en vraag hem of hij rookt. "Ja.. wiet" is het antwoord. "Dat maakt me even vrolijk en doet mijn 1000 gedachten stoppen en mijn zorgen even vergeten." Hij had een hele moeilijke jeugd gehad. Een moeder die als studente vanuit Afrika naar Duitsland was gekomen en was getrouwd met een Duitse man. Ze redde het niet met haar studie, ze kregen drie kinderen. Ze raakte aan de drank en had psychische problemen. Zijn vader kon de situatie niet meer aan. Een gezin, het inkomen verzorgen, een psychisch zieke vrouw. Ze bleek schizofrenie te hebben. Zijn zussen werden uit huis geplaatst in pleeggezinnen. Hij bleef na de scheiding van zijn ouders bij zijn vader wonen.

Een vlucht van jezelf
Zijn puberteit had zich gekenmerkt door vele ruzies met zijn vader. Hij ging blowen. Toen ik hem vroeg waarom hij dat deed, moest hij lang na denken. "Misschien om de eenzaamheid te vergeten? Ik voelde me altijd een vreemdeling in onze omgeving. Bij ons thuis was het altijd ruzie en ellende geweest. Het leek bij anderen zo perfect en bij mij thuis een drama. Ik wilde ook gewoon een perfect gezinsleven met leuke ouders. Met het blowen kon ik alles even vergeten, de zorgen, de pijn. " Hij vervreemdde vervolgens van thuis en verloor zich in het blowen. Vluchtte naar diverse landen om de ruzies met zijn vader uit de weg te gaan en hem en zichzelf niet langer tot last te zijn. En nu zat hij in Nederland. De spaarzame telefoontjes met zijn inmiddels bejaarde vader resulteerde steevast in ruzie en denigrerende opmerkingen over hem. Wat een nietsnut hij toch was. Dat hij niets waard was. Alles altijd verkeerd deed. En ja hij had ADHD of een bipolaire stoornis of misschien wel allebei.. hij wist het eigenlijk niet, misschien was hij ook wel schizofreen net als zijn moeder. Zijn hele leven probeerden psychiaters hem te etiketteren met allerlei nare diagnoses maar veel begrip had hij er niet gekregen. Dat stak hem.

Slechte dingen doen
Hij at slecht en had nauwelijks nog geld voor eten en vroeg me wanhopig wat hij moest doen? Ik legde hem wat uit over de piramide van Maslow en dat het belangrijk was dat zijn basisbehoeften vervuld bleven. Dat hij weliswaar onderdak had maar dat goed eten en drinken zeker zo belangrijk waren voor een goede psychische gezondheid. Zijn prioriteit zat toch wel in het vinden van werk om zichzelf te kunnen onderhouden. "Ik krijg niets meer door mijn keel van de stress. Vertel eens verder over die Maslow?" Ik geef hem educatie over de menselijke basis behoeften. Hij lacht kort en zegt dat hij op niveau 2 al blijft steken maar snapt mijn verhaal. Aan wat hij terug geeft merk ik dat hij een intelligente jongeman is en ik vertel hem dat. Hij is verbaasd dat ik dat zo kan onderbouwen na een heel leven verteld te zijn dat hij niet veel goed kan doen of voor achterlijk is versleten door veel mensen uit zijn omgeving. Hij was juist de jongen die nooit deugde, die het slecht deed, die niets dan ellende gaf. "Je bent geen slecht mens omdat je iets deed wat niet goed voor je was..." kaats ik hem terug. Het is even stil..

De goede dingen doen
Dan vraagt hij me of hij me strakjes even terug mag bellen. 5 Minuten! Eigenlijk heb ik nooit tijd voor dit soort dingen maar door onvoorziene omstandigheden deze week, ben ik vrij vandaag. Ik heb wel met hem te doen en bedenk me dat hij mijn cliënt niet zal worden. Maar even naar hem luisteren en begrip tonen dat kan ik vandaag wel doen. Daar heb ik tijd voor en voor hem is dat nu super belangrijk. Ik maak ondertussen een ontbijtshake. Hij belt me inderdaad terug binnen 5 minuten en ik hoor hem even later met iemand spreken terwijl we telefoneren. Hij loopt met zijn telefoon op straat! Ik hoor hem over werk praten met iemand en vraag hem: "wat doe je nu? Heb je een baan?" Hij lacht en zegt: "dat was mijn werkgever, ik kan voor hem nog klussen blijven doen en ik heb zojuist mijn loon van gisteren gekregen. Ik kan weer even vooruit." Terwijl hij met mij praat koopt hij verderop een pizza en loopt al pratend aan de telefoon weer terug naar huis. Hij had er honger van gekregen.

Gemiste afspraak
Dan leegt hij zijn brievenbus waarin een brief zat van PsyQ. Hij kan het niet lezen want de brief is in het Nederlands. Ik zeg tegen hem: "lees maar voor, ik zal 'm voor je vertalen". Hij leest in zijn beste Nederlands de brief aan mij voor aan de telefoon. Ik vertaal deze in het Engels voor hem. Hij wilt liever Engels met mij blijven praten dan Duits. Hij heeft zijn afspraak gemist van 10 augustus. Daar baalt hij van. Kennelijk had hij zijn post al een tijdje niet meer gelezen? "Wat moet ik nu doen?" Ik raad hem aan om zijn afspraak opnieuw te laten plannen want hij heeft de begeleiding wel nodig en ik vertel hem dat ik die niet kan geven omdat hij hier niet voor verzekerd is. Hij snapt het.

Het gedicht over depressie
Ons gesprek gaat nog verder als hij weer thuis is. Hij voelt zich al een stukje beter, zegt hij na een uur. Dit gesprek doet hem zo goed. Eindelijk iemand die gewoon luistert en hem laat nadenken over zijn leven en waar hij mee zit. Hij klinkt inmiddels een stuk vrolijker. "Mag ik je mijn gedicht voorlezen wat ik gisteravond heb geschreven?" vraagt hij voorzichtig. "Het is wel heel zwaarmoedig want ik was ik heel depressief en wilde eigenlijk gewoon dood... Het is in het Duits." "Tuurlijk mag dat, graag zelfs.." moedig ik hem aan. "Laat maar horen". Hij vertelt hoorbaar emotioneel in zijn moedertaal zijn moeilijkste en diepste gevoelens. Zijn wanhopige vragen aan God om verlichting van zijn pijn, lijden en onzekerheid. Het klinkt zo kwetsbaar maar ook zo mooi... Als hij klaar is wacht hij even op mijn reactie. Ik vertel hem dat ik het prachtig vind omdat het zo eerlijk, open en kwetsbaar is. Bijna zichtbaar hoor ik hem opgelucht lachen. "Wat moet ik doen?" Vraagt hij me nogmaals..

Het verleden is het verleden
Ik vertel hem dat ik hem nooit kan vertellen wat hij moet doen. Het is zijn leven, zijn situatie, zijn keuzes. Het enige wat ik ervan kan zeggen is dat hij zich niet hoeft te schamen voor wie hij is. Dat hij prachtig kan schrijven en slim is, dat hij erg goed uit zijn woorden kan komen zowel in Duits als Engels. Dat hij vast meer talenten moet hebben maar dat die nu bedekt zijn door onzekerheid, minderwaardigheidsgevoelens en weggedrukte emoties. Ik vertel hem dat hij geen schuld heeft aan wat hem is overkomen en dat zijn vader of moeder evenmin schuld hebben aan de moeilijke situatie. Niemand vraagt om zoiets. Het overkomt je en je hebt er maar mee te dealen. "Moet ik dan mijn verleden achter mij laten?" Ik haast me om te zeggen dat het verleden gewoon het verleden is maar dat hij in het NU leeft. En dat het verleden daarmee niet veranderd wordt maar dat je er wel anders mee om kan gaan door de kwetsbaarheid die hij heeft te gebruiken als kracht. Hij is er immers nog steeds en hij is sterk want hij heeft alles overleefd en durft zichzelf te laten zien voor wie hij is. "Het heeft je gevormd tot wie je nu bent, dat is goed. Het maakt je een man met levenservaring." Hij lacht en zegt dat hij dat ook ziet bij cabaretiers die hij bewondert. Die praten op een cynisch humoristische manier over de moeilijkheden van het leven. Hij heeft daar veel van geleerd van al die uren tv kijken.

Ben ik niet de enige?
"Mag ik je nog een ding vragen voor je ophangt.." vraagt hij me voorzichtig. Ik geef aan dat het goed is. "Ken je meer mensen zoals ik? Die zulke nare dingen hebben meegemaakt?" Ik bevestig volmondig dat hij zeker niet de enige is. Dat ik heel veel mensen ken die een hele nare jeugd hebben gehad. Dat die net als hij eerst aan het overleven zijn en pas daarna aan verwerking en heling toekomen. Dat hij zich echt niet hoeft te schamen en dat het zeker ook niet gaat over dat het zijn schuld is. "Ik begin er van te zweten" zegt hij verheugd. "het doet iets met mij als je dit zo zegt. Ik krijg allemaal rillingen. Wat moet ik met al die emoties en gevoelens hierover?" "Laat het er zijn, kan je het accepteren? Mag het ook een stukje van jou zijn?" stel ik als wedervraag.

Je klinkt als een lieve moeder
Hij zegt: "je klinkt als een lieve moeder, is dit hoe goede moeders zijn?" Ik moet lachen.. "moeders zijn moeders die heb je in alle soorten en maten. Er is niet zoiets als de goede of perfecte moeder. Er zijn ook geen perfecte kinderen." "Het kind is mij is "heartbroken" zegt hij verdrietig. "Je kan nu je eigen ouder zijn voor dat kind in jou?" opper ik voorzichtig. "Ja dat is waar" zegt hij "Zo klinkt een lieve moeder. Zo klinkt het in mijn hoofd nu met jouw stem erbij. Je moet een boek schrijven" zegt hij lachend. Ik heb hier zoveel aan. Wat fijn dat je wilde luisteren en dat je me begreep. Je hebt geen idee hoeveel dit voor mij betekent. Mag ik je nog eens bellen.. voor een update ofzo?" "Graag gedaan" zeg ik.. "je mag me gerust nog eens bellen, ik heb misschien niet zoveel tijd voor je als vandaag maar dan bel ik je later wel terug." "Nee dan moet ik vast een afspraak maken als je tijd voor me maakt" grapt hij. "Ja dan wel inderdaad maar dat wordt te kostbaar voor je dus laten we dat maar niet doen". We lachen allebei en hij bedankt me nogmaals voordat we ons gesprek afsluiten.

Ik kijk uit het raam naar onze achtertuin waar de regen zachtjes tikt.. fijn dat ik gewoon er even voor iemand kon zijn vandaag.




Bloggerda
Wat fijn dat je er voor hem kon zijn. Dan had hij even een moment van positiviteit.
19-08-2017 20:28
19-08-2017 20:28
_PetitCorbeau_
Mag je dit soort dingen online zetten?
16-08-2017 16:47
16-08-2017 16:47
'Klein'
Er is veel leed in de wereld. Menen die zo aan de grond zitten hebben maar behoefte aan 1 ding en dat is een luisterend oor. Geweldig dat jij dat voor hem kon zijn!
16-08-2017 00:34
16-08-2017 00:34
erkaryam
een luisterend oor doet al heel veel
15-08-2017 21:35
15-08-2017 21:35
frieke
wat zal hij deugd gehad hebben van jullie gesprek
15-08-2017 15:54
15-08-2017 15:54