×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Voor het eerst naar de middelbare school

Voor het eerst naar de middelbare school


Vandaag gaat het zoontje van mijn beste vrienden naar de middelbare school. Ik heb zelf geen kinderen maar omdat ik dit nu van iets dichterbij meemaak komen bij mij ook de herinneringen weer naar boven. Ik hoop dat het bij hem anders gaat als bij mij. En dat zal vast wel. Ik vond de eerste dag echt vreselijk het hele jaar eigenlijk. Alleen naar school en er niet bij horen. Dat gevoel bekruipt me wanneer ik er weer aan terug denk. In die tijd hadden wij het thuis niet breed dus de kleren die ik aanhad waren niet echt hip, zelfgemaakt en vaak zelfs tweedehands. Daarbij had ik bril en een beugel en was ik erg mollig. En heel eerlijk was ik gewoon ook niet erg modebewust, was daar  gewoon niet mee bezig. Ik denk dat dit alles niet echt heel erg hielp in het krijgen van contact met anderen. Daarbij was ik erg verlegen en maakte ik dus zelf ook maar moeilijk contact met anderen.

Ik me voorstellen dat je hoopt (wanneer je dit als ouder leest) dat het bij jou kind anders gaat. Dat het daar beter gaat. Ik denk dat mijn ouders dat ook gehoopt en gedacht hebben. Ik denk ook niet dat zij precies wisten wat er speelde. Mijn moeder zou namelijk direct op school gestaan hebben. Iets wat ik, zoals je misschien ook kan begrijpen, helemaal niet wilde. Dus ik hield me op de oppervlakte. Het was voor mij geen fijn jaar en ik kan me nu meer dan 30 jaar later de onzekerheid en angst nog goed herinneren. Wanneer ik me afvraag wat er dan anders had gekund weet ik het zelf ook eigenlijk niet zo goed. Ik denk dat ik het zelf fijn had gevonden wanneer er een volwassene was geweest die dit had gezien en af en toe met mij had gepraat over hoe vervelend dit was en ik zou het denk ik nog fijner  hebben gevonden om te horen dat zij dit gevoel ook kende maar dat het bij hen goed is gekomen.

Daarnaast had ik het fijn gevonden wanneer er een stilte/leerruimte was geweest waar ik me terug had kunnen trekken om te leren. Dan had ik me meer kunnen afzonderen wanneer het me teveel was. Dan had ik even kunnen ontsnappen aan de angst en de onzekerheid die me elke dag gevangen hield. Maar of dat laatste echt had geholpen? Geen idee.

Van april tot oktober stonden wij echter op de camping ergens in Brabant en daar had ik wel vriendinnetjes en vriendjes. Daar hoorde ik er gewoon bij en dat was fijn om te ervaren. Dit heeft mij zeker geholpen om de tijd op school uit te kunnen zitten. Daarnaast leer ik gewoon ook heel erg graag dus wat dat gedeelte betreft was school voor mij geen straf.

Is het goed allemaal gekomen? Ja hoor! Buiten het verdriet wat ik nog kan voelen voor het onzekere meisje van destijds (die ik dan even apart neem en waar ik dan tegen zeg dat dat oké is en dat ik dat gevoel van onzekerheid ook ken maar dat het echt allemaal ooit goed komt) ben super op mijn pootjes terecht gekomen. En ik wanneer ik nu in een opleiding zit (ik leer zo nu en dan nog steeds) dan heb ik vaak het hoogste woord. Al kijk ik nog altijd even de kat uit de boom ;-).

Dus voor alle papa’s en mama’s hou jullie kindjes in de gaten, heb begrip en weet dat je niet alles kunt oplossen. En voor alle kinderen die nu naar school gaan en het moeilijk hebben. Praat erover! Er zijn zoveel anderen die net als jij ook onzeker zijn en dat mag. En nee het is niet fijn en soms zelfs heel verdrietig maar het zegt niks over wie jij bent. Je mag ook echt nog gaan ontdekken hoe geweldig je zelf bent!




Be a lady bo$$
Een goede eye opener voor de ouders.
28-08-2017 15:05
28-08-2017 15:05 • 1 reactie • Reageer
Miriam Dix
Dank je wel!
28-08-2017 21:39
28-08-2017 21:39 • Reageer