Verkrachting een geweldsmisdrijf.... weet je...

Verkrachting een geweldsmisdrijf.... weet je dat heel zeker?

Noem na het lezen van onderstaand stuk een verkrachting nog maar eens een geweldsmisdrijf… een klap voor je kop is net iets anders dan een verkrachting of aanranding… misschien begrijpen mensen nu waarom je niet zo gemakkelijk over misbruik heen kan stappen als ware het een pak slaag…

 

Een stuk uit een gesprek in gedachten van een verkrachter met zijn slachtoffer, hoewel ik liever kies voor het woord “overlever”

Hij: Tegen de tijd dat ik met jouw begon, was het enkel nog maar een eenvoudige optelsom. Hoelang zou het duren eer je zou breken?

Zij: “Jij brak me al. Je brak mijn vertrouwen in alles wat ik eerder dacht dat goed was”

Hij; “Nee, ik brak je niet, ik boog je alleen maar. Ik wilde zoveel ergere dingen met je doen.”

Zij: Jij nam mijn leven van me af, mijn toekomst.”

Hij: “Ja, dat deed ik. En dat deed me enorm goed.”

Zij: ”Maar waarom ben ik dan nog steeds niet over je heen? Voor een tijd ging het goed met me!”

Hij: “Denk je dat? Echt?”

Zij: “Wat wil je nog meer van me? Ik heb niks meer over. Je hebt alles al van me afgenomen.”

Hij: “Oh, er is zoveel meer dat ik van je afneem. Als eerste nam ik je je slaap af. Daarna, je lach. Nu zal ik je nergens meer veilig laten voelen, dus neem ik je je baan af. En tot slot verander ik je zodat de mensen om je heen  je niet eens meer herkennen.”

Zij: “Dat kun je niet doen, ik laat dat niet toe.”

Hij: “Maar dat doe je al. Denk maar eens aan de risico’s die je neemt de laatste tijd. Roekeloos rijden, teveel drinken, teveel pillen pakken daarbij. Het is gewoonweg dom geluk dat je het allemaal nog overleefd. Of je probeert het nog een keer en ik kijk toe hoe jij zelfmoord pleegt, of je stopt ermee en ik kijk toe hoe jij wegkwijnt en vervaagt tot niets. Hoe dan ook, ik win altijd.”

Zij: “Nee….”

Hij: “Ja.”

Zij: “NEE! Ik ben een overlever en zal sterker zijn dan jouw macht over mijn leven. Mijn lichaam had je al stuk gemaakt, mijn geest is sterker.... ik win, voor altijd!” 


Promote: support and profit

Support Mirke with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
Jeugdzorg, zijn wij van het pad afgeraakt?
In 2015 kregen 319.000 jongeren jeugdzorg, in het eerste half jaar van 2019 zijn dat er 366.000. Volgens recente cijfers heeft een op de zeven Nederlandse kinderen behoefte aan een vorm van jeugdhulp. De vraag is in de afgelopen jaren toegenomen. Hoe kan het dat Nederland doorgaans op ranglijsten bovenaan staat als het om gelukkige kinderen gaat". Hoe kan dat onze kinderen vast lopen in grote complexe problemen, zoals psychiatrische stoornissen, prestatiedruk, kinderen die gebukt gaan onder nare vechtscheidingen, eenoudergezinnen. Het spectrum van problemen is enorm.Wachtlijsten in de jeugdzorg zijn flink langer geworden.In 2015 werd de jeugdzorg door het kabinet overgeheveld naar de gemeenten en werden er bezuinigingen doorgevoerd. Sindsdien heeft de sector te maken met steeds grotere problemen.Hoe komt het dat kinderen van de Maya's of de Inuit vrijwillig mee helpen in het huishouden, delen graag met broers en zussen en lijken evenwichtiger. Deze kinderen in de regenwouden van Latijns-Amerika, de savannen van Afrika of op het ijs van de Noordpool: deze kinderen en ouders waren meer ontspannen en er waren minder conflicten binnen het gezin. Onderzoekers suggereren zelfs dat de volkeren in het Zuid-Amerikaanse regenwoud gelukkiger zijn en dat ze zich vrijer voelen en gelijkwaardiger aan elkaar omdat een hiërarchie vaak ontbreekt.Als de Amerikaanse journalist Michaeleen Doucleff voorjaar 2018 een Maya-dorp op het schiereiland Yucatán bezoekt voor een radioreportage, ziet ze iets waarvan ze als jonge, westerse moeder versteld staat: een twaalfjarig meisje staat vrijwillig af te wassen in de familiekeuken. Niemand had het haar opgedragen of haar erom gevraagd. De dochter maakte ook vaak het hele huis schoon als ze zag dat het een rommeltje was, vertelde haar moeder. Op haar vlucht terug naar huis dacht Doucleff na over hoe dit kon. Tijdens haar verblijf van enkele dagen waren haar ook andere processen opgevallen: Maya-kinderen maken minder vaak ruzie, ze delen ongevraagd met hun broers en zussen en zijn altijd empathisch met elkaar, ongeacht hun leeftijd. Het hele dorp leek voor Doucleff in harmonie samen te leven: iedereen hielp elkaar en van afgunst of geruzie was geen sprake.Op zoek naar het verloren geluk naar een natuurlijke manier van opvoeden.Veel ouders die Jean Liedloffs boek “Op zoek naar het verloren geluk” hebben gelezen, voelen hun hart sneller gaan kloppen. Zó wil ik mijn kinderen ook gaan opvoeden, nemen we ons zelf voor. Kan het, in onze cultuur opvoeden zoals ze dat in de jungle doen? En wat is er voor nodig?Jean Liedloff is antropologe en deed onderzoek naar een primitieve stam in de jungle van Venezuela, die opvallend harmonieus samenleeft. Ze was zó door hun gedrag geïntrigeerd dat ze jaren lang met deze stam heeft samen gewoond. Liedloff kwam erachter dat een van de belangrijkste reden waarom Yeguana-Indianen zo harmonieus met elkaar leven te danken is aan hun manier van opvoeden. Haar belangrijkste bevindingen beschreef ze in het boek ‘Op zoek naar het verloren geluk’. Ze trekt daarin de conclusie dat de manier van opvoeden van de Yeguana in harmonie is met wat zij ‘het continuümconcept’ noemt. Over Liedloff: Op zoek naar het verloren geluk - Kiind - The Continuum Concept [in het Nederlands uitgegeven als Op zoek naar het verloren geluk], het eerste succesvolle boek over dit onderwerp, werd geschreven door de Amerikaanse auteur Jean Liedloff. Sinds de eerste editie in 1975 verscheen is het boek altijd populair gebleven.#opvoeden ##boeken #jeugdzorg #amazone #politiek
More