Missie LO


Damn, vandaag lichamelijke opvoeding. Poging één om er tussen uit te glippen was mislukt. Men ma had de turnzak zien liggen toen ik net buiten de deur was. Wat nu? De paniek gutst men brein binnen.
Nog twee uur om een noodoplossing uit te dokteren. Zou ik ziek worden? Maar ik was vorige week al ziek. En de week daarvoor. Hoe zou Kapitein Kirk zich uit deze situatie redden? Mijn voet omslagen! Dat was het. Kan toch niet zo moeilijk zijn. Ja nu, de meester kijkt. Of toch niet, straks is beter. Nog een uur!
Het geklik van men balpen gaat een versnelling hoger. Tijdens de speeltijd doe ik het! Zonder twijfel!
De bel straalt mij terug van de Enterprise naar men klaslokaal. Even wachten tot iedereen buiten is en dan geruisloos naar men gebruikelijke hoekje op de speelplaats, waar ik mij het best kan beschermen tegen de dodelijke blikken van die rare wezens om me heen. Daar staat de juf. Ik raap al men moed bij elkaar om men veilige haven te verlaten en men snode plannetje ten uitvoer te brengen. Nu, sla je voet om Peter! Nu, komaan loser!
Ik ben al te ver van haar weg. Ik kan haar toch moeilijk terug voorbij gaan wandelen. Drie – twee – een. Ik probeer mijn draai zo normaal mogelijk te maken. Nu! Nu! Nu!
Daar sta ik weer in men hoekje, met een paar gezonde voeten. Binnen drie kwartier stopt mijn leven. Daar gaat die verschrikkelijke Klingonese bel weer. Kon ik maar gewoon verdwijnen! Aan boord van men ruimteschip. Ver weg van deze gekke planeet.
"Peter! Peter! Luister je?"
"Euh, ja meester."
Yes! Meester Calimero is ziek. Geen LO vandaag.
Het klikken van men balpen verstomd, de kikker in men schoen stopt met springen en er verschijnt een brede glimlach op de lippen. Missie geslaagd!