×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Meervoudig zijn deel 8B Niet meer zwijgen, maar spreken, van het duister naar het licht!

Meervoudig zijn deel 8B Niet meer zwijgen, maar spreken, van het duister naar het licht!


Vanaf het begin lezen ? Kan via de volgende link: Meervoudig zijn deel 1

een waarschuwing is wel op zijn plaats, de inhoud kan heftig zijn, op sommige momenten gruwelijk, en dat is dan nog zacht uitgedrukt... Omdat er voor sommige situaties of gevoelens geen woorden zijn, die dekken niet de lading, komen niet eens in de buurt, toch een poging...

Waarom toch een poging, als het zo moeilijk is ?

Omdat ik niet meer wil zwijgen, over zo veel dingen die er zijn gebeurd in het duister, is het niet zo dat wie zwijgt, stemt toe, bedekt alles onder een dek mantel, om welke reden dan ook... Door het openbaar te maken, hoe moeilijk ook, breng ik het aan de voet van het kruis... Ik geef, beter gezegd probeer zo mijn lotgenootjes (Groot en klein) een stem te geven, omdat hen het ooit letterlijk het zwijgen is opgelegd..

Ik wil niet meer zwijgen, een ander antwoord geven, wanneer mij de vraag gesteld word of ik enige kind ben ? Tot op de dag van vandaag, was mijn antwoord altijd: Ja, ik ben enigst kind van mijn bio ouders... Terwijl ik wist dat ik niet de gehele waarheid sprak.. O, Ja, voor de wereld, de maatschappij zo gezegd, heeft zij nooit bestaan, omdat zij nooit in geschreven is... Geen geboorte bewijs... Geen paspoort... Geen Sofi nummer, of ID kaart... Niets van dit alles, en toch zo duidelijk onder deel van mijn leven, hier onder het verhaal van mijn kleine zusje, onze momenten samen, hoe zij werd behandeld, zie voor het boven staande het eerste deel: Meervoudig zijn deel 8...

Klik dan op de volgende link: Deel 8


Welke manier ik afscheid van haar heb moeten nemen, op een duister moment, nog donkerder dan de nacht...

WAARSCHUWING... LET ALSTUBLIEFT OP... GRUWELIJKE DETAIS VOLGEN HIER ONDER...

Versuft werd ik plotseling wakker in een houten cel, en ging direct op zoek naar zusje, alleen kon ik haar nergens vinden, niet in mijn eigen cel, en ook niet in de andere cellen, die om mij heen waren, die ik kon onder scheiden, door het vlakkerende licht, wat een aantal fakkels aan de muur versprijden... Terwijl de tijd verstreek, geen idee van dag of nacht, omdat er nergens dag licht naar binnen kwam, zakte ik steeds door de injectie, in een soort van slaap toestand terug, en hoopde vurig dat dit ook bij zusje het geval was...

En toen... Ja... Toen kwamen zij mij halen...

Werd ik eerst afgeschropt, en kreeg ik een bruin gewaad aan, te ver gelijken met die van een monnik, inclusief, kap, die zij over mijn hoofd deden, zodat mijn gezicht niet meer duidelijk zichtbaar was... Met aan iedere kant een bewaker, en met een hele groep, klein en groot, werden wij naar een zaal gebracht, waar allemaal zand op de grond lag, van daar door mij  ook wel de manege genoemt...
 

Aan de muren hingen net als in de andere ruimte's, allemaal fakkels aan de muur, die maar een deel van de ruimte verlichten, wat betekende dat het in het midden, donker was... Maar iets dwong mij, naar het midden, vraag mij niet wat, kan alleen zeggen dat het gevoel al het andere over heersten... Daar was zusje... Maar ver kwam ik niet, omdat een van de bewakers mij op pakten, om mij even flink door elkaar te rammelen, gevolgd door een aantal verwensingen, en de eerste klappen in mijn gezicht...
 

Daarna werd ik terug gebracht naar de eerste plek, aan de zij kant, waar de kleinste, in een soort stoeltjes werden geplaatst, vast gebonden, zodat zij zich niet konden bewegen... De oudste, tieners zo gezegd, werden aan hand en voet boeien gezet, en midden groep, waar ik zelf ook bij hoorde, hadden aan elke kant een bewaker naast zich... Alleen gebeurde er daar naast nog iets totaal anders, ik kreeg een schort om, niet een voor in de keuken, maar een van lood en ijzer, die men in het ziekenhuis gebruikt, om iemand te be schermen tegen straling, als er een foto moet worden gemaakt... Deze was zo zwaar, dat ik mij direct niet meer bewegen kon, en alles in moest zetten om op mijn voeten te blijven staan...

Plotseling werden de fakkels, in het midden aangestoken, waar een soort van bak was gemaakt, met hoge randen, met scherpen punten boven op het tralie werk… Hier speelde allemaal kindjes, net als zusje, maar ook met andere handicaps, bijvoorbeeld van lichamelijke aard… Door hoe de biologische ouders, zusje altijd hadden behandeld, welke verwenzingen zij altijd naar haar toe geworpen kreeg en door welke namen zij voor haar verzonnen… Had ik wel geleerd, en begrepen dat zusje voor hun niets waard was, maar voor mij zo belangrijk, niet in woorden uitleggen… Net als ik haar, had zusje ook mij snel ontdekt, zwaaide zij vrolijk naar mij, en stak het speelgoedje waar zij mee speelde in de lucht, even knikte ik voorzichtig naar haar, en hadden verder contact via kleine hand gebaren en oogcontact zo ver als dat mogelijk was..

Tot het figuur, in een rood gewaad, de plaats van de kinderen binnen stapten, samen met zijn 11 mede figuren, de raad, of ook wel helpers genoemd… Op eens vond zusje het minder leuk, zag ik de angst in haar ogen, flikkeren, en kwam zij naar de rand gelopen, om haar handjes naar mij uit te strekken, toen het klagerige gezang begon… Mijn God, wat was ik graag naar haar toe gelopen, wilde haar zo graag op tillen, dicht tegen mij aan houden en beschermen, zo als ik altijd had gedaan, alleen nu was alles anders… Even letten mijn bewakers niet op, kon ik een paar seconden mijn vinger naar mijn mond brengen, voor ons samen een bekend gebaar en ook nu begreep zij het… Direct dacht ik, als wij Zondag thuis samen wakker worden, dat vervelende spul is uit gewerkt, vertel ik haar in onze eigen taal, het verhaal, kan ik haar alles rustig uit leggen… Wat hoopde ik dat vurig…

Even daarna werd zo op gehaald door haar begeleidster, liepen zij naar het alter waar dat rode figuur achter stond… Alleen er vlak in de buurt, strok zij haar handje los, draaide zich om en kwam terug naar mij toe, haar grote zus, wat deed dat een pijn, opnieuw stond zij met haar armpjes naar mij uitgestrekt… Heel zachtjes, voorzichtig heb ik mijn hoofd geschud, zal de blik in haar ogen nooit meer vergeten, zo veel pijn, verdriet, en nog wel het meeste onbegrip, zij snapte het niet, begreep er niets van… En ik kon het haar op dat moment niet uit leggen, al wilde ik dat nog zo graag, met de moed der wanhoop, dacht ik, zusje, lief zusje, hou nog even vol, alsjeblieft, Zondag zijn wij weer thuis, is alles voorbij, zijn wij weer samen en zal ik nog beter voor je zorgen !

Direct kwam de begeleider haar weer ophalen, stond zij tussen twee volwassene voor het alter, sprak dat figuur in het rood, een aantal vervloekingen en spreuken over haar uit, voor hij naar zijn linker kant wees, de bewakers die bij mij stonden, begonnen op een satanische manier te lachen, die pijn deed aan mijn oren... Het gaf mij een heel onrustig gevoel, een pijnlijk gevoel in mijn buik, en kon alleen maar denken, er gaat hier iets helemaal mis, dit gaat de verkeerde kant op, helemaal fout…

 

Het werd bevestigd, toen een aantal van de groep waar mee ik gekomen was, los werden gemaakt, en onder begeleiding, werden weg gebracht… Plotseling besefte ik wat dit allemaal betekende… In een klap, was al mijn hoop weg geslagen, zelfs dat hele kleine licht puntje, heel diep van binnen, doofde als van zelf… Het was voorbij, als ik of beter gezegd wanneer ik Zondag wakker werd in het huis, was zij er niet meer, en werd ik alleen wakker… Geen zusje meer aan mijn zij.. Nooit meer..

Zonder waarschuwing, werd ik door de twee bewakers op getilt, om een paar meter verder weer op mijn voeten te worden gezet, alleen dit ging met zo veel geweld, dat ik door mijn knieén zakte.. Opnieuw begonnen de bewakers op een satanische manier te lachen, en snauwde mij toe, je hebt het zelf gedaan, het is je eigen schuld… En nog meer zinnen van gelijke strekking…
 

Tot ik beweging merkte in mijn ooghoek, zusje en de andere kindjes, mochten zich opnieuw voor een moment vrij bewegen, door de zandbak.. Mijn zusje, stond weer voor mijn neus, wat een vertrouwen had zij in mij en wat deed het onbeschrijvelijke pijn, dat ik haar niet kon helpen bij haar kon komen, want al zat ik nu dichter bij, kwamen wij samen nog zo een 20 centimeter te kort…

Zo dicht bij en tastbaar zo ver weg…




Karin van der Straaten
Zo wat een pijn en wat een gruwelijke monsters..arme kleintjes
10-05-2018 15:06
10-05-2018 15:06