×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








Mijn groeiproces, verborgen moeder zijn, verlies, rouw maar ook groeien.


Wat zegt de Bijbel over de ziel ? Of beter gezegd: Wat verteld De Heren God, samen met De Here Jezus Christus, mij via De Heilige Geest Niet gezegd, dat wat ik schrijf, de absolute waarheid inhoud Het zijn de lessen, die voor mij persoonlijk klaar lagen, al voor mijn geboorte, wanneer je het leven kunt zien, als een leerproces, wat gaat met vallen en weer op staan Maar voor ik daar aan toe kom, eerst even een inleiding, moeilijk, maar ik geloof, dat ook dit een stukje verwerken is, bewust worden en accepteren, hoe wel ik niet weet of ik dat voor 100 %, heb gedaan...

De ziel, de geest, ja, zelfs de hersen activiteit, kunnen worden samen gevat, als zijnde de levens adem van God… Wat word ingeblazen tijdens de ontwikkeling, het vormen in de baarmoeder, vanaf de eerste cel vorming, ontstaat er leven, wat voor mij betekend dat elk begin, een schepping van God is. Of het nu word afgebroken door mensen handen, dan wel door een foutje in het lichaam, tijdens of net na de geboorte, ik geloof, het is een zekerheid voor mij, dat het geestje, de ziel terug keert naar boven, naar het licht, de Hemel, terug naar God, voor mij De Hemelse Vader…

Ik kan mij geen betere plek voor stellen, wanneer het op aarde, mis gaat, op welke manier dan ook… Zo als ik het zelf altijd voorstelde, voor mij zelf verwoorden: De Hemelse Speeltuin… Het gaf mij, het gaf ons, (over de tieners gesproken), rust, kracht, om verder te gaan en niet in te storten… Denkende aan een zin, uit de getuigenis, tijdens de doop:

Ieder jaar werd er via een ritueel bekeken of je nog een jaar moest blijven. Ieder jaar werd dit goed gekeurd omdat ik zeer vruchtbaar was…


Hoop dat de lezer, genoeg heeft aan deze zin, dingen die zich af speelde in de duisternis, nog donker dan de nacht, enz enz… Welke rituele er plaats vonden, daar willen de tieners, ooit nog een artikel over schrijven, alleen niet nu ! Alles op Zijn tijd, en dat is niet vandaag, want niet alles hoef op een dag, er komen meer dagen, dan deze… Op dit moment willen wij het dicht bij ons zelf houden, gevoelens, emoties, en de beleving, om zetten in woorden !

Het verborgen Moederschap…

Ik zelf ben (en door dat de tieners, voor mij hebben gedragen) zijn ook zij, of beter gezegd: Zijn wij allemaal: Moeder, een Mamma, van kindjes in De Hemel, Vlindertjes, Sterren aan De Hemel..

Tijdens de eerste bevalling, was er een soort hulp aanwezig, raakte Ann, onze eerste tiener, geheel in paniek, wist totaal niet wat haar overkwam en dacht zelfs even dat zij ging sterven… Ons eerste Vlinder kindje, heeft de naam Butefulle Angels gekregen… Ons meisje…

Omdat wij zeer vruchtbaar waren, ben ik, zijn wij, daarna nog heel vaak zwanger geweest, wat kon verschillen, van een aantal weken, tot een keer, een vol dragen zwangerschap, dit omdat zo vertelde men mij, ons, een echtpaar was, die geen kinderen kon krijgen, voor het baby’tje wilde zorgen, liefdevol wilde opnemen, in het gezin… Er werd een meisje geboren, die wij de naam Gabriëlle, hebben gegeven… Dat het hele verhaal een grote leugen was, elk woord wat betreft het draagmoeder zijn, kwamen wij jaren op een gruwelijke manier achter…

Alle bevallingen na de eerste, hebben wij alleen gedaan, zonder hulp, alleen met aanwezigheid van, die er bij stonden, naar keken, en op een verkeerde manier van genoten, van de pijn en nood… Toch hebben wij elk kleintje, zachtjes op onze borst gelegd, het liefdevol bekeken, aangeraakt, soms duurde het maar een paar minuten, het was onze manier van afscheid nemen, en zachtjes

fluisterde wij dan, dat zij naar De Hemelse Vader gingen, met de Engelen naar het Licht… Het maakte niet uit, of het nog leefde, dan was gestorven, wij sloten altijd af met de woorden:
 

Wij nemen geen afscheid, wij zeggen: Tot Ziens…

Het is iets, wat wij nog steeds doen, wanneer wij horen dat iemand gestorven is, ons voor gegaan naar het licht, herhalen wij zachtjes in ons hoofd, de gedachten, deze zelfde zin, en vragen in een stil gebed: Als je in De Hemel onze kindjes tegen komt ? Doe je hen dan de groetjes en geef hen alsjeblieft een knuffel van mij, van ons, en vertel dat Mamma hen niet vergeten is, hen nog heel vaak mist en met haar hart wil zeggen:      Ik hou van je !

Zo wisten wij dat onze kindjes, vlindertjes en sterretjes, engeltjes veilig in De Hemel waren en sommige zijn… Leren alles op zo een andere manier, groeide ook geestelijk, tot op een moment ik zelf (Ingeborg) besefte, dat ik geen kind meer was, geen tiener, maar een jonge vrouw, van nu 43 jaar jong, een volwassen vrouw… Wij hebben mogen (nu nog wel eens) rouwen, verdrietig zijn, om al het leed, de pijn, wat onze kindjes is aangedaan, en ook zeker om het gemis… Mag er zijn !

Tot het besef kwam, nu een aantal jaren geleden, dat ik, dat wij, ook afscheid moesten nemen, van een toekomst droom, een verlangen, iets wat ons soms tegen beter weten in, staande had gehouden… In de toekomst, later, straks, wanneer ik bevrijd ben, weg uit deze hel, gaat het echte leven beginnen, eerst verwerken, alles een plekje geven, en dan heel normaal, zo gezegd, huisje, boompje, beestje… Hier was ik zelfs nog van overtuigd, toen ik net bij Moeders was, en Bad, met de vraag: Heer, wie moet mij nu straks weg geven, als ik ga trouwen ? Mag alstUblieft, die lieve mevrouw, mijn moeder worden, zodat zij het mag doen, een Mama voor de kids van binnen, voor de tieners en mij zelf, en ja, ook een Oma voor mijn kinderen, haar klein kinderen, die in de toekomst nog geboren mogen worden...

Heb nog geen seconden spijt van dit gebed, was en ben super gelukkig, dat het gebed verhoort is, dat die lieve mevrouw, die liefste moeder is geworden, die iemand zich maar kan wensen…
Wat betreft het trouwen, ligt misschien wat ingewikkeld, maar is zeker niet onmogelijk, omdat ik geloof dat het nooit Gods bedoeling is en was, dat iemand alleen hoort te zijn te blijven, of zo als een spreekwoord luid: Op ieder potje, past een dekseltje… Hoe wel ik de mijnne nog niet gevonden heb, te minsten niet de persoon, die bedoelt is voor dit leven… Blijft nog over, de kinder wens, die sluimerde in mijn hart, om af en toe, behoorlijk om hoog te komen…

Altijd ! Heb ik gezegd, dat ik geen oude moeder wilde worden, het liefste voor mijn 30ste maar zeker voor de leeftijd waar op alles ver anderd, in mijn beleving, alles begind bij 40 zegt men altijd, toch voeld het voor mij ook als een afsluiting, van de vruchtbare periode…

Natuurlijk weet ik dat het mogelijk is, ook nog na die leeftijd, heb vanaf het besef, er mee gestreden, en toch lijkt het een gegeven, een weten, een feit, anders kan ik het niet uitleggen… Waar nog bij komt, dat nu sinds een jaar, mijn lichaam ook dingen aan mij verteld, niet alleen dat ik moet opschieten, of ook wel, eistokken die rammelen aan alle kanten, maar ook symtomen van iets totaal anders, namelijk de overgang… Pijnlijk, maar ook zo duidelijk aanwezig…

Alleen begrijp ik nu : Wanneer er iets word afgesloten, ik niet met legen handen sta, maar dat God, op wonderbaarlijke wijze, een andere weg met mij wandeld, er een opening word gemaakt, om te leren, verder te groeien, meer te begrijpen van Zijn Liefde, bewogenheid met mensen…

Niet lichamelijk bij mij geboren,

maar door Zijn Liefde, geboren van uit mijn hart…




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts