Schrijvers hotel in Bendorm deel 2C : Een nieuw persoon bij de groep, een bouwsteen ?


V

Vanaf het begin lezen kan via de volgende link Schrijvershotel deel A

Natuurlijk hoop ik, dat ik nog een poosje hier mag blijven, misschien nog een paar maanden ! Nam Vincent opnieuw het woord.. Maar wanneer de tijd is gekomen om tijdelijk afscheid te nemen, hoop ik dat Ingeborg mijn lieve schat, mijn prinsesje, de kracht vind om verder te gaan.. Omdat zij weet, nog beter gezegd, mag voelen, dat wij nog steeds verbonden zijn met elkaar, want die liefde sterft nooit..

Met ingehouden adem luisterde ik naar zijn woorden, van vertrouwen, van zo veel liefde, dat ik zachtjes fluisterde: Dat beloof ik je, samen staan wij sterk...

Wat een mooie belofte, merkte Joa zachtjes op en verbrak daar mee de stilte die was gevallen.. Dat is denk ik een juiste omschrijving van deze woorden, bevestigde Leon, terwijl hij naast haar kwam staan, en duidelijk op zijn horloge keek..

Geloof dat wij moeten opschieten, hoorde ik vriendje met een lach in zijn stem melde.. Dat klopt helemaal, nog een paar minuten, reageerde Vincent, maar dan ook wel een paar heel belangrijke minuten toch lieverd ? Betrok hij mij met deze vraag in het gesprek, waardoor ik langzaam van Ja knikte, om nadat ik even de tafel had rond gekeken, opnieuw oogcontact te maken met Carina, die mij enkel vragende aankeek..

Ik weet dat wij dit beide een heel moeilijk onderwerp vinden, dat er veel nog niet besproken is, en er nog een heleboel vragen onbeantwoord zijn gebleven.. Toch hoop ik dat wij dit voor nu even kunnen parkeren naar een ander moment ? Voor een paar seconden verscheen er een denkrimpel in haar voorhoofd, die ik zo goed herkende, voor zij nu op haar beurt, langzaam van ja knikte, voor zij antwoorden, en toch, wil ik nog wel over een aantal dingen met je praten, gewoon om het te kunnen begrijpen..

Carina, met mijn hand op mijn hart, beloof ik je dat wij dat in de komende dagen gaan doen.. Maar uit ervaring weet ik, dat daden soms meer zeggen, dan duizend woorden kunnen doen.. Dus wil ik je laten zien hoeveel ik je vertrouw, zonder al te veel beslag op je te leggen, dat je hier in Spanje niet alleen in functie bent, maar ook gewoon mens en als een vriendin.. Mede mens, in ieder geval, ging ik na een slokje water verder voor zij mij in de reden kon vallen.. Ik en ik hoop ook namens een aantal andere van de groep te spreken, wat direct door een aantal werd bevestigd, nog voor dat ik was uitgesproken.. Wat ondanks de spanningen en zenuwen die in de lucht hing, voor een glimlach zorgde..

Oké dan, wat wij met zijn alle hopen is dat je helemaal jezelf kunt zijn en gelukkig.. Dat is het zelfde, ik bedoel het een kan niet zonder het andere, merkte Vriendje direct op.. Wat hem een waarschuwende blik van Carina op leverde, voor zij antwoorden: Heb best even moeten wennen, maar heb het nu best wel naar mijn zin.. Heb mij nog niet verveeld..

Mag ik je een vraag stellen Carina ? Vroeg Vincent haar, om verder te gaan, toen zij hem aankeek.. Is er een moment geweest, de afgelopen uren die je moeilijk vond of in ieder geval lastig ? Wilde niet jaloers zijn of zo, maakte mij alleen zorgen en hoopte dat alles goed ging.. Zo wel met Ingeborg als met Mascha, van daar ook dat ik met Joa ben mee gelopen naar de badkamer.. Had je eigenlijk ook wel binnen willen vragen, viel Mascha haar in de reden maar daar dacht ik pas aan toen je al weer weg was.. Geeft niet, stelde Carina haar direct gerust, dat was gewoon even jullie momentje, als vriendinnen onder elkaar en daar hoor ik of een ander dan gewoon weg niet bij..

Dat is iets wat ik jou ook zo gun, zo een momentje in de badkamer, ging ik uiterlijk rustig verder en dan bedoel ik niet met mij, of een ander van de groep.. Maar met iemand die je wat langer kent, waarbij je aan een half woord genoeg hebt, en dat het niet uit maakt of je elkaar soms misschien een half jaar niet ziet maar bij de ontmoeting is het alsof je elkaar gisteren nog gesproken hebt.. Legde ik haar uit..

Zonder er bij na te denken, trok zij de omslag doek iets dichter om haar heen.. Gaf Leon een briefje aan Vincent, zag ik vanuit mijn ooghoek.. Hij kwam direct in actie door aan Vriendje te gebaren even bij hem te komen terwijl hij de rolstoel van de rem haalde..

Nadat ook ik het briefje gelezen had, stond ik langzaam op, liep om de tafel naar Carina en stak mijn hand naar haar uit met de vraag: Ga je even met mij mee ? Geschrokken schudde zij haar hoofd en verstopten haar handen onder de tafel.. Alsjeblieft Carina, sprak ik zacht tegen haar, van dwang is nog nooit iemand gelukkig geworden, dus ook vriendschap kan niet worden afgedwongen.. Dacht dat je mij toch wel zo goed kende, om te weten dat ik dat nooit zou doen toch of toch niet ? Ja wel mompelde zij, om verstaanbaar verder te gaan: Maar twijfelde toch even, weet het gewoon even niet meer

Misschien is het beter om de volgende momenten, met je hart en gevoel te beleven, in plaats van met je verstand, want soms hoef je niet alles te kunnen bedenken.. Raden ik haar voorzichtig aan, om opnieuw mijn hand naar haar uit te strekken.. Nog even raakte zij de omslagdoek aan, terwijl zij fluisterde: Een mantel van liefde, ik mag vertrouwen hebben.. Nadat zij opnieuw oogcontact had gemaakt, legde zij haar hand in de mijne en stond het volgende moment naast mij, om samen via de tuin deuren het huis in te lopen.

In de gang aangekomen, stonden de andere ons op te wachten, en pakte ik een moment ook Carina haar andere hand vast met de woorden: Ik weet dat je niet van verrassingen houd, en toch zit er speciaal iemand op je te wachten in de keuken.. Als ik mij goed herinner, ging je altijd naar haar toe, meestal een lang weekend maar deze keer is zij afgereisd naar Spanje, om bij je te zijn.. De emoties die te lezen stonden op haar gezicht, wisselde zich in rap tempo af, van verbaast, naar blij, naar een groot vraagteken..

Dan kun je meteen even vragen hoe het weer in Duitsland is.. Stelde Vriendje vanuit het niets voor, ligt ten slotte niet zo ver van Nederland vandaan.. Berlijn om precies te zijn.. Je bedoelt.. Hoe dan.. Wat weet jij.. Begon zij tegen hem steeds opnieuw.. Carina.. Die antwoorden komen wel.. Viel Vincent haar nu in de reden, terwijl ik met haar de laatste stappen richting keuken deur zetten, en Joa deze al vast een stukje open zetten..

Even nog kneep ik in haar hand, voor ik mijn andere in haar rug legde en melde: Ga nu maar vlug en vergeet niet te genieten.. Wij zien je straks wel weer, en kun je ons aan haar voorstellen, als je wil.. Natuurlijk.. Bevestigde zij.. Maar.. Ik bedoel.. Stotterde zij.. Niet doen Carina, het is goed, en zo als je een paar uurtjes geleden tegen mij zei: Toe maar.. Ik loop niet weg.. Melde ik haar, om haar het volgende moment een duwtje te geven, waar door zij de keuken binnen stapten en Leon de deur achter haar sloot..

Nog een paar seconden, waren wij via de begroetingen en veel betekende stiltes getuigen van de eerste ontmoeting van de twee vriendinnen, voor wij ons weer ver plaatsten naar het terras.. Ik voor mijzelf en Vincent een sigaretje aanstak, en van hem dankbaar een beker koffie aanpakten.. Veel werd er op dat moment niet gesproken, want de stilte had het al gezegd.. Maakt elk woord overbodig...

Verder lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel deel 2D