Hannah de heks (1)


‘School is saai!’

‘Ja, maar wat doe je eraan?’ gaapt Nikki.

‘Weglopen,’ fluistert Hannah geheimzinnig.

‘Je bent gek!’

‘Ja, schoolgek. Ik vind het hier niks.’ Hannah zucht. ‘Was ik maar vast afgestudeerd. Dan kon ik eindelijk toveren!’

‘En dan?’

‘Dan was ik de grootste en machtigste heks van het land.’

Nikki lacht. ‘Droom maar lekker verder.’

Hannah legt haar hoofd op haar armen. Ze sluit haar ogen en laat haar gedachten dwalen. Ze zweeft als een pluisje door de lucht. Hoger en hoger gaat ze, totdat ze ineens met een klap op de aarde valt.

Verschrikt kijkt Hannah op. Recht voor haar tafel staat juf Neuteboom met een streng gezicht.

‘Er wordt in mijn les niet gevlogen. Begrepen!’

Haar stemgeluid is zo hard en fel dat het voelt alsof er een fluitorkest in Hannah’s oren speelt. De aarde draait om haar heen. Tussen de sterren door ziet ze de lerares boos kijken. Hannah laat het niet tot een tweede waarschuwing komen. Terwijl het nog nagalmt in haar hoofd zegt ze snel: ‘Ja, juffrouw.’

De les gaat verder. Hannah buigt zich voorover, stoot Nikki aan en fluistert: ‘Ik heb vast een gehoorbeschadiging opgelopen.’

Nikki knikt, houdt haar vinger voor haar mond en gebaart dat Hannah op moet letten.

Met tegenzin draait Hannah zich om naar het bord. Daarop staat met grote letters: SPELLING.

Hannah heeft een hekel aan taalles. Ze moet er soms van stotteren en dan struikelt ze over alle moeilijke woorden. Het lijkt dan net of de letters zichzelf expres door elkaar husselen. Alleen om haar te pesten. Nee, lezen en schrijven doet ze alleen als het echt moet.

Verveeld kijkt ze naar de juf die met driftige armgebaren voor de klas staat alsof ze een orkest dirigeert.

Juf Neuteboom schrijft nog met een echte ganzenveer. Ze beweegt haar hele lichaam als ze schrijft. De veer danst daarbij als een sierlijke zwaan over het schoolbord. Ze hoeft alleen maar haar hand te bewegen en de veer schrijft, tekent en krast alles wat de juf beveelt. Ze noemt het haar denkveer en die volgt alleen haar gedachten.

Hannah kijkt van de magere lerares naar de klok en terug. Juf Bezemsteel noemen ze haar ook wel. Ze heeft een lang, mager lijf. Dunne uitsteeksels als armen en benen. Een smal gezicht en donkerbruin borstelhaar. Het enige wat niet in het plaatje past is haar bril. Een groot, vierhoekig geval dat altijd als een soort acrobaat op haar neus balanceert. En de kleur is elke dag anders!

Vandaag is de bril felrood en hangt als een brandend vuurtje over haar gezicht. Haar ogen boren scherp de klas in.

De tijd lijkt met Hannah te spelen. De wijzers van de klok staan voor haar gevoel al eeuwen op dezelfde plaats. Geen beweging, geen siddering te zien. Hannah tuurt en tuurt, maar er gebeurt helemaal niets. Vanuit haar ooghoek ziet ze iets. Ze schrikt even. Zag ze juffrouw Bezemsteel nou lachen?

Hannah gaat wat meer rechtop zitten. Juf Neuteboom staat nog steeds als een mislukte ballerina schrijfinstructies te geven. Ze heeft het zich gewoon verbeeld. Hannah verschuift haar blik weer naar de wijzers. Nog steeds op dezelfde plek. Dat kan toch niet. Intens blijft ze naar de klok staren. Kleine druppels zweet vormen zich op haar voorhoofd. Haar hoofd staat op ontploffen.

Nikki stoot haar aan. ‘Hé, gaat alles goed? Je ziet eruit als een tomaat.’

Hannah wijst naar de klok. ‘De wwwijzers bbbewegen nnniet meer.’

‘Wat een onzin,’ zegt haar vriendin. ‘Je ziet dingen die er niet zijn.’

De scherpe stem van de juf dringt ineens tot het tweetal door. ‘Hannah, wil jij deze zin hardop voor lezen?’

‘Welke zin?’ vraagt Hannah.

‘De zin die ik net op het bord heb geschreven.’

Hannah kijkt naar het bord, maar ziet niets. Verward schudt ze haar hoofd.

‘Nou, komt er nog wat van?’

‘Ik zie geen zin, juf Neuteboom.’

‘Goed, dan mag je vanmiddag nablijven.’

‘Maar juf…’

‘Stilte! Ik wens geen tegenspraak.’ Dan wendt ze zich tot Nikki. ‘Ik hoop voor je dat jouw ogen wél goed zijn.’

Nikki begint voor te lezen.

Hannah kijkt verrast op. Nu staan er ineens wel letters op het bord. Haar maag maakt een sprongetje. Woest kijkt ze naar de juf die net doet of Hannah niet bestaat.

Ze doet het gewoon expres! Hannah kookt van binnen, maar laat het niet merken. Ik krijg die magere lat nog wel, denkt ze. En bij die gedachte, verschijnt er een glimlach op haar gezicht.



Separator: Knutseljuf Ede

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!