×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Bewust en/of eenvoudig leven hoe gaat dan ?!

Bewust en/of eenvoudig leven hoe gaat dan ?!


Het is hot om na te denken over hoe aanwezig je bent met je hoofd in het hier en nu. Daarnaast wordt er veel gesproken over hoe fijn het zou zijn eenvoudiger te leven. Maar waarom is dat eigenlijk? Hoe kan het dat er nu zoveel aandacht aan dit soort termen wordt gegeven, terwijl een generatie eerder het 'gewoon' was om in 'de traditie' door te gaan?

 

  

Uiteraard komt dit onderwerp niet zomaar uit de lucht gevallen. Ik hoor en lees er veel over de laatste jaren. Dat zal ongetwijfeld te maken hebben met de fase waar ik in zit:).

Dus om een start te maken op dit blog, een inkijkje te geven in mijn manier van spreken/ schrijven (recht uit het hart, of juist de krochten van mijn gedachten, in ieder geval zonder poeha of mooie taal) dacht ik, laat ik dan gelijk maar met het vraagstuk beginnen dat ook mij nu al bijna een jaar of twee bezig houdt (stiekem al veel langer, maar dat wordt wel duidelijk als je doorleest)....hoe kom ik tot een bewust en eenvoudiger leven? 

 Dit artikel is de inleiding van een digitaal werk waarin ik mijn verhaal vastleg. Voor wie is dat interessant? Voor iedereen die op de één of andere manier ergens tegenaan loopt in het leven en dit opgelost wil zien. Zonder hoogdravende woorden te gebruiken laat ik je zien wat ik heb gedaan om zaken ten goede te keren of simpelweg te dumpen. Waarom deel ik dit op het web? Om iedereen die ik bereiken kan, aan te zetten tot actie; neem het heft in eigen handen in plaats van je over te geven aan een zogenaamd lot. Jij en jij alleen bepaalt je lot en daarmee de koers van je leven! Jij bent het waard om alles eruit te halen wat er in zit! Dus wat je situatie ook is; stop met boos of teleurgesteld zijn, stop met vingers te wijzen en start met het roer van je schip in handen te nemen, letterlijk! Als anderen het kunnen, als ik het kan, dan kan jij het zeker!


Ok here goes...ook ik ben blijkbaar ten prooi gevallen aan het fenomeen burn out....moehaha say what? ! Dat bestond niet in mijn wereld hoor! Burn out was voor sukkels en ik ben zeker geen sukkel. Ik heb alles op orde en laat me door niks en niemand een loer draaien. Vanaf mijn zestiende sta ik op eigen benen en ik moet zeggen dat ik best trots was  op wat ik had bereikt. Een gezin, een vaste baan, een eigen huis en op weg naar een mastertitel. 

Wat ik deed om dat te bereiken en vast te houden, was in mijn ogen vanzelfsprekend, noodzakelijk want ik stond er vanaf mijn zestiende alleen voor. Vanaf dat moment(nee al veel eerder) ben ik in een overlevingsmodus gekomen en ben overal keihard voor gegaan. Hoe moeilijk iets me ook leek, hoe bang, verdrietig of eenzaam ik soms ook was, opgeven en dus falen, was nooit een optie. Meer dan twintig jaar roven op mezelf gingen voorbij. Jaren waarin ik natuurlijk genoeg mooie dingen heb meegemaakt. Ik heb mijn moeder leren kennen, zelf een bachelor opleiding weten te financieren èn het diploma weten te behalen, gekke impulsieve dingen gedaan, mijn man ontmoet, mocht zelf moeder worden enz. Toch bleef ik altijd in die overlevingsmodus; op zich geen probleem, want het heeft me ver gebracht. Het heeft er voor gezorgd dat ik nooit heb opgegeven, nooit ergens in. Het gevolg van deze modus was dat mijn bagage zo zwaar werd dat het op een gegeven moment niet meer te dragen bleek. Dat kan toch niet? Nee, vanuit mijn meegekregen en blijkbaar zelf in standgehouden kaders had ik alles bereikt waar menigeen  jaloers op is. Want zeg nou zelf; huisje ,boompje, beestje dat wil toch iedereen? Wat het me had gekost en nog steeds kostte doet er toch niet toe?

Op een dag werd er nog een bal tussen de vele die ik al jongleerde gegooid en ik wist me er geen raad mee. Ik zat compleet vast, maar naar wie moest ik om hulp? Niemand hoefde te weten dat ik het opeens niet meer handelen kon, doei dat was gezichtsverlies en daar ging ik niet voor.

Stiekem wist ik dat ik dat ik ruggespraak nodig had, anders kwam ik er misschien zo diep in dat er dingen konden gebeuren die de veiligheid van mijn gezin op het spel zetten en dat was ( en is) onacceptabel. Dus om te spreken met iemand die volledig buiten mijn leven stond en onmogelijk een partijdige mening kon hebben, maar misschien wel een idee hoe één en ander op te lossen, ging ik naar mijn huisarts.  

Nou zit deze huisarts in een wijk waar hij vaste klanten op bezoek heeft, iedere dag weer. Hij was verbaasd me te zien en vroeg me dan ook wat ik daar kwam doen..."Jij en je gezin zijn al jaren bij mijn praktijk, maar ik zie je nooit. Dus er zal wel iets serieus aan de hand zijn..."  Ik voelde me betrapt, inderdaad meer dan 20 jaar ´patiënt´ en zelfs bij de geboorte van de kinderen was hij buiten beeld omdat alles zich in het ziekenhuis afspeelde vanwege medische indicatie. Daarbij, ik vroeg nooit om hulp, ik regel alles zelf, dat is me vroeg ingepeperd door het leven en dat blijft zo want mensen zijn niet te vertrouwen, als ze al helpen, dan nooit belangeloos. Het moest dus wel serieus zijn, wilde ik naar een 'witte jas' stappen om hulp...

In mijn herinnering duurde ons gesprek maar enkele minuten. Op een gegeven moment zei hij: "Nienke, je bent niet gek, maar jij denkt dat 'figuur X' het beste met je voor heeft en dat is niet zo!"

De huisarts verwees me door naar de praktijkondersteuner bij wie ik ongeremd alles kon neergooien wat er van nul tot dan toe de revue was gepasseerd. Alles werd als een woord web genoteerd en na een aantal bezoeken trok de praktijkondersteuner de conclusie dat ik heel sterk ben en dat het verbazingwekkend was dat ik niet eerder ben 'geknapt'. Dat kon ik niet helemaal zetten, het ging immers helemaal mis. Ik sliep bijvoorbeeld al zeker een jaar zeer slecht, altijd hoofdpijn, ruis in de oren, duizelen, janken of schelden om niks thuis, zeer negatief zelfbeeld, afsluiting van sociale contacten, maar op mijn werk altijd de leuke lach en overvloedige energie om te doen wat gedaan moest worden. Dit laatste gold ook voor de masterstudie waar ik mee bezig was, want ja als je ergens aan begint, maak je het ook af... 

Bijna een jaar ben ik bij de praktijkondersteuner geweest en heb via een online aanbieder twee programma's doorlopen. De eerste was gericht op het erkennen en accepteren van en opkrabbelen na een burn-out. De tweede was een mindfulness programma.  Eerst was ik nogal sceptisch over zogenaamde online hulp. Want laten we even bij de les blijven, ik had nog nooit in mijn leven om hulp gevraagd aan wie dan ook. Toch bleek het bij me te passen; niet te dichtbij als ik niet wilde (die mogelijkheid is er wel) en toch contact met professionals en eventueel 'lotgenoten'. Eenmaal aangemeld, ontdekte ik al snel dat het net zo professioneel was als programma's in het echte leven, temeer ook omdat het opgezet bleek door een aantal goedbekende psychologen.  De praktijkondersteuner was een fantastisch luisterend oor, geen zweverig gedoe, geen geneuzel, gewoon praktisch ingesteld. Ik kon de touwtjes zelf in handen houden en haar als buitenstaander dingen voorleggen om te checken of ik met mijn gedachtes en eventueel emoties aan de gezonde kant van de lijn stond. 

Aan het einde van dat jaar nam ik afscheid, het was tijd zelf volledig aan het roer te staan van alles. Dat was in augustus 2016. We zijn nu 31 juli 2017 en ik moet zeggen dat ik nog best wat werk voor de boeg heb. Het afgelopen schoolseizoen, heb ik als vanouds(aha valkuil....ja weet ik) keihard gewerkt op professioneel vlak en toch ietwat te voorzichtige stappen gemaakt op persoonlijk vlak. Hoe kan dat? Toch te vroeg afscheid genomen van de praktijkondersteuner? Nee, heel simpel, in mijn leven ben ik de verantwoordelijkheid aangegaan van het gezin en een huis weet je nog?  De eventueel te zetten stappen op persoonlijk vlak, vragen een ander soort begeleiding àls dat al nodig is.

Hier komt het stukje bewust eenvoudig leven om de hoek kijken; tijd om dat aan te pakken, maar hoe?

Bewust leven voor mij is nadenken over mijn handel en wandel. De automatische piloot uitzetten en zelf doelen stellen om vervolgens stappen ondernemen die leiden tot realisatie van die doelen. Niet meer de dingen doen en laten omdat het moet of zo hoort, maar omdat ik denk dat iets de moeite waard is om mijn kostbare tijd en energie in te steken.  Want het blijkt namelijk dat alleen ik er voor kan zorgen dat ik het leven krijg wat ik wil/wens/ verdien(iets met universele aantrekkingskracht)... Dat is echt heel wat anders dan het kader waarin ik ben opgegroeid en zelf zolang in stand heb gehouden blijkbaar.  Of ik dan met het stellen van eigen doelen alles tot in de puntjes uitgewerkt wil zien? Verre van dat, ik ben juist ook een heel impulsief persoon en daardoor beleef ik best wel eens gekke avonturen. Dat mag van mij zo blijven :). Ondertussen denk ik dat als het bewuster leven door onder andere het zelf doelen stellen goed vorm krijgt, het vanzelf eenvoudig leven wordt.

Om niet te hard van stapel te lopen, nog in mijn comfortzone te zitten maar toch te snuffelen aan een andere mindset,  volg ik al een tijdje een aantal coaches die hun kennis hieromtrent delen met de wereld. (links volgen als dat mag) . Maar nu is het vakantie geworden en is het langzaam aan tijd voor actie. Ik hou ervan om in mijn ogen belangrijke zaken met de grootst mogelijke precisie af te handelen en in dit stuk van zaken wil ik geen steekjes laten vallen. Om goed van start te gaan, zal er misschien nog iets opgeruimd dienen te worden uit het verleden; dus ik doe mee aan een training van een dame die mij vrijheid belooft op dat gebied.  Vandaag is de training begonnen, dus we gaan het zien....

Inmiddels ben ik op dag vijf aangekomen en moet het woord training aangepast worden naar healing, want dat is het. Ik heb braaf de dingen gedaan die me daar aangereikt werden om te doen. Hiermee zou blijken of ik nu volledig in mijn essentie bezig ben of (on)bewust nog terug val in gedrag uit vroege tot zeer vroege tijden in het leven. (dit is heel kort door de bocht, wil je hier meer van weten of het ervaren, klik op de link hierboven) Voor zover ik het in kan schatten ben ik aardig op weg of zit het ego in de weg....grr dit triggert (nee, irriteert)me...dus ik laat me verleiden om voor het eerst in mijn leven eigen geld (en tijd) te investeren in persoonlijke ontwikkeling. Ik heb me aangemeld voor de 30 daagse manifestatie oid.

Waarom? Juist omdat de kaders die in mijn 'opvoeding'(pfft) erin geramd zijn, het uit den boze is om een ander pad te bewandelen....stel je voor wat ik ontdek of afschud! Voor deze manifestatie zal ik een apart blog schrijven; hier is de link.

Wil ik sterk en gezond worden, zijn en blijven, dan is het erg belangrijk op je lichaam te passen. Het is bekend dat wij als gezin meer natuurlijk eten en drinken, maar sport en spirituele oefening hoort hier ook bij. Ik heb bedacht om me serieuzer met yoga bezig te houden dan het hapsnap gebeuren wat ik al jaren doe. Ook hierin volg ik een training, want ik doe geen half werk. Uiteindelijk word ik hier beter in en ga dit delen, want ik eindig met een bevoegdheid tot lesgeven op dit gebied. :)

Deze pagina is nog niet af, maar ik moet even nadenken, is het artikel al te lang?  Ik lanceer het en zou graag horen wat mensen denken/wensen meer te lezen.




FreeWolves
Ik herken veel uit je verhaal. Mijn burnout heb ik ook hier op yoors staan: https://yoo.rs/freewolves/blog/nooit-meer-een-burn-out-wil-jij-dat-ook-1500729535.html Een flink aantal jaren terug, maar het voedt nog steeds de keuzes die ik nu maak door wat de burnout mij leerde :-) eenvoudiger leef ik niet, hoewel ik kwa vaste lasten en spullen zo goed als niks heb. Mooi om je verhaal te lezen, dank je wel voor het delen!
04-08-2017 15:24
04-08-2017 15:24
irisnova
Heb mezelf ook een burn out aangedaan jaren geleden! IS vooral een gevolg van het niet leren van grenzen als je kind bent! In het latere leven trek je dat door tot het gevoel van 'ik ben alleen op de wereld" en gaat veel te grote verantwoordelijkheden op je nemen! Ik geloof niet in psychiaters en online sessies en nog minder in programma's... de enige en beste therapeut ben jezelf. Uiteindelijk moet iedereen zichzelf onder ogen komen en dan zie je de waarheid... Ontwaken is gewoon niet voor iedereen weggelegd en "eenvoudiger leven" zoals je zegt is tegenwoordig een hype :-) Bewustzijn is meer dan rustiger gaan leven...het is je durven afzetten tegen deze maatschappij!
03-08-2017 16:54
03-08-2017 16:54
Ries van Meerten
tja ik wil is je valkuil, alle therapieën zullen niet werken als jij je leefstijl niet verander mijn burn out 2003,radicaal anders gaan leven, zelf gedaan zelf uit gevogeld, alle hulp die ik kreeg was er niet zelf mogen doen en trainingen, coaches wat je ook bedenkt als je het leven blijft leven zo als het was, dan wordt het weer een race en nu? doe ik niet meer mee in die ratrace van ik wil een baan, geld, vakantie, alles kopen, alles moeten sterkte ermee ik wil nee ik mag echt genieten
02-08-2017 23:30
02-08-2017 23:30
_PetitCorbeau_
Heel interessant om te lezen
01-08-2017 12:36
01-08-2017 12:36
Isla de Ka
Je moet schrijven waar jij over wilt, en niet wasr mensen over willen lezen.. Ook dit past bij aan jezelf denken
01-08-2017 11:00
01-08-2017 11:00
notifications_noneadd
19-10-2018 20:43
2 volgers , 3 antwoorden