Jos in angst (vervolgverhaal fles)


Dit vervolgverhaal dat langzaam mijn eerste digitale leesboek begint te worden, begint bij het vinden van een fles. Inmiddels is er een complete ondergrondse beschaving gevonden. Zelf ben ik iedere keer weer verbaasd over wat ik onderweg tegenkom. Lees mee en ontdek wat ik net voor jou heb ontdekt.

Wanneer je graag vanaf het begin wil lezen, dan moet je hier klikken.

En gisteren? Eergisteren gebeurde dit:

https://yoo.rs/nl/b58ef789d4f9dade72f25bb14b4f37d2/blog/schrijven-akkoord-vervolgverhaal-fles-1581052514.html?Ysid=122391 

#schrijven , #mijn ,#Vervolgverhaal , #mine ,#fles , #zoektocht ,#kooi , #gevaar#overleg#gevecht

 

Ik moet toegeven, mijn respect voor Jos groeit. Hij gaat willens en wetens terug naar de mijn, geeft min of meer zijn leiderschap door en laat zich daarbovenop ook nog in elkaar slaan. Dat alles doet hij uit vrije wil, omdat hij geen slachtoffers wil van een groot gevecht tussen de toch echt getrainde kerels van Bas en zijn eigen overmacht aan mensen. Natuurlijk is die leiderschapsoverdracht een stukje toneel en Dina zal er echt voor zorgen dat niet iedereen blindelings Bas of Jaap gaat volgen, maar toch is dit knap.

Onwillekeurig komt bij mij de associatie aan een mierenhoop naar boven. Allen radertjes in een groot geheel, het systeem is belangrijker dan de individu en samen zorg je voor een geoliede machine. Bas is binnen dit systeem hooguit een vogel die een paar mieren kan verschalken, het systeem kan hij niet platleggen. Maar binnen een dergelijk systeem heb ik nooit gezien dat de koningin zichzelf ten behoeve van de groep opofferde. Jos is natuurlijk niet een koningin, maar de vergelijking is niet zo vreemd.

Zo peinzend lopen we door de inmiddels geopende ingang van de mijn. Ik zie de plek waar we elkaar hadden moeten treffen en in de verte hoor ik gestommel.

Jaap geeft aan dat we voort moeten maken, anders is Bas al ontsnapt en hebben er nog een paar anderen ook klappen opgelopen en dat is toch niet wenselijk. Ik zie hoe Jos moeite heeft om het tempo bij te houden, met knikkende knieën loopt hij vlak achter de rolstoel van Jaap. Een van de mannetjesputters neemt Jos bij de arm en fluistert: “Ik weet niet wat daar gebeurt, maar als Bas zo de hoek om komt, kun je maar beter al onder bewaking staan. Vind je het goed als ik je armen achter je rug bindt?”

Jos is duidelijk aangeslagen, straks zal hij klappen moeten incasseren en is hij niet eens in staat om zich te verweren. Het zweet loopt van zijn voorhoofd en hij ziet lijkbleek. Met een benepen stem antwoord hij dan: “Ok, doe dan maar.”

Bedreven worden beide handen bij elkaar gebonden. Onderweg zien we verbaasde gezichten, wat is hier aan de hand en waarom loopt Jos daar gebonden tussen die vreemde kerels. Een paar van hen zien mij ook in de groep lopen en denken dat ik ze heb verraden. Ik krijg al verwensingen naar mijn gezicht geslingerd maar Dina grijpt meestal snel in en zo kan het nieuws zich verspreiden door de mijn.

We zijn bij de bocht aangekomen en inderdaad, daar komt Bas aan. Vuur in zijn ogen, onbehouwen maaiend naar alles wat in zijn buurt komt. Hier en daar vindt hij weerstand maar nergens is het meer dan het incasseren van klappen en er een paar uitdelen.

Dan staat Bas stil. Achter mij zie ik hoe Dina een zijgang in rent. Ze zal organisatorisch het een en ander te regelen hebben. Jaap rijdt voorop en achter hem sjokt Jos kijkend naar de vloer en nu en dan een vluchtige, angstige blik omhoog. Daar staat Jaap, in zijn rolstoel, met een gescheurd shirt en een imposante groep aan kerels achter hem.

“We zijn Jos hier tegengekomen onderweg, ik heb hem vast uitgehoord en ik ben meteen naar jou toegekomen. “


Hoe het verder gaat? Tja, dan moet je hier doorlezen