Onrust over Donkerplas: Hoofdstuk 5

Onrust over Donkerplas: Hoofdstuk 5

Een paar dagen terug was hij in de diepe rotsachtige holten van Woudheuvel wakker geworden. Neen, dat was niet helemaal correct uitgedrukt. Hij zou eerder ‘wakker gemaakt’ gebruiken in deze context. Dat zou deze situatie beter en juister uitleggen. Een staccato-achtig gedreun was uiteindelijk als een vervelend gezeur doorgedrongen tot zijn bewustzijn. Langzaam had hij zijn immense kop van tussen zijn schubbige poten omhoog geheven. Zijn oogleden, nog moe van de eeuwenlange slaap, waren heel langzaam, één voor één, open gegleden.

Hij keek heel verbolgen rond zich heen. Op het eerste zicht was alles zoals het moest zijn: duister, zonder enige beweging en koel genoeg om zijn innerlijke vuur onder bedwang te houden. Een draak moest op tijd en stond de koelte van de diepe holten in bergen opzoeken, om niet te ontvlammen en op te gaan in zijn eigen vuur of héél, héél veel koud water drinken. Een voorzorgsmaatregel die ieder drakenjong met de paplepel meekreeg. Fnir, zijn moeder had het hem ontelbare malen voorgekauwd in de periode vooraleer hij volwassen werd en op dat moment zijn vuurspuwkracht in zijn binnenste begon te bloeien.

Neen, het vervelende aanhoudende geluid kwam niet vanuit zijn grot en schuilplaats maar eerder van buiten, ergens ver boven zijn hoofd. De tientallen meter rots kon het lawaai niet helemaal dempen en het gehoor van een draak was nu eenmaal heel verfijnd en gevoelig.

Een laag gegrom steeg van diep uit zijn imposante lijf en de waakvlam ergens diep in zijn borst verborgen wakkerde aan. Fnar zou zijn veilig schuiloord moeten verlaten en op zoek gaan naar hij of zij die zijn verkwikkende slaap had verstoord.

Langzaam ontplooide Fnar zijn opgevouwen vleugels langs zijn flanken en rechtte zich op. Gestrekt en uitgerekt was de draak in al zijn praal en pracht een imposant wezen. Zijn schubben over gans zijn lichaam waren op dit moment nog donker, maar op het moment dat hij zijn innerlijke vuur even aanwakkerde, verscheen een gloed van rood en geel op zijn borst. Zijn woede begon in hem te koken en hij moest dit gauw kwijt of hij zou zichzelf binnen in deze grot roosteren als een gepluimde kip, maar dan heel wat groter en niet zo mals.

© Rudi J.P. Lejaeghere

(wordt vervolgd)


https://yoo.rs/onrust-over-donkerplas-hoofdstuk-4?Ysid=22086 


Promote: support and profit

Support Rudi with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!
Comment and receive 50 YP 50
Bear animals: real survivors
#Science Love it a bear animal like that? Have you ever encountered it? You don't think so. But I'm sure. The animal is an extreophile and tiny. With their 0.2 or 0.3mm you need eagle-eyed to see them. However, there are 1000 different species on Earth. They can be found in a variety of places. High in the mountains, deep or shallow in the Seas, in Tropical Rainforests and even Antarctica. They are also found in the Netherlands on beaches along the Oosterschelde. One time, a scientific scientist found them so interesting that he might want to study them more closely. After all, they had already been known to have had an evolution of 540 million years. So they already survived some extinctions. Like the extinction of the dinos and other prehistoric animals plus 4 previous devastations happened. The researchers didn't have a lot of trouble to click some of them. But had they left it up to them, the critters would have preferred to stay in their own familiar environment. For they were subjected to numerous barbaric trials, ocharity. Not fun for the critters. Baffling to the scientists! For example, some of them were placed in an extremely dry environment with less than 5% of their normal amount of water. And what did they do? They immediately created proteins that turned the parts of their body into a kind of vitreous composition. Which allowed them to protect their cells from drying out. If they put them back in a normal wet environment, they came back to life after 20 minutes. They froze them too, and when they were thawed, they frolicked again with their eight legs perky over the surface. Punishment after a few weeks they started laying eggs that all came out. They put them in an environment with bitterly low oxygen. They reduced their metabolism to near zero and returned to life as soon as oxygen came back to their disposal. The Scientists can only explain all of this trouble. Some thought they might have hit a meteorite here in the past. So they didn't think better than taking them to the International Space Station. There they were exposed to the freezing vacuum of Space and the cosmic rays. That too survived these tough creatures. Then they went a step further . Would they survive an impact on a planet? For that, they fired at a high speed in freezing state. They survived this too. Even though they should have defied a shockwave of 114.00 times greater than the air pressure on the Earth. At higher speeds, they kept the admittant. Some of them put under extremely germicidal ultraviolet light or bombarded with poison. Causing bacteria and roundworms to leave the 'axe' after 5 minutes The bear animals died only after about 24 hours. And there was one that even survived. As 'cherry on the pie' they also discovered that these extremophiles were able to run as fast as insects, and to each of them, their green poop is almost as long as their own bodies. Their poop is green because they mainly eat algae and shortst mosses. When all life on our planet is gone. Another 10 billion years on. Still crammed bear animals on it. Imagine if they have evolved into super intelligent beings in the meantime. Who, like humans, in minuscule format, had invented all kinds of. That would only be a cool discovery of larger living beings from somewhere out of the universe. The tiny super-survivors with their own civilization and culture on their own huge globe.
More



2 comments