×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
En toen vloog het paradijs in brand

En toen vloog het paradijs in brand


Mijn verhaal van de brand van 15 Oktober 2017


Het was al weer een hele week spannend in de buurt van benfeita waar veel vrienden van mij wonen.


https://www.ajuda.me/en/campanha/ajuda-as-vitimas-do-incendio-benfeita-arganil/









Een mooi herboratum was al zwaar beschadigd.

Ik ging om 5 uur op de fiets naar Midões. Achter me was er veel rook richting Benfeita.













Ook verder weg zag ik rook in de lucht .Er zat een felle wind en alles was nog kurk droog .Ideale omstandigheden om een verwoestend vuur te veroorzaken. En met een orkaan op komst helemaal linke soep.

Ik reed na een uur en half dus rond 18.30 terug naar men huis in Covas.

Ik was totaal gedesorienteerd toen ik zocht naar waar het vuur van benfieta was.

Er was rook aan alle kanten en het leek tamelijk dicht bij, met een strakke wind uit het zuid.oosten.


Thuis gekomen controleerde ik dalelijk de vuursite van portugal en europa.4 vuurhaarden tussen de Serra da Estrela en het Lousa gebergte. 

Allemaal op één lijn tenzuiden van de N17 en dus ook van ons . Geen updates meer van de laaste uren . Van wat ik net in de realitijd gezien had zat het vuur al veel dichter naar de N 17 met de wind naar ons. Dat ziet er niet goed uit .

Ik zette net op men facebook pagina “bid voor nos “ . Ik dacht ik moet even België bellen toen de fiofibra onderbroken werd. Geen internet meer .Vlug bellen met de koperlijn telefoon . Na twee beltonen viel die ook weg. Shit das helemaal niet goed . Dat wil zeggen dat het vuur over de N17 is .

Gino we moeten weg ! Nu! Spullen pakken en weg wezen.”

Ik liep de tuin in om water te halen aan de bron voor van nacht. 

Even 3 emmers water over het kippen hok in de appel boom gezwierd.

Wollen dekens mee, matras in de auto. Gino had de belangrijke papieren al mee .Ik men computer men wandelrugzak. Lings en rechts nog wat spul dat me handig leek om een nachtje van huis te zijn. Men bachbloesems kan van pas komen … Geen hersen in mijn hoofd die wou registreren dat ons huis zou afbranden … Misschien best benzine in de generator doen voor de waterpomp .. ach já we gaan toch weg … Ik had het volste vertouwen in de brandweer die toch altijd de huizen bechermt.

Waar gaan we heen ? Naar het dorp bij Herminio´s café.


Er stonden al een paar mensen naar het vuur te kijken dat van de helling geraast kwam van uit het oosten .Een vrouw huilde mijn dieren men dieren zitten daar in de stal opgesloten. Vreselijk er was geen mogelijkheid om daar nog vijlig te geraken. Even later ik denk zo rond 20 uur dacht ik aan Simone een oudere vrouw die alleen woont met 15 Honden en zoveel katten aan de rand van het dorp. Ik bood haar mijn hulp aan maar ze was te verdwaast om aktie te ondernemen. Ze had zo te zien geen besef dat het vuur razend snel richting het dorp kwam. Ik liep terug naar Gino toen ik er aan dacht dat vrienden, die met hun 12 jarige zoontje in het dal achter het dorp woonden. misschien van niets wisten. Ik heb op de helling boven hun huis de longen uit men lijf geroepen dat ze naar boven moesten komen maar kreeg geen antwoord. Gelukkig waren ze ook al bij de bar.

Maar waar was Gino?!! Waar was onze auto met de hond en de poes er in! Ik sloeg in paniek en dacht dat Gino mij gaan zoeken was. Toen ik angstig naar beneden liep zag ik dat de auto nog stond waar we hem hadden geparkeerd. Ik had me gewoon vergist in muur.

Het is vreselijk wat er dan door je heen gaat, als je op zo een ogenblik, ook al is het heel even, je partner kwijt bent .

Ondertussen begon er vuur uit de lucht te vallen ik heb nog geprobeert van de kleine brand haartjes uit te trappen . Ik dacht ,dit is net een oorlogs zone, gelukkig moeten we niet ook nog voor de kogels weg duiken. Ik liep terug richting bar en zag dat er nu ook vuur aan kwam van uit het zuiden. Ik verwitigde een vriend die daar zijn huis met vrouw en dochter heeft dat hij best naar huis kon gaan. Hij was nog net op tijd terug geraakt voor de bomen naast de weg in brand vlogen. Mijn vriendin ging om iets stoms tegen haar zoontje roepen . Ik nam haar even apart en we liepen in de richting waar hun huis was .Op dat moment sloeg het vuur in hun dal het raasde er door … Daar gaat men huis zij ze terwiijl we elkaars hand vast pakte, “Niet aan denken Stefanie” zij ik .”We leven nog dat is alles wat belangrijk is nu .Niet aan denken... mijn huis is waarschijnljk ook al weg.”

Het hele akelige was dat niemand nog mobiel berijk had en dat de elektisiteits voorziening ook uit was. Geen straat velichtig niets alleen vuur regen .We moesten schuilen onder de wollen dekens . Ook de rook in de lucht werd heel dik. Ik kon alleen nog onder de dekens adem halen. Ik had mijn natte sjaal al aan Mees gegeven.Toen begonnen er ontpolfingen te komen in het dorp. En hier en daar een tuin die in brand vloog .We zijn met onze vrienden in ons busje gaan zitten om weg te kunnen rijden indien nodig. Deuren en ramen dicht om de rook buiten te houden. Alle auto´s reden weg om even later terug te komen. Hermeneo deed zijn Cafe open om er te kunnen schuilen voor de rook en gaf iedereen water. Mensen waren totaal inpaniek. We moesten elkaar troosten en kalmeren. In het heetst van de nacht begon iedereen te bidden. Ik vond dit een heel akelig moment.

Ik ben op men deken op de grond gaan zitten met Mees. Lager was er minder rook. Ik bem een verhaal beginnen vertellen om hem afte lijden . Ik heb aan iedereen die wou Resceu van Bachbloesems uit gedeelt dat hielp ons door het ergste heen.

Veel mensen van het naburige dorp waren ook aan gekomen met vreselijke verhalen van huizen in hun dorp die branden en paniek .

De rook begon te minderen zodat we weer naar buiten konden.

Het was ondertussen rond 2 uur snachts . Ik vroeg aan de cafee baas of we met onze vrienden op het teras mochten slapen dat mocht , maar ze hebben toen vlug de auto uit de garage gehaalt zodat we daar met onze matras en dekens een provezorie bed konden maken.

Gino En Jos zijn nog naar ons huis gereden en kwamen terug met slecht nieuws het huis stond nog te branden ook het dennebos waardoor ze niet dicht bij konden komen.

Na een paar uur rusten toen het net licht begon te worden ben ik op men e bike naar huis gereden. Alleen, ik moest effe alleen zijn en de verschrikking alleen onder ogen zien.

Ik reed de helling af en zach dat de rook nog uit de ruine van ons huis kwam .effe dichterbij en kijken of er nog wat te redden was, Miauw daar was de poes helemaal ongedeerd!… misschien mijn fotoalbums … misschien … maar neen alles was in asse het plafond was weg de vloer weg het dak weg .

De kippen! … Met men hoofd naar beneden ging ik richting het kippen hok . Ik wou het niet zien, nog niet, de geroosterde toestand … maar half weg hoorde ik pokepokpok … en já de kippen werden net wakker sprongen uit hun ongeschonde boomhok ze leefden nog alle 4 . Waaw, fijn dachten ze de omheining is weg gebrand.

En já dat is een van de positieve dingen die dit gebeuren heeft veroorzaakt ,”De omheiningen tussen veel mensen zijn opgebrand.”

Mensen die al jaren in vetes leefden stonden elkaar te troosten.


We zijn met nos 5 naar Tabua gereden om bij de Politie naar onze dochter te kunnen bellen .Maar ook daar hadden ze geen berijk.

Er waren heel veel vluchtelingen … vele daarvan vrienden die nog niet wisten of ze nog een huis hadden of niet.

Het vuur was nog niet uit en kwam van uit het oosten naar Tabua. Wij reden terug naar Covas daar was het nu vijliger want alles was toch al afgebrand. We gaven een lift aan een vrouw, die door de brandweer geevacueerd was . Zei was blij te zien day haar huis en auto ongedeerd waren.

We zijn na de dieren eten te geven naar Coimbra gegaan. Stefanie Jos en Mees naar hun vrindin. Wij naar onze dochter.

De weg er heen ...Vreselijk kilometers zwart toen zagen we pas hoe groot de ramp was. Het vuur was over dorpen en wegen, door bosen, over heuvels en door dalen geraast.


Lente! Dikke knuffels en tranen … Ja we leven nog … huis is weg... maar we leven nog. Lente zat al sinds de vorige avond in spanning ze kon ons niet berijken . Toen zij van een feest in de bergen terug in Coimbra kwam waren daar al de eerste vluchtelingen. Vrienden van Benfeita die wisten alleen dat het vuur heel hard ging. Na uren op internet info zoeken kwam het bericht je ouders leven nog .Iemand had nos gezien in Tabua.


We bleven een nachtje in Coimbra waar de volgende ochtend ook weer brand lucht hing van een brand niet ver van daar.


We zijn dan terug gereden onze vrienden konden terecht bij een vriendin in het houten vakantie huisje en wij mochten bij Liesje in het Pedra appartement. Een beetje bekomen … een beetje thuis... dankje vriendin.


De volgende dagen dingen regellen plannen maken voor de nabije toekomst … wat gaan we doen... Eerst effe weg van hier we hebben toch niets meer behalve nos busje. De winter staat voor de deur. Dus profiteren om te reizen.

Eerst Amandelen rapen en gezellig heid bij Koen in Spanje.

Dan Jojo onze dochter een knuffel gaan geven in Frankrijk.


Toen door naar Belgie waar mijn familie een fantastisch benefiet organiseerden . Dank dat was een hart verwarmende gezellige en ook nodige financieele steun. Thuis komen bij vrienden en familie genieten onder moekes vleugels … nog is effe...















Dan terug naar Portugal weer de shok van het zwart geblakerde land.

Wel genieten van de solidariteid van vrienden dorpsgenoten organisaties etc. Echt mijn geloof in de medemens in onwankelbaar, we zijn gewoon allemaal goed … enkele rotte appels ter uitzondering... stelen bij mensen die net alles kwijt zijn . Dat is er over...