Weg moest ik.

Weg moest ik.


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Een hele uitdaging voor mij, maar ga een poging wagen voor de April-uitdaging van Vlindertje73

Dit verhaal is fictief geschreven.


Daar zat ze dan op die steen aan het water.

Demi moest er even tussenuit en een paar daagjes aan de zee zou haar goed doen dacht ze.

Weg van alles en iedereen.

Ten einde raad, ze zag het niet meer zitten.

En dat terwijl ze het eindelijk toch ver gebracht had, ze was manager van een groot bedrijf.

Een goede baan, een goed inkomen, wat zeur je nou.

Maar dat ene bleef maar aan haar knagen.

Nadenken wat ging er verkeerd en wat moet ik doen?

Zoveel vragen.

Ze wist het echt niet meer, waarom houd niemand van mij?

Wat maakt me zo hard?

Ze wist het goed het leven had haar zo hard gemaakt, haar vader misbruikte, mishandelde en verwaarloosde haar.

Ze dacht weer aan die tijd, wat deed ik verkeerd?

Waarom sloeg hij?

Hield hij niet van haar?

Zag hij niet haar angst?

Rond acht jaar verharde ze en riep dan "sla maar, het doet toch geen pijn!"

Maar dat deed het wel en tot de dag van vandaag had ze het niet verwerkt.

"Me niet laten raken was het enige machtsmiddel dat ik nog had".

Zo ging ik me gedragen net als hij.

Op mijn werk werd ik een bikkelharde manager, en in mijn relaties voerde ik altijd strijd: wie is de baas?

Alles veranderde toen gisteren mijn vriendin (de enige die ik nog heb) tegen mij zei: " je gedrag lijkt steeds meer op je vader".

Dat was een schok want dat wilde ik absoluut niet.

Ik haatte die man en was bang van hem.

Mijn hart ging tekeer, ik wilde huilen en schreeuwen maar er kwam niets.

Weg moest ik, vlug weg.

Eenmaal buiten toen men mij niet meer zag rende ik zo hard als ik kon naar huis, pakte mijn koffer en stapte in mijn porsche.

Op weg naar mijn vakantie huisje aan de zee.

Ze mocht mijn verdriet, zwakte en boosheid niet zien.

Zo ging het nu altijd, groot houden maar nu knapte er iets in mij en ik kon niet meer.

Al die opgekropte gevoelens, angst en verdriet maar ook de pijn kwam weer tevoorschijn.

Wat moet ik nu, ik heb niemand, wat voor zin heeft het nog dat ik leef?

Zelfs mijn vader hield niet van me.

Wie kan mij helpen en waar moet ik heen?

Liefde heb ik niet gekend.

Kan ik daarom ook geen liefde geven?

Ben ik daarom het liefst alleen?

Nu zit ik hier aan het water met mijn gedachten bij toen, de angst en het verdriet kwamen naar boven.

Ik moest weer denken aan die piepende deur en dat hij dan weer voor me stond.

Aan al die keren dat ik me wilde verstoppen of vluchten maar hij me altijd vond.

Dat ik nu nog ooit s'nachts zwetend wakker werd en helemaal begon te trillen.

Mijn angst dat hij nu, na zoveel jaren dat ik hem niet meer gezien heb weer voor mijn deur kon staan.

Nu kwamen ook de tranen, tranen die ik zolang weggestopt had.

Mijn God wat heb ik gehuild.

Ik weet niet hoelang maar het werd al donker.

De rust hier aan de zee deed me goed.

De warmte van de lucht voelde fijn.

Ook het alleen zijn deed me goed.

Even weg, met mijn gedachten aan de wandel.

Even weer alles op een rij zetten, waar je in je werk zo goed in bent maar privé niet lukt.

De woorden van mijn vriendin, ze had gewoon gelijk.

Ze had me wakker geschud.

Verman jezelf Demi, vooruit maak er wat van.

Hij mag toch niet winnen.

Ik putte hier weer kracht uit.

Ik moest verder met mijn leven en er wat van maken.

Maar die muur om me heen die moest ik kwijt.

Hoe zou je dat in je werk aanpakken dacht ik?

Nou dan schakel je hulp in als je iets niet kunt.

Dat was wat ik nodig had, iemand die me hieruit kan helpen.

Mijn trauma moest ik verwerken anders kon ik niet vooruit.

Dat ga ik doen, morgen meteen op zoek naar een psycholoog of traumabehandeling.

Of misschien moet ik wel naar zo'n praatgroep.

Morgen ga ik het uitzoeken, maar nu moet ik mezelf even verwennen met de rust en het kletteren van het water.

Wat heerlijk, even weg!





 


Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Je schrijft lekker pakkend, heel leuk
| 11:48 |
Dank je
| 21:47 |
En, hielp het haar? Daar aan zee... heb je mijn verhaal aan diezelfde zee ook gelezen?
| 16:16 |
(Ja dus, zag ik net)
| 16:17 |
Een meeslepend en interessant verhaaltje! Het leest lekker weg.
| 13:28 |
Dank je
| 16:07 |
Goed verhaal heb je er van gemaakt. Fictie.....zou zo maar echt kunnen zijn. Bedankt voor je bijdrage!
| 12:33 |
Dank je
| 16:07 |
Deels herkenbaar.........................
Maar het zonnetje schijnt nu weer !!! ;-)
| 08:22 |
Gelukkig
| 10:37 |
;-)
| 16:12 |
Knap geschreven en al helemaal omdat het fictie is. Positief dat de hoofdpersoon besluit om hulp te zoeken.
| 16:39 |
Dank je, ja zelf hulp zoeken is natuurlijk niet voor iedereen weggelegd.
Maar je geneest pas als je het toelaat.
| 19:48 |
Ik schrok even omdat ik een stukje van mijn leven las. Welk gedeelte ga ik niet vertellen. ;)
| 15:43 |
Hopelijk rakel ik niet veel verdriet hier bij je op, had en heb geen idee.
Sterkte met datgene.
| 19:43 |
Het kwam wel binnen, maar jij kan dat toch niet weten inderdaad. Maak je er niet druk om. Het was puur toeval. X
| 21:20 |
Hoe zei je dat? Ik ben geen schrijver? Nou zeg, dit heb je anders heel goed gedaan! Lijkt, klinkt net of je het zelf hebt meegemaakt....of was dat ook de bedoeling? Een stukje verwerking. Knap neergezet, echt of fictief maakt niet uit. Mijn compliment!!
| 14:56 |
Dank je, tja het moet echt lijken natuurlijk. Dus probeer me in te leven.
Vind het moeilijk om te kiezen schrijf je in ik vorm of we?
| 15:33 |
Ik heb altijd dat als ik vanuit de ik-vorm schrijf me beter in kan leven in iets. Als je de hij/zij-vorm hebt is het net wat verder van je af.
| 15:46 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
auto leasen
auto leasen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen