Creatief met plastic afval


Plastic knutselen? Ja er is van #plastic   zoveel , dat het eigenlijk gewoon hergebruikt kan worden voor nieuwe projecten. En dat dacht ook lid: Ineke van der Linde (van Knutselen van Kinderen 0-4) in haar gastouderopvang. Zij houdt zich in haar opvang, juist heel bewust bezig met verantwoord omgaan met afval. Dat blijft niet beperkt tot haarzelf..maar ook de kinderen brengt ze heel bewust, het belang hiervan bij. 

Ze zijn ook actief supporter van Schoon, dat is een organisatie die zich landelijk bezig houdt, met het schoonhouden van de omgeving. Ik schreef er al eens een blog over i.v.m. de landelijke opschoondag.

Maar hoe gaat dat in de praktijk, met de kinderen t.a.v. afval? Ze gaan er op uit vertelt Ineke, met een speciaal hesje aan. En zelfs de allerjongsten doen mee. 

Ineke vertelt:Wij zijn dagelijks buiten om te spelen, te zoeken naar materialen of te picknicken enz. Wij zijn ook supporter van schoon en ruimen elke 2 maand hier in de wijk het zwerfafval op. Dit doe ik in de vorm van speurtochten. Wij zijn er heel bewust mee bezig.

Wij gaan dan op pad met de hele groep die dan aanwezig is, zelfs de 2-jarigen hebben er al lol in en al helemaal wanneer ze de grijpstok kunnen hanteren. (goede motoriek oefening)

Hieronder staan 3 projecten die de kinderen op de opvang hebben gemaakt bij Ineke. Je ziet dat het een prachtig kleurig geheel is met veel plastic natuurlijk. Ik vind het echte plastic kunst!

Katja Smets maakte van een lege melkfles een gooi en vangspel. De fles werd verandert door deze te bewerken met een stanleymes. Hiermee maakte ze een grote vis { of haaienkop} Deze grote vis { haai} krijgen knopen ogen. Bij dit maakt ze een visje van een lapje stof. Die gaat ze met garen op de blauwe lijn vastnaaien. Ze maakt ook een lint vast aan het kleine visje. De stof van dit visje draait ze binnenste buiten en vult het visje op met wat vulling. Het lintje van het kleine visje wordt verbonden met de grote vis. De bedoeling is dan om het kleine visje door deze om hoog te bewegen in de bek van de grote vis te laten belanden.


plastic
plastic
plastic
plastic
plastic
plastic
plastic
plastic

Hieronder zijn kinderen lekker aan de slag, om afval op te ruimen!

Even over dit super goede werk wat jullie doen. Hoe gaat dat nou in zijn werk?

Ineke vertelt:  Wij doen dit elke 2 mnd en hebben hiervoor spullen gekregen van Rova en Supporter van Schoon. Wij doen het soms even spontaan en kort en soms op een vakantie/studiedag compleet met speurtocht en spelletjes picknick onderweg

Wat zien we op de bovenstaande foto met gekleurde blikken en waterpistolen?

Ineke vertelt: De waterpistooltjes die gebruikt worden op de foto kon je vorig jaar bij flessen ijsthee krijgen. De blikjes waar ze op schieten hebben we onderweg gevonden. De  flesjes voor in de pistolen heb ik opgespaard.  De vuilnisbakjes voor het spel, "welk afval hoort waar?"zijn gemaakt van melkpoederblikken. De afvalplaatjes zijn gegoogled, uitgeprint en gelamineerd. 

Het andere spel is een werpspel met het onderweg gevonden afval. Het prullenbakje heeft ooit een plant voor in de tuin ingezeten.

Ik vind het echt fijn, dat we dit weer extra op de kaart zetten. Samen onze omgeving schoonhouden, begint bij jezelf..en al vroeg bij kinderen zoals we hier hebben kunnen zien! Er is teveel zwerfafval! Veel dieren raken ongewild, verstrikt in plastic. Ze kunnen daar dood aan gaan. Ook in water, wordt veel afval gevonden. Hier lijdt de hele natuur onder.  


Door het voorbeeld van Ineke kan je zien, dat je met weinig middelen een hele productieve,leerzame maar vooral ook gezellige dag, kan maken van opruimen. Je geeft kinderen iets mee, waar ze hun hele leven mee verder kunnen. Als we dat allemaal nou gaan doen, door te beginnen bij onszelf,dan zijn we al een stuk verder op weg..een schone natuur!

Doe mee!!!Supporters hebben we altijd nodig!  Dus hierbij ook een link om je hiervoor aan te melden! Je kan namelijk je eigen opschoondag organiseren:

Ter inspiratie heb ik nog 5 afval knutsels verzameld van plastic:

1. Plastic flessen hebben we in verschillende maten. En ja, ook die belanden wel eens bij het afval. Maar daar heeft De Knutseljuf leuke voorbeelden voor gevonden. 

Die vind je hier.

2. Carina maakte van plastic flessen een leuke windmolen.. Dat is leuk en educatief tegelijk! 

3. Leuke ideetjes van hergebruik van plastic afval om er muziekinstrumenten van te maken

Bekijk hier nog meer ideetjes van plastic afval - muziekinstrumenten maken.


4. Plastic bekers zijn ook niet goed natuurlijk voor ons milieu. Maar als je ze dan hebt kan je ze wel gebruiken om mee te knutselen. Kijk maar eens welke ideetjes De Knutseljuf heeft verzameld.

Je vindt het hier.

5. Wakeupkitty bedacht een leuk idee met al de plastic zakken die ze had liggen. Ze maakte een vliegengordijn.

Je vindt het hier.

 

Een leerzaam boek over de plastic soep in de oceaan.Door Annemarie van den Brink.

Bekijk het boek hier.

Dit is ook een leerzaam boek vooral voor de wat jongere kinderen. Door Judith Koppens.

 

Kom je ook bij Yoors bloggen over wat jou bezighoudt, je eigen knutselideetjes delen, artikels lezen over gezondheid,actualiteit? Kom dan bij Yoors en ontvang meteen een welkomstbonus!

Dit blog bevat affiliatie links.

The Door
#shortstory A short story set in the fantasy world. Maybe it can also be seen as the beginning of a further adventure. Who knows. Enjoy. Thank you in advance for your appreciation. It was not the specific properties of “the door” that attracted me in an unusual way. Every day I walked through dozens of doors and, like everyone else, I opened and mattered. That's what they serve for.   For some time now I also closed my bedroom door in the evening. In the morning I took them off the lock to go down the stairs, open the front door and get my daily newspaper. Ever since the neighbors had broken into, this had become more than a routine for me. It was a checklist that I meticulously ticked off every night. The latches on the front door and closing my bedroom door.   It was also not the oak door frame or the gilded latch that attracted my attention as a strangely twisted question mark today more than usual. It was a beam of diffused light, drilled silently through the keyhole of my bedroom door in the middle of the night. The light formed a long, fluttering cone of floating, swirling dust particles that splash open in a circle at my waist. How I got out of bed and ended up in the middle of the room, I barely wondered. I dabbled with my index finger the outline of the projected light on my body and felt nothing. Oddly, because at that time I expected the opposite. Logical thinking at three o'clock in the morning is not really the easiest task, but I was pertinent sure it was night. I even remembered that today it was new moon, which was the advantage of owning a tear calendar that daily mentioned all sorts of useful and less useful things. Spicy of me! For a moment I doubted whether the light on the landing had been cut out. Let me summarize: I'll look around the landing... light out in the hallway, light on in my bedroom, turn on the door and... close. Check, I didn't forget anything. At that moment, my brain unanimously took the ambiguous decision that I was the next victim of the burglar... or that I was dreaming. I hesitantly took a few steps forward. There are those who claim that dreams are deceit, others claim the opposite and read the future in it or declare them as signs we get from the afterlife. I, on the other hand, was a doubter, always been. I was somewhere in the midst of these two opposing opinions, just as I was in the middle of my bedroom, in front of the door where light shone from the keyhole, light that normally shouldn't be there! A desperate person who had to choose between the burglar and the dream. It occurred to me that the time, between the moment when the neurons in my brain were playing the “step to the door “command at my feet, that time to bridge those next meters that were still moving me away from the door, was stretched as I approached that strange light source.. Yet my hand suddenly felt the coolness of the latch in its grip.   In dreams, that should be perfectly possible, I thought. A dream? So I stood there, still, still wailing, still in front of the door, motionless with a question mark in my hand. The latch felt less cool than just now or was it longer than a moment ago. An hour could also have expired. My sense of time was lost somewhere between the four walls of the bedroom.   Slowly, as if on the other side of the door someone was exerting resistance - maybe the burglar - my hand was moving. Awfully slow, my fist, the knuckles white with tension, made a movement moving with the numbers of the clock. Only then did I see that the key wasn't on the door! Had I put it on my bedside table earlier this evening? Not that I had that habit. No, I always left him on the lock, but in a dream everything is possible, or not sometimes?   I was sweating. Was it from fear or effort, I did not know. But it ran me like pee from my forehead, a few drops in my eyes clouded my vision of things, especially on'D I E D E U R'. I now heard my fear falling into drops to the ground: drip... drip... drip... drip... drip...! At that moment, I knew for sure. This was not a dream. Surely not such an ordinary week-pleasure-but-good-by dream.   It was a downright nightmare!   A strange word whose etymology I should look up again, perhaps at a more appropriate time, when I had more time... or was awake. I saw in my imagination already a horse in the night, heard the sound of his roaring trot pounding in my ears ominously. Or was it just my blood flowing faster. Perhaps the pressure that increased in my veins ominously and my heart fluttering down my throat like a rumbling drum. I saw in front of my mind's eye a black prancing mare with eyes like carbuncles and hooves slapping those gensters somewhere on the landing behind the bedroom door.   The next moment, it was as if a white cloth was thrown over me in a flash.. Blinded I waved my arms around me and felt the support of 'something' in my back.   Deeply inhale and exhale, above all 'keep' breathing! My first idea drilled into my mind like an ice-cold awl: I got ambushed and someone pushes me a knife or revolver in the back. With fear I froze in the middle of a movement, standing there with arms spread out like a crazy, sweaty statue trying to do nothing above all.   Eventually I perceive shapes, not neatly delineated, but blurry images, as if I was peering through the lid of an inlay jar or through a window of smoke glass. Careful, torturingly slow, I turned half around and looked amazed at what I saw over my shoulder. The door was behind me now but there was no light left through the keyhole.   Should that disturb me even more? I was on the other side of the door? That could or should be the only obvious explanation of this bizarre hocus pocus.   Light dispels ghosts one claims. Is that true?? I felt shapes along me. Cool unknown creatures whispering strange words and sounds, soft as velvet, which I just didn't understand, but still caused the goose bumps on my arms. Half-blind, with the courage of despair and the poor stabbed, almost panicked, I felt the light. My hands found hard whimsical shapes at body height, protrusions that vibrated inside when I hesitantly touched them.   At that moment, I thought for a moment to squeeze myself in the arm. You read it in every ghost story as a proven means of knowing if you are actually dreaming or if you are awake because of the pain. But I didn't dare. My heart was still beating faster than usual and my blood was still vaguely ringing in my ears. The fear wasn't gone, but... Then I got a little bit curious! You have these lizards that have a third eyelid. It's called a nip on these critters. Such an additional eyelid serves as a protection for those long-tailed reptiles. My third eyelid, whether I owned it or not, opened. Maybe it was just the things around me that opened up,! But who would tell me at that moment what was reality and what was not. My vision gradually came back to normal, and what I saw was not possible, couldn't. Not at all! No, I couldn't be awake. In my room there was no rock mass, with here and there in between a pointed stalagmite or a small river that meandered a little further between two opposite walls and slowly disappeared up into the ceiling without leaving any trace.. Let alone fish flying back and forth over furniture and chairs like fur-colored butterflies in a butterfly garden and then just dissolved again, poof... as if they had never been there. Suddenly, a red-brown dragon stepped out of the left corner and looked at me in the waddling past suspicious, conceited his giant head and blew some shrub on fire in the other corner of the room before he disappeared into the opposite corner.. Where was that going now?   Was this the limit of my fantasy in my dream? Would I continue on this road until I bathed in my own sweat, woke up relieved in my bed? Then I saw, half hidden behind a species of palm tree unknown to me, whose purple leaves grew up and bore pitch-black fruits, the next door!   The realization in me grew steadily as I slowly took the following steps: this was not a dream or a nightmare, this was not the end, but perhaps the beginning of a new story.   ©Rudi J.P. Lejaeghere    
A little about me!
Hello, I'm Marianny De Los Angeles but everyone tells me Anny, I'm 21 years old, currently living in Venezuela. I like fun, walking, going to the movies, dancing, singing, eating and reading. Here you will show them my hobbies, interests, traditions, moments of my day to day. I hope, on the other hand, to learn from different cultures. Thank you for welcoming to this community! #iamnewhere