×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Het effect van zelfmoord

Het effect van zelfmoord


Als je klein bent hoor je de uitdrukking ‘’een gebroken hart’’ wel eens, als je net zo’n fantasie hebt als ik had, dan denk je letterlijk dat er een deel van je hart mist of dat het niet meer aan elkaar zit. Gelukkig is het maar een spreekwoord, daar kom je later dan weer achter, het zou toch wat zijn als je hart zichzelf niet meer bij elkaar kon houden? Dat gebeurt niet. Kan niet. Medisch gezien is het niet mogelijk dat je hart in tweeën breekt of dat er een deel sterft, maar dat is exact wat er wel kan gebeuren.

Het is momenteel bijna twee jaar geleden dat mijn vader zijn eigen leven nam. Wat ik die dag allemaal gedaan heb, weet ik niet meer, maar ik weet wel dat om half acht de telefoon ging en ik een verschrikkelijk gevoel kreeg. Ik nam niet op. Eerst de hond maar even uitlaten, dan was dat in ieder geval gebeurd, want wat kon er nu zo erg zijn? Immers stond ik al met de riem in mijn hand en dat beest heeft ook niet het eeuwige geduld. Het moment dat ik thuis kwam en besloot toch op mijn telefoon te kijken, zag ik dat een onbekend nummer gebeld had en zonder vrees besloot ik terug te bellen. Het was mijn oom. Nu moet je om het verhaal te begrijpen weten dat mijn ouders gescheiden zijn en ik bij mijn moeder woon, die oom is de broer van mijn vader en had mijn moeder al achttien jaar niet gesproken. Hij wilde mijn moeder spreken. Wat? Verbaasd gaf ik de telefoon door en toen ik haar ‘’dat meen je niet’’ hoorde zeggen, viel alles in elkaar. Zonder te weten wat er exact was gebeurd, stortte mijn wereld in. Ze nam me bij haar op de bank en vertelde dat mijn vader die middag zijn eigen leven had genomen. Hij had touwen opgehangen in onze schuur, een strop gemaakt en was gesprongen. Natuurlijk wilde ik er meteen heen, maar dit mocht niet. De politie was nog aanwezig en ze konden mij ‘’er niet bij hebben’’.

Vanaf die dag was mijn hart gebroken, gestorven, in duizend stukjes. De datum zelf was 1 december 2014, de dag dat ik mijn vader mocht zien was 2 december. Ik was al de hele dag in het huis van mijn vader bij mijn stiefmoeder, stiefzus en heel veel andere familie, maar in de avond konden we eindelijk naar het crematorium om hem te zien. Ze hadden hem aangekleed, een sjaaltje omgedaan om zijn nek niet het focuspunt te maken - wat er overigens verschrikkelijk uit zag, een grote, stoere vent van 1 meter 90 met een stom vrouwensjaaltje van mijn stiefmoeder - en daar lag hij dan. Koud. Bleek. Gesloten ogen. Dood. Heel, heel erg dood. Zal ik je vertellen wat je denkt? Dat kan niet, want je denkt niet. Je gedachten houden op, je beweegt niet meer, je weet gewoon niets meer. Het enige dat je misschien nog merkt zijn de tranen die gedachteloos over je wangen rollen, maar zelfs dat is een waas. Het kan toch zeker niet de werkelijkheid zijn. Die eerste week ging in een waas voorbij, iedere dag was ik in mijn vaders huis terwijl de crematie geregeld werd en samen met mijn stiefzus schreef ik de woorden die wij gingen spreken. Althans, het was de bedoeling dat ze gesproken werden, het was eerder stotteren tussen het huilen door. We spraken over de gebeurtenissen waar hij nog bij had moeten zijn, bij mij was dat het behalen van mijn diploma, een eerste autootje en het begin van mijn studie, voor mijn zus golden eerder een komende bruiloft en misschien een kindje. Twee dingen die voor mij ook zouden gelden, ware het niet dat zij een flink aantal jaar ouder is en al meer naar die fase ging met haar vriend. Iedereen was zo trots op ons, dat wij het maar even geflikt hadden en daar voor al die mensen waren gaan staan, terwijl ik het liefste alles en iedereen kapot wilde slaan. Ze moesten weg, al die mensen die naar hem keken. Het was míjn vader. Míjn alles. Míjn rots in de branding. Niemand anders had recht op hem.

Dan kom je in het ‘’normale’’ traject’’ als je iemand bent verloren aan zelfmoord, alle psychologen hebben onmiddellijk tijd voor je, dus ik kon naar eentje in het dorp waar ik met mijn moeder woon. Het zou een leugen zijn om te zeggen dat ik niets aan de gesprekken heb gehad, maar ik vraag me wel degelijk af of die mensen wisten dat ik niet gek was: gewoon verdrietig. Ik moest een formulier invullen met hoe ik me voelde, er stonden vragen op als ‘’slaap je slecht’’, ‘’huil je veel’’ en ‘’heb je vaker hoofdpijn dan normaal’’ (wat best logisch is als je huilt). De uitslag van die test was dat ik een depressie had met grote kans op een zelfmoordpoging. Serieus? Ja, heel serieus. Ik werd bestempeld met een mogelijke zelfmoord kans, omdat ik verdriet had. Als er iemand is die weet wat het is voor de mensen om je heen als je zelfmoord pleegt, ben ik dat wel, en ze hadden het lef om mij dat stempel te geven. Het is al lastig om mensen te vertrouwen in zo’n periode, maar dit maakte het niet veel beter. De tweede sessie zei ze al meteen dat ik mijn diploma (ik zat op dat moment in mijn examenjaar) wel kon vergeten en de handdoek in de ring moest gooien en beter thuis kon gaan zitten. Er werd niet geluisterd naar wat ik te vertellen had, nee, ze werkte haar oefeningen met mij af en daarna was dat ene uurtje in de week dat ik had, alweer voorbij. Eigenlijk dacht ik dat je als psycholoog met mensen om moest kunnen gaan, sociaal contact en dergelijke, helaas bleek dit niet geheel de waarheid. Hoe vaak ik ook zei dat ze niet tegen mij moest zeggen ‘’hoe zou je vader willen dat jij je nu voelt’’ - immers had hij niet veel meer te willen nadat hij me in het diepe had gegooid - ze bleef het doen, tot het punt waarom ik schreeuwde dat ze haar mond moest houden en voilà, toen werd mijn stempel nog erger. Door de bezuinigingen op alle zorg, zijn ook de psychologen getroffen en ik snap best dat je maar een uurtje per week met iemand kan praten, maar er is geen excuus om zo met je patiënten om te gaan. Mijn vertrouwen in de zorg is gekelderd, tot op het punt waar ik tegen haar ging liegen dat het beter ging en ik uiteindelijk dus kon stoppen met de zorg. Ging het beter? Nee, niet echt.

Ik heb de psycholoog even door het stof gehaald, echter kan ik er met mijn hoofd nog wel bij dat ze daadwerkelijk haar best deed, niet iets wat je kan zeggen van de instanties in Nederland die je hierbij zouden moeten helpen. Bij dit soort gebeurtenissen is het protocol dat je minimaal één gesprek moet hebben met slachtofferhulp, dit mag via de telefoon of persoonlijk, maar er is nooit contact opgenomen met mijn stiefzus of stiefmoeder. Schijnbaar tellen alleen bloedbanden? Belachelijk natuurlijk, aangezien ze al meer dan vijftien jaar met hem getrouwd was en mijn zus woonde al net zo lang daar in huis en zag hem ook als haar vader. Zelf ben ik wel gebeld, een enkel keertje, maar op dat moment was ik met de hond wandelen dus ik belde later pas terug. Dan krijg je een bandje met dat ze nu niet bereikbaar zijn - prima, ze hebben vast nog meer mensen met problemen - en dat je je naam in moet spreken en zo snel mogelijk terug gebeld wordt. Wil je nog raden of ik een telefoontje kreeg of snap je hem zo wel? Precies. Slachtofferhulp is dus al afgeschreven, dan verder naar 113. Ergens vraag ik me af of iemand dat wel kent! De stichting 113 is opgericht om zelfmoord te voorkomen en bekender, maar vooral meer bespreekbaar te maken. Persoonlijk weet ik niet wat hun doelen zijn, echter zijn er ieder jaar meer mensen die zelfmoord plegen en het is niet bepaald een bespreekbaar onderwerp. Mensen klappen dicht zodra ik iets zeg over mijn vader, dat neem ik ze niet kwalijk, maar als hij een verkeersongeluk gehad zou hebben, was dat veel minder het geval geweest. Ik heb, heel even, contact gehad met beide stichtingen, maar 113 kon niets voor mij doen want ik was niet degene met zelfmoordgedachtes - ha! vraag dat maar aan mijn psycholoog - en slachtofferhulp… Ach, blijkbaar was ik niet genoeg het slachtoffer in deze situatie. Goed bezig Nederland!

Nu, meer dan anderhalf jaar later, heb ik mijn diploma gehaald, ben ik de trotse eigenaar van een Citroën en ben ik gestopt met mijn vorige studie (oeps?). Inmiddels ben ik begonnen met de studie Management Toerisme in Breda en ik heb het ontzettend naar m'n zin! Maar gaat het beter met me? Ja, een beetje, maar niet zoveel als mensen denken. Na een paar maanden was het voor omstanders al ‘’uit het oog, uit het hart’’ en dat is niet iets wat je kan zeggen tegen iemand die een geliefde aan zelfmoord verloren is. De vraag ‘’waarom’’ zal altijd blijven, al ben ik tachtig, met kinderen, kleinkinderen en een geleefd leven. Waarom zal niet weggaan. Na die paar maanden werd er nog wel rekening met me gehouden, maar denk je dat mensen er nu nog mee zitten? Het is niet logisch dat ik pieken en dalen heb in mijn leven waarin het beter met me gaat, of juist slechter. Mensen begrijpen niet dat mijn hart letterlijk gebroken is. Wanneer ik aan mijn vader denk, dan doet mijn hele lichaam zeer, het voelt alsof er een stuk uit mij getrokken is, iets wat ik nooit meer terug zal krijgen. Een stuk hart is verdwenen samen met het leven dat hem verliet. Een voorbeeld, misschien is het dan makkelijker te begrijpen: een paar dagen geleden ben ik met wat collega’s naar de bioscoop geweest. We kozen de film van tien uur, immers moesten we wel allemaal werken en daarna gingen we met mijn auto naar de bioscoop. Super leuk! Die avond heb ik ontzettend veel gelachen, de film was geweldig en uiteindelijk bracht ik iedereen weer naar huis. Tien minuten nadat ik thuis was, lag ik in mijn bed te huilen. Die geweldige avond had namelijk een zeer zwarte keerzijde: ik kon het niet delen met mijn vader. Hij zou nooit weten hoe de film was, dat ik een van die jongens stiekem iets meer dan aardig vond, of wat voor werk ik überhaupt doe op het moment. Dat gevoel is niet te beschrijven. Ik ben nu al bang om te trouwen en kinderen te krijgen, want hij zal er niet bij zijn, terwijl ik nog niet eens een vriend of vriendin heb. Mijn leven bestaat uit een zeer donkere zijde en die is nog niet verdwenen. Die zal niet verdwijnen, niet in dit leven tenminste.

Hebben jullie al medelijden met me gekregen? Niet nodig. Ik wil niet dat je medelijden hebt met mensen die je niet kent, hoewel je soms in iemand in kunnen leven in deze maatschappij best goed zou zijn voor mensen, maar ik wil dat je na gaat denken over je eigen leven. Wat drijft mensen ertoe om zo’n drastische daad als laatste optie te zien en het daadwerkelijk te doen? Mijn vader geloofde misschien wel dat hij dit deed omdat hij van mij, van zijn familie, hield en dat het beter was zo. Zou dat het geval zijn geweest? Die vraag zal voor mij niet beantwoord worden, maar alsjeblieft, zorg ervoor dat anderen in jouw omgeving die vraag niet ook hoeven te hebben. Het verscheurt je als een geliefde zijn of haar eigen leven neemt en niemand zou die pijn moeten voelen. Zelfs al denk je af en toe, of momenteel, dat het beter zou zijn als je er niet meer bent, ik beloof je dat er mensen zijn die zielsveel om je geven en die er alles aan doen om je gelukkig te maken. Misschien zie je dat nu niet, misschien zie je dat niet over een jaar, maar je wilt het toch zeker niet vanuit de sterren zien als ze allemaal op jouw crematie of begrafenis aanwezig zijn? Ik ken de pijn die mijn vader me aan heeft gedaan, jullie kennen die pijn voor een gedeelte nu, zorg ervoor dat deze pijn niet gedeeld wordt met anderen. Niemand verdient dat.




Ingrid Tips en meer
Openhartig verhaal. Mijn beste vriendin stapte in 2012 uit het leven. Ze heeft in een afscheidsbrief aan mij benadrukt dat ik het echt niet had kunnen verhelpen... Ik schreef een gedicht over het onderwerp. https://yoo.rs/tipsvaningrid/blog/gedicht-over-zelfdoding-1444422407.html
27-10-2016 11:29
27-10-2016 11:29 • Reageer
Marjolein Mc
Inderdaad je schreef het al, je kwam met een moeilijk verhaal. Knap dat je dat met ons hier deelt! Ik heb dit in zoverre meegemaakt van dichtbij, maar het mislukte maar de angst blijft als ik die persoon soms dingen hoor zeggen of reacties zie...
27-10-2016 10:25
27-10-2016 10:25 • 1 reactie • Reageer
Ingrid Tips en meer
Dat herken ik ook, uiteindelijk heeft diegene het ook gedaan...
27-10-2016 11:30
27-10-2016 11:30 • Reageer
kippepootje
knap geschreven ...ik denk dat ik snap dat je verscheurd voeld van verdriet...Ik weet hoe het voeld om heel down te zijn en dat je een gevoel krijgt van bahh ik ben moe vind niks meer leuk ik heb er geen zin meer in ...bij mij was dat gevoel maar kort ik kwam er weer doorheen ...ik heb een aantal keren zo een dip gehad en ik heb het boek van Isa hoes gelezen antoinie kamerling heeft ook een aantal keren een dip gekregen de laatste keer was hem teveel en stapte uit het leven .....hij wilde het beste voor zijn vrouw en kinderen ...maar hij sleurde ze onbewust mee in zijn dip en dat wilde hij niet ...als je zo down bent wil je anderen niet mee trekken in je dip maar het lukt je ook niet om gezellig te doen want je kan gewoon niks leuk vinden ...Dit is heel moeilijk allemaal ...vooral swinters heb ik last van dit soort dips en gelukkig trek ik me er zelf telkens weer uit ... Dus heb inderdaad geen zelf medelijden en ga genieten van het leven wat je nog voor je hebt en koester de mooie momenten die je met jou vader hebt gehad ... kop op meid je kan het ...sterkte groetjes An
27-10-2016 01:19
27-10-2016 01:19 • Reageer