×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
De zon zien schijnen

De zon zien schijnen


1e8efdeb3c524f5441ab5975ed1d50e8_medium.

Het lijkt te schemeren, maar de zon is nog net niet onder

Het lijkt ter regenen, maar de paraplu: ik kan nog zonder

Het lijkt te waaien, maar ik blijf nog maar net staan

Nee, ik wil nog niet aan het leven ten onder gaan

 

De zon in mijn leven

Is ooit aan mij gegeven

Ik houd deze vast

Omdat die bij mij past

In het begin van mijn buikklachten, zag ik vaak de zon niet meer schijnen. Ik was op, had zoveel ellende meegemaakt, zowel zakelijk als privé, dat ik eigenlijk geen enkel positief iets meer kon zien. Raar eigenlijk, want ik was een vrij positief mens. Toen ik nog in loondienst was in een verpleeghuis, werd ik nog het zonnetje in huis genoemd, maar dat veranderde snel, toen ik de verkeerde keuzes maakte, nadat ik stopte met dit werk en een eigen zaak begon. Ik kwam met verkeerde mensen in aanraking. Mijn vertrouwen in de mens was te groot, maar het bleek meer naïviteit te zijn, dan zakelijk te kunnen denken. Zakelijke mensen zijn hard, tussen die harde mensen zitten veel mensen die de ene dag je grootste vriend zijn, maar de andere je grootste vijand. Al met al, heeft het me mijn gezondheid gekost, daarmee mijn bedrijf moeten stoppen en met buikklachten blijven zitten. 

Buikpijn kan zoveel betekenen, maar in mijn geval werd het nooit echt duidelijk. Was het Crohn, was het Collagene colitis, was het PDS, was het kanker? Onderzoek, na onderzoek, steeds weer een nieuwe diagnose, steeds weer klachten en steeds weer nieuwe onderzoeken. 

Het valt niet mee, om de zon te zien schijnen, maar voorlopig wil ik deze nog niet laten ondergaan. Ik blijf strijden, tot het gaatje.







jolandemooij
Heftig verhaal!
13-01-2019 10:21
13-01-2019 10:21 • Reageer
Annemiek
Vergeet nooit dat één zonnestraal je al een klein beetje kan verwarmen. De eerste zonnestraal in de ochtend zorgt er voor dat het dag wordt. Zelfs al zie je de zon niet, toch is zij aanwezig. Naast je verdriet lees ik zo veel positiefs in je blog. Ondanks de ellende die je meemaakt en mee hebt gemaakt
11-01-2019 23:02
11-01-2019 23:02 • 2 reacties • Reageer
Roodkapje
Annemiek weet je, toen ik op mijn 45 ste eindelijk in de zorg mocht werken was ik heel gelukkig. Toen werd ik ook “het zonnetje” genoemd, elke morgen als ik weer even om de hoek van de huiskamers liet zien. Het was geweldig deze mensen te kunnen helpen. Het was fijn te weten dat ik voor mezelf zou kunnen zorgen na mijn scheiding. Maar helaas kwam ik iemand tegen die me dit geluk ontnam. Hij intimideerde mij door te zeggen dat hij niet meer kon werken als ik niet met hem meeging op de vrachtwagen internationaal. Liefde maakt blind, ik deed wat hij me vroeg. Daar ging mijn zon onder. Nu beginnen er zonnestralen te komen, maar het is nog wel schemerig hoor...,
12-01-2019 01:17
12-01-2019 01:17 • Reageer
Annemiek
Roodkapje Wat verdrietig dat het zo gelopen is maar wat knap dat je het vertelt. Liefde kan inderdaad blind maken. Laat je niet gek maken en blijf vertrouwen op jezelf.
12-01-2019 10:10
12-01-2019 10:10 • Reageer