×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
het gesprek met de psychiater deel 3

het gesprek met de psychiater deel 3


De wachtkamer

In de wachtkamer, in het speciale gedeelte van het ziekenhuis, waar de psychiaters hun consulten hebben, is het een komen en gaan van mensen. Ik observeer en vraag me soms af, waarom die mensen hier zijn. Er zijn duidelijke verschillen op te merken. De één zit rustig te lezen in één of ander psychologisch blad, de ander zit wat voor zich uit te staren. Er staat een radio, maar die staat ook bijna nooit aan, als we er binnen komen. Mijn man zet hem steevast, iedere keer weer, aan. Zoekt een vrolijk muziekje op en pakt ook een blad. Ik kijk en observeer. Dan komt er ineens een gezin binnen, vader, moeder en 4 kinderen. De kinderen zijn druk, ze pakken om de 5 minuten weer een kop thee en hun moeder vraagt de oudste van de kinderen om voor haar ook thee te maken. Ik schat de kinderen zo allemaal onder de 10 jaar. Eén ervan is eigenlijk nog maar net 2 jaar, schat ik zo in.

Een ander kind zegt dat hij moet plassen, de andere kinderen rennen door de wachtkamer, zeuren, jengelen en vragen veel aandacht. Moeder zegt tegen vader, dat hij met het kind naar het toilet moet gaan, hij wil het kind meenemen, maar hij wil niet, dus blijft hij in de wachtkamer zitten klagen over het zo nodig moeten plassen. Ik bekijk het allemaal met verwondering aan en voel mezelf steeds drukker worden in mijn hoofd. Het moet niet lang meer duren, voor ik naar binnen mag, anders ga ik weg. Ik kan niet tegen deze drukte. Dan begint de moeder ook nog eens tegen me te praten. Ze hadden een lange treinreis achter de rug en ja dat allemaal voor dat ene kind, dat niet in het gareel wilde lopen. Ik knik wat en hoor het andere kind weer, dat hij moet plassen. Tjonge, ga dan met dat kind naar de wc, denk ik, maar ik zeg niets. Gelukkig, ik ben aan de beurt.

Het gesprek

Eenmaal binnen, vraagt de psychiater me waar we het over gaan hebben. Ik bepaal waar ik over wil praten en waarover niet, maar op dit moment kan ik even niet praten. Ik vertel hem, dat het druk is in mijn hoofd, dat ik net in de wachtkamer even niet meer tot rust kon komen en dat ik nu moe ben. Hij gaat direct over op de wachtende mensen in de wachtkamer. Hij verteld, dat het triest is, dat een hele familie, met de trein naar het ziekenhuis komen, terwijl het om één van de kinderen zou gaan. Maar, zo zegt hij, het gaat niet om de kinderen, het gaat om de ouders, het gaat om het gezin in het geheel. En zo komen we weer terug op mijn verhaal. Het gezin, waarin iedereen een rol speelt, maar ook een gezin, waar een soort van Assepoester rondloopt, die mooi is, maar wel de rotkarweitjes moet opknappen, die wel thuis moet blijven en zorgen dat alles op rolletjes moet blijven lopen en die gestraft wordt als het niet gaat, zoals het hoort te gaan. Hij verteld me, dat Assepoester te mooi en te lief was, voor de buitenwereld en dat anderen daar jaloers op waren. Maar hij verteld me ook, dat er wel van me gehouden werd. Ik begrijp het niet, hoe kun je nu iemand zoveel pijn doen, als je van iemand houdt?

Houden van

Dat gebeurt het meest, verteld hij, degene waar je van houdt, die doe je het meest pijn. Nu snap ik er niks meer van. Je doet je geliefden geen pijn! Maar volgens hem, was dat iets, wat het meest voorkomt. Ik vertel hem het verhaal over het cadeautje, wat ik voor mijn vader kocht, waar ik hard voor had gespaard en wat hij zo graag wilde hebben. Een knuffeltje voor aan de binnenspiegel in de auto. Ik was zo blij dat ik het kon kopen, ik had hard gespaard er zelfs klusjes voor gedaan om maar genoeg geld bij elkaar te krijgen. Ik wilde dat mijn vader trots op me zou zijn, ik wilde zijn liefde eigenlijk kopen. Toen hij het kreeg, deed hij het ook direct in de auto en was er blij mee! Maar toen kregen mijn ouders ruzie en woedend verliet hij het huis en stapte in de auto. Hij reed een stukje vooruit en stopte toen, pakte de knuffel en gooide die uit de auto. Ik was ontroostbaar, waarom deed hij dat nu? Wat had ik gedaan, waaraan had ik dit verdiend?

Kwetsen

Hij begreep wel, dat ik vreselijk gekwetst was, ik was ook nog maar 9 of 10 jaar oud en begreep helemaal niets van die actie van mijn vader. Voor mijn gevoel had mijn vader een hekel aan mij, maar zijn uitleg was heel anders. Volgens hem, was dit een actie om mijn moeder te kwetsen. Zij moest zich schuldig voelen om mijn verdriet. Zij had dit aangericht en zij zat met mijn ontroostbaar verdriet. Mensen kwetsen vaak onbewust de verkeerde mensen, hij hield echt wel van je, zei de psychiater, maar dit wilde er bij mij niet in, want waarom heeft hij er nooit met me over gesproken dan en heeft hij nooit gezegd dat het niet de bedoeling was om mij van streek te maken? Dat deden vaders niet, in die tijd, volgens de psychiater. Ik knik maar wat, maar voel nog steeds het verdriet van toen.

Niemandskinderen

Hij vraagt me of ik al begonnen ben in het boek Niemandskinderen van Caroline Roodvoets. Ik bevestig het en hij vraagt me of er al herkenningspunten zijn. Ook dit kan ik bevestigen. Er staan natuurlijk ook veel voorbeelden in, die ik niet herken, die helemaal niet slaan op mijn jeugd, maar ook heel veel wel, vertel ik. Het is wel moeilijk om door te lezen, als je ineens wordt geconfronteerd met je jeugd en met het leed van anderen, ook kinderen, die het gevoel hadden alleen op de wereld te zijn en geen erkenning van hun ouders kregen. Kinderen die genegeerd, of de grond in gestampt werden. Kinderen, die nooit een compliment kregen, kinderen die alleen maar op de wereld gezet waren, maar het verder alleen moesten doen, die geen emoties of liefde van hun ouders konden verwachten, de enige emotie die ze kenden, was woede en afkeer. Die afkeer is het ergste gevoel wat je gegeven kan worden, mensen die je verafschuwen, bedoelt of onbedoeld, toch voelt een kind dit tot op het bot en het idee niet te deugen, kan een kind het hele leven bij zich blijven dragen. Ik heb daar ook last van, het gevoel van een mislukkeling te zijn, ondanks de gevechten tegen mislukkingen, het gevoel is je gegeven, kom er dan nog maar eens af!

Geen mislukkeling

Ook nu verteld de psychiater dat er van een mislukkeling helemaal geen sprake is en dat ik het ook wel weet, maar het gevoel, vooral als dingen misgaan, veel intenser is, dan bij mensen, die een fijne jeugd hebben gehad en geprezen zijn voor hun prestaties. We gaan de volgende keer hier verder op in, verteld de psychiater, terwijl hij op de klok kijkt, we zijn alweer uitgelopen. We maken een nieuwe afspraak.

 

help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




Mieke Van Liefde
"Houden van: Dat gebeurt het meest, degene waar je van houdt, die doe je het meest pijn." Dat klopt wel, hoe onlogisch het ook lijkt...  Wat jouw papa deed met die knuffel is ook erg en raakt je als kind echt in je ziel. Het is wel goed dat je ten overstaan van je vader hebt kunnen aangeven dat je dit niet fijn vond. Jouw vader had ook psychische problemen als hij jou zo pijn deed met het doel de moeder te treffen, wat vermoedelijk zelfs niet lukte.  Die kids in de wachtzaal, da's ook triest. Als je zo'n druk gezin hebt ga je toch met dat ene kind naar de het ziekenhuis en blijft de andere ouder thuis met de andere kids. Sommige ouders zoeken toch zelf de stress op hoor. 
18-06-2018 16:09
18-06-2018 16:09
DiaantjesLife
Ik zou ook gek worden van zo'n drukke wachtkamer in deze situatie. Weer een stapje verder toch wel en het was zeker niet netjes wat je vader deed. Je moeder heeft hij er waarschijnlijk totaal niet mee gestraft........... maar jou des te meer! 
05-06-2018 07:11
05-06-2018 07:11
Beste B. Levensgenieter
Een kwetsbare ervaring.
04-06-2018 14:40
04-06-2018 14:40
Karin van der Straaten
t Klopt wel wat hij zei.. door jouw cadeau weg te gooien..dat hij je moeder wakker maakte en hoopte dat ze tot besef zou komen...zoiets   hoor je vaak. voor een kind onbegrijpelijk natuurlijk
04-06-2018 14:20
04-06-2018 14:20