Requiem: Hoofdstuk 19 (Deel 2) (thriller)

Requiem: Hoofdstuk 19 (Deel 2) (thriller)


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

BEN JE JUIST MIDDEN HET VERHAAL HIER BINNEN GEKOMEN, GEEN PROBLEEM, HIER IS DE LINK NAAR HET BEGIN VAN DEZE THRILLER!!!

            Hij zag een aantal onderdelen waarvan hij wist waarvoor ze dienden. Daar was het stukje dat het brein het sein doorgaf dat men een zone naderde waar de straling te hoog werd en ondanks de medicatie die iedereen innam, schadelijk tot zelfs dodelijk zou zijn. Hij zag een aantal diodes en transistors op het minuscule kaartje die als zenderontvanger dienst deden. Daardoor kon men de persoon volgen op de radar.

          Maar zeker de helft van de andere petieterige stukjes zegden hem op het eerste zicht niets. Hij kon deze weliswaar via een aantal programma’s die hij zelf had geschreven, testen. Maar gezien hij niet wist hoe ze daarop zouden reageren was daar een zeker risico aan verbonden. De mensen van de Weerstand waren op vele gebieden aangewezen op hun autodidactische kunde. Tevens moest hij er steeds rekening mee houden dat hij geen enkele medewerker van de Weerstand met zijn acties in gevaar bracht. Wetenschap en zeker op dit gebied werd niet gedeeld met de burger of stond niet beschreven in wetenschappelijke literatuur. Het was militair, top secret en daarom erg goed beveiligd. Blijkbaar toch niet zo goed beveiligd als men vermoedde, dacht Feliciano innerlijk grinnikend om zijn eigen creativiteit.

          Aan de slag! Hij zag een wat groter stukje elektronica onder de microscoop die hem zeer intrigeerde en daarmee zou hij beginnen. Op het eerste gezicht kon hij niet uitmaken wat het was. Het leek geen diode, noch geïntegreerde schakeling met transistors. Hij sloot een fijn draadje aan het onderdeel en koppelde die aan zijn eigen ontworpen toestel die iets weg had van een kruising van een computer, oscilloscoop en een tostador, een broodrooster. Dat laatste was de wat ludieke omschrijving die zijn moeder aan het toestel gaf. Zij had er aan toegevoegd dat hij beter bruikbare dingen ‘zoals’ een echt broodrooster zou uitvinden. Hij had meewarig geknikt en mamacita erop gewezen dat dit al uitgevonden was. Zoals gewoonlijk had ze zijn uitleg weggewuifd met een reeks Spaanse spreekwoorden waarvan hij het merendeel zelf niet begreep. Mamacita was de liefste moeder op heel de aarde maar ze leefde met haar gedachten nog in het verleden. Maar als ze op die manier gelukkig was, stoorde het hem helemaal niet.

            Het scherm van zijn computer gaf eerst een reeks van getallen die zich regelmatig herhaalden en dan plots kreeg hij een zwart scherm. Juist op het moment dat hij dacht dat hij iets verkeerd had gedaan en de aansluitingen wou controleren kwam er een zin op het scherm:

 

SAT 15478 EARTH 40° 43′ 35″ N, 73° 50′ 36″ W NEW YORK…

Trajectory: …waiting for password and your coordinates for trajectory satellite 15478…

 

            De mond van Feliciano Louis Díaz y Garcia viel open en hij begreep alleen al aan de analyse van dit kleine stukje, waarom de werking van de chip zo geheim werd gehouden. En dat was nog maar het eerste van de tientallen andere onderdelen die hij nog moest uittesten.

 ……..

 

            Markus had al tientallen malen de code doorgegeven waarop Michael zou moeten reageren met het antwoord: ‘Opdracht afgebroken. Ontmoeting punt Zero.’ Maar niettegenstaande de markers allemaal op groen stonden gaf Michael geen respons op de code. Zijn positie konden ze net als de stip van een vliegtuig op een radar aflezen en hij bewoog zich zeker niet richting punt Zero. Nu was het wel zeker. Het stond ook op gezicht van Jack en de andere twee leden van het team te lezen. ‘Hij is op drift, is het niet?’ vroeg hij aan zijn neef.

          Markus knikte en probeerde nog een aantal andere mogelijkheden om hem naar de Catacomben te krijgen. Michael reageerde op de meeste instructies, uitgenomen op de opdrachten die erop neerkwamen dat hij terug naar de thuisbasis moest keren.

            ‘Dat wordt een moeilijk moment met onze baas, ik benijd je niet,’ reageerde Clint. Hij trok even zijn hand door zijn haar en zuchtte. ‘Ik veronderstel dat de enige mogelijkheid erin bestaat dat wij hem ter plaatse gaan oppikken. Volgens mij is dit de enige mogelijke optie. Onder de radar vliegen, een stukje riskant nachtwerk. Maar een akkefietje voor jou, Walter en ikzelf! Markus kan onze verbindingspersoon hier ter plaatse zijn.’

          Markus keek wat teleurgesteld maar begreep dat hij niet genoeg veldwerk had gedaan en een risicofactor zou zijn. Hij knikte.

          ‘Ik werk een plan uit,’ vervolgde Clint toen iedereen akkoord bleek, ‘dat kan je al doorgeven aan de senator. Het zal het misnoegen of hm…waarschijnlijk eerder de woede bij haar wat temperen hoop ik.

            Clint Ellory had het niet verkeerd gehad. De senator brieste van boosheid toen Jack Sterlington haar het slechte nieuws persoonlijk via een beveiligde videolijn overbracht. ‘Hoe is het mogelijk na zoveel jaren. Die verdomde regering hier, met haar veiligheidsbeleid heeft ons in een positie gebracht waarin we zo alle voordeel kunnen verliezen die we de laatste decennia aan het terugwinnen waren. Ik kan niet geloven dat de machthebbers in het Oosten hun ondertekende beloftes zullen houden als zij achter de waarheid komen. Hoe langer Michael ginder achter ongecontroleerd huishoudt, hoe groter de kans dat ze een en een optellen en achter de waarheid komen. Wie weet is hij zelfs overgelopen en werkt hij zelfs voor hen,’ begon ze te panikeren.

            Jack probeerde haar te kalmeren, ‘Ik ben er zeker van dat dit zo niet is, we zouden het op een bepaald moment op onze schermen hebben gezien. Markus is een genie op dat gebied en al is hij familie en ben ik misschien bevooroordeeld, ik twijfel er  aan dat hij dat zou gemist hebben. Michael staat nog aan onze kant maar hij wil alleen niet naar huis. Volgens mij is er in zijn hoofd iets misgelopen en vindt hij het nu zelf zijn ‘Heilige’ taak om de opdracht volledig af te werken niettegenstaande onze afbreekcode.’ Zijn kalme en zelfzekere stem had enigszins effect op haar en dat was niet voor de eerste keer.

            ‘Wat stel je voor, Jack, hoe kunnen we redden wat er nog te redden valt?’ vroeg ze nu wat meer bedaard. Er hing voor haar nog meer van af dan voor hen. Zij werkten voor haar of voor haar  opvolger of desnoods lieten ze zichzelf spoorloos verdwijnen, het zou niet de eerste keer zijn dat Jack had moeten onderduiken. Ze kende hem al een tijdje. Hij had altijd iets achter de hand.

            ‘Clint is op dit moment een plan aan het uitwerken om Michael door mij, hemzelf en Walter te gaan ophalen. Het zal ons wel lukken, we hebben al voor hetere vuren gestaan. We brengen hem hier op de operatietafel en Philip Collins en zijn team kan de schade opsporen en bekijken of het herstelbaar is. In het ergste geval gaan wijzelf de resterende targets gaan uitschakelen. Een minioorlogje op vreemde bodem zie ik wel nog zitten op mijn ouderdom.’ Hij probeerde luchtig te klinken, maar was het in de verste verte niet.


……..

 

            De Invisible IV was een stealthvliegtuig uit de nieuwste generatie van de Verenigde Staten van de Westerse Gemeenschap en werd gebruikt bij spionageopdrachten en om soldaten te droppen die verkenningsopdrachten achter de vijandige linies moesten uitvoeren. Er was plaats voor de piloot en voor vier andere personen.

          Een zetel was leeg toen het vertrok van op zijn basis van Naval Air Station Point Mogu in de staat Californië. Het drietal, Jack Sterlington, Clint Ellory en Walter Fallon waren bijna niet te herkennen in hun militaire kledij. De kleuren van hun pakken was zo gekozen dat ze als kameleons op zouden gaan in hun omgeving. Hun gezicht was zwart gemaakt om niet op te vallen.

          De blik in hun ogen was even zwart als hun kledij. Ze geloofden in hun slaagkans en ze waren vastberaden. In hun oortje hoorden ze op dit moment de stem van Markus.

’Succes!’.

          Straks zouden ze, om geen risico te nemen, laag onder de radar vliegen om even te blijven hangen over het punt waar ze moesten springen. Het zou zelf met hun vliegpak, de Mark V, het laatste snufje op dat gebied een gewaagde stunt worden. Wanneer ze straks het groene licht kregen en het luik openging zouden ze alle drie, religieus of niet, toch een kruisteken of hun persoonlijke geluksbrenger aanraken. Noem het geloof of bijgeloof, soms werkte het.


......... wordt vervolgd in Hoofdstuk 20

© Rudi J.P. Lejaeghere

Wil jij me volgen, geef een seintje, ik volg je dan ook!

Vind je dit artikel goed, deel dit via facebook, twitter of een andere sociale media site

Voor andere artikelen van dezelfde schrijver tik dan hier
Of volg deze link  https://yoo.rs/followingtags/rudi

Of wilt u iets weten over mij:  http://home.scarlet.be/~pieper/cvzevdag.htm
(oude website)

Wil je ook op Yoors bloggen en artikels schrijven? 

Meld je dan nu aan via de knop rechtsboven.

Bij Yoors wordt uw inbreng omgezet in opbrengst.

10.000 Yp is gelijk aan 10 Euro op je bankrekening

Bij aanmelden krijg je gratis 125Yp.

Nog enkele van de sites waar ik schrijf of geschreven heb:
http://lejaeghererudi.blogspot.be  
http://home.scarlet.be/~pieper  
http://rudilejaeghere.tumblr.com  
https://allpoetry.com/Rudi_Lejaeghere  
http://www.writerscafe.org/Rudi  
https://storywrite.com/Rudi_Lejaeghere  
https://www.wattpad.com/user/RudiLejaeghere 
http://www.movellas.com/user/rudi.j.p.lejaeghere

REQUIEM



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Goed geschreven weer, spanning wordt opgebouwd...
| 14:15 |
Dank je wel, voor de appreciatie en het lezen.
| 11:55 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
Dier, Tuin & Natuur
Kooikersplas Houten
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen