Vrijheid

Vrijheid

“Nederlandse virologen roepen op om Desta te gebruiken.”

Ik leg zuchtend de krant weg. Het is de zoveelste oproep deze week.

“Ga jij het doen?” vraagt Frieda in een app. Ze leest zoals altijd mijn gedachten.

“Weet niet,” antwoord ik. “Hoe zou het smaken?”

“Mijn broer zegt dat het lekker is,” zegt ze. “Het effect is af te wachten. Bij iedereen die een slokje neemt, is het anders.”

Zouden we binnenkort allemaal uit quarrantaine mogen, dankzij één slok? Ik betwijfel het.

Ik knip mijn computer aan en ga aan het werk. Ik spartel me in slobberbroek door de emails, 253 stuks om precies te zijn. Thuiswerkers hebben meer tijd om te mailen, ze zijn minder op de baan. Ik sip van mijn ondertussen koude koffie, als de bel gaat.

Ik ga snel met mijn vingers door mijn naar alle kanten springende haar, terwijl ik naar de voordeur hol. Ik trek nog snel mijn t-shirt recht.

Als ik de deur open, staat er… niemand. Dat kan toch niet! Het is al een overwinning je huis te verlaten zonder een boete op te lopen en toch doet men…belletje trek.

Echt?

Als ik de deur wil dichttrekken, staart een blauw flesje me in de ogen. Daar staat het, DESTA, bijna trots, alsof het roept : hier ben ik, neem mij! Ik ben je ticket naar vrijheid!

Ik stap voorzichtig de buitenlucht in, ga rondom het flesje, mijn adem inhoudend, alsof speekseldeeltjes nu ook spontaan in de lucht kunnen hangen.

Het staat in het artikel, dat de flesjes aan huis worden geleverd. Ik haal mijn arm uit de mouw, zodat ik met mijn vingers het flesje niet hoef aan te raken. Binnen beslis ik wel of ik drink.

“Ik heb er één!” app ik Frieda. “Ik ook,” antwoordt ze.

Nu moet ik het gewoon nog even durven.

Mijn hart bonst in mijn keel. Het is bijna werkelijkheid. Ik probeer verder te werken, maar mijn handen trillen zo erg, dat de letters over elkaar struikelen op het scherm.

Alsof ik me overgeef, neem ik het vast. Het is maar een klein flesje. Heel voorzichtig draai ik het dopje eraf en leg het op de tafel. Onmiddellijk vangt mijn neus een vreemde geur. Ik zie de vloeistof binnenin bruisen, alsof er een bruistablet is in gegooid de moment dat het dopje eraf ging. Ik breng het langzaam naar mijn mond en sluit mijn ogen. Ik maak mezelf wijs dat, als ik me extra goed concentreer, het meer effect gaat hebben.

Ik neem een slok.. En nog één. Vreemd. Het lijkt heel sterk op de wodka die ik geproefd heb in mijn studententijd, de goedkoopste.

Plots is het flesje leeg, ik ben verbaasd. Dat was het. Ik heb het gedaan. Ik kan niet meer terug.

“Heb jij het al gedronken?” app ik Frieda. Het scherm beweegt niet.

Als ik mijn mobiel wil neerleggen, voel ik mijn benen trillen. Ze gaan in grote bogen in alle richtingen, met korte, schokkende bewegingen. Ik krijg ze moeilijk onder controle. Ik probeer mijn mobieltje te grijpen, maar kan onmogelijk stil zitten of stil staan.

Ik wil gaan zitten op mijn stoel, maar mijn benen beslissen door de knieën te buigen. Als ik terug wil opstaan, blijven mijn benen gestrekt als een plank hangen. Ik wil naar de deur lopen, maar er komt geen beweging meer. Mijn rechtervoet begint onophoudelijk te wiebelen.


Vrijheid. Het is een mooi woord.




Dit verhaal past in de schrijfuitdaging van mei 2020 van @Hans van Gemert 

#schrijfuitdaging @Hans van Gemert 

Promote: support and profit

Support Marie with a promotion and this post reaches a lot more people. You profit from it by earning 50% of everything this post earns!


- The revenue of this ad will be returned to the Yoors members -
More