Onderweg (vervolgverhaal fles)


Dit vervolgverhaal dat langzaam mijn eerste digitale leesboek begint te worden, begint bij het vinden van een fles. Inmiddels is er een complete ondergrondse beschaving gevonden. Zelf ben ik iedere keer weer verbaasd over wat ik onderweg tegenkom. Lees mee en ontdek wat ik net voor jou heb ontdekt.

Wanneer je graag vanaf het begin wil lezen, dan moet je hier klikken.

En gisteren? Gisteren gebeurde dit:

https://yoo.rs/nl/b58ef789d4f9dade72f25bb14b4f37d2/blog/schrijven-naar-de-mijn-vervolgverhaal-fles-1582519292.html?Ysid=122391 

#schrijven , #mijn ,#Vervolgverhaal , #mine ,#fles , #zoektocht ,#kooi , #gevaar#overleg , #afrika ,#diamantmijn

 

De reis zal veel langer duren dan dat ik in eerste instantie had begrepen. We zijn echt wel 9 uur onderweg. Gelukkig kunnen de stoelen ook achterover worden geklapt. We zullen een tussenstop houden in een van de toeristische trekpleisters. Een oud mijndorp dat nu verlaten is en waar de woestijn langzaam terrein aan het terugwinnen is. Urban exploring! Dat is de reden dat ik uberhaupt ooit aan dit avontuur begonnen ben. Geweldig! Kolmanskop, we rijden er een stuk voor om, maar Teun had vooraf aangegeven dat we toeristische doelen hebben met het uitbaten van de mijn.

We rijden zo ongeveer twee uur en stoppen op een idyllische plek waar de woestijn ons het zicht biedt op verschillende dieren. Het si tijd voor de lunch. Uit de terreinwagens stappen een paar kerels met geweren die in een cirkel om de bus gaan staan. Onze bescherming tegen het wild. Jaap en ook de bestuurder komen via de liftplaat naar buiten en we krijgen een frisse heerlijke lunch voorgeschoteld. In de verte kunnen we de olifanten zien lopen. Er is ons niet veel tijd gegund om van dit uitzicht te genieten. We stappen allen weer in en kunnen nu aan het grote blok rijden beginnen. Na een forse tijd rijden waarbij we verder alleen even pauze hebben gehad om een sanitaire stop te kunnen doen, komen we bij een bordje: Sperrgebiet. Wat zullen we nu hebben? Zitten we in Duitsland?

Aan de vergadertafel wordt ons al snel uitleg gegeven dat dit gedeelte vroeger door middel van een soort hardloopwedstrijden werd verdeeld. Verschillende landstukken werden afgebakend en wanneer je als eerste een afgebakend stuk grond bereikte, kon je het claimen. Alleen door de diamantkoorts liep dat nogal uit de hand en zo is het door de Duitsers, die het gebied toen beheersten, afgezet.

Niet veel later bereiken we Kolmanskop. (https://kolmanskop.net/  )Het is geweldig om te zien hoe deuren uit hun kozijnen zijn gedrukt, soms zelfs in het zand nog overeind staan een meter van de opening. Dit is een hele andere manier van urban exploring. Ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik mijn camera heb meegenomen. In de bus selecteer ik vast de juiste lens, want het zand van de woestijn mag geen grip krijgen op het binnenste van mijn toestel.

Het is onwerkelijk om rond te lopen in dit spookdorp waar een ziekenhuis, een casino en verschillende gewone huizen compleet door het zand worden overlopen. Ach, ik sluit mij maar bij het zand aan en neem een paar mooie locaties op de korrel.

We krijgen een diner aangeboden in de bus en kunnen beginnen aan onze laatste etappe.

Gelukkig is het nu niet ver meer naar de eindbestemming: Daberas mine. Het ligt niet echt ver van een grote rivier. Dus ook op die manier is aanvoer van toeristen mogelijk. In een onderonsje wordt ons, of the record, verteld dat het mijnen nogal wat afval met zich heeft meegebracht en dat dit negatieve consequenties heeft gehad op de status van het water in de rivier. Helaas zijn er stroomopwaarts nog mijnen die in werking zijn. Dus zwemwater kunnen we niet gemakkelijk uit de rivier betrekken.

We parkeren bij een van de gebouwen en zien in de verte een dorp dat er nu al redelijk verlaten uit ziet. Is dit dorp dezelfde toekomst beschoren als het spookdorp dat we zojuist hebben bezocht?

Ook hier krijgen we toelichting op: De meeste mijnwerkers vertrekken, nu de mijn geen toekomst meer heeft. "Een paar van de mensen heeft via het roddelcircuit al te horen gekregen dat er een nieuwe bestemming zou kunnen komen voor deze mijn. Ze hopen dat er voor hen nog een baantje beschikbaar is. "

Jaap aarzelt geen moment: “Is het mogelijk om deze groep achterblijvers morgen te spreken?”


Lees verder...