Autisme, ons gevecht... (Deel 3)

Autisme, ons gevecht... (Deel 3)


(Deze blog is deel 3 van mijn verhaal over ons gevecht voor onze zoon. Ben je benieuwd naar deel 1, klik dan hier, deel 2 vind je hier  )


Medicatie & woede-regulatietraining...
Toen kwam er een voor ons moeilijke beslissing. Zouden we kiezen voor medicatie voor zoonlief of toch maar niet... Ik kende kinderen die medicatie kregen en die daardoor veranderden in een 'zombie'... Die niets meer ondernamen  en stilletjes op de bank voor zich uit zaten te staren, kinderen die erg veranderd waren sinds ze medicatie slikten. Wilden we het risico lopen dat onze zoon ook zo sterk zou veranderen? Hij gaf wel zelf aan dat hij het op zich wel wilde proberen omdat het altijd zo druk in zijn hoofd was wat hij vooral op school erg vervelend vond. Volgens de aan zoonlief toegewezen kinderpsychiater van het ggz, kon medicatie er ook voor zorgen dat zoonlief minder woedeaanvallen zou krijgen en deze een stuk minder heftig zouden kunnen zijn.

Dat gaf bij ons de doorslag, zoonlief zou starten met Ritalin. Ik had daar zoveel nare dingen over gehoord, dus stond er erg sceptisch tegenover. Het werd langzaam opgebouwd en we merkten al snel een verschil in het gedrag van hem. Hij werd rustiger en ook zijn woedeaanvallen werden wat minder en hij gaf zelf aan dat hij de rust die hij in zijn hoofd kreeg na het innemen van de medicatie erg fijn vond. Voor de avond kreeg hij Risperdal, zodat hij 's avonds beter in slaap kon komen. 

 De eerste periode ging alles goed, maar na een maand of 8 á 9 begonnen de problemen. Hij at bijna niets meer en klaagde over erge buikpijn. Er werd besloten de Ritalin af te bouwen en over te gaan op Dexamfetamine. Dat ging wel goed, alleen die verdraaide woedeaanvallen staken de kop weer op, zij het in iets mindere mate dan zonder medicatie... 

                                                      Bron: Animaties.nlanimaties: gezondheid 100002 gif

 In de tussentijd had ik van een kennis te horen gekregen dat er bij het ggz ook woederegulatietraining werd aangeboden. Natuurlijk ben ik daar gelijk achteraan gegaan, en zoonlief werd op de (zoveelste) wachtlijst geplaatst. Het bleek dat de training door dezelfde vrouw werd gegeven, waar we ook de ouderbegeleiding bij hadden gevolgd. Ik vond het wel een beetje vreemd dat zij niet had verteld dat ze ook woederegulatietraining gaf, dan hadden we er eerder mee kunnen starten en kijken of we mijn zoon daarmee konden helpen. 

Zoonlief  had zoveel prikkels waar hij zich geen raad mee wist, wat zich opstapelde totdat hij 'kortsluiting' in zijn hoofd kreeg. Hij leerde dat het beter was dat als hij voelde dat hij boos werd, zich even zou terugtrekken om, als hij weer rustig was, er later over te praten.  Hij kreeg een schema mee naar huis waarop hij de situatie, zijn gedrag en wat het gevolg van zijn gedrag was, moest noteren. Bij het volgende gesprek nam zij samen met hem het schema door en bespraken we hoe hij anders had kunnen reageren en wat dan een een eventueel gevolg had kunnen zijn.  

Na de woederegulatietraining, ging het een tijdje goed. Totdat hij voor de zoveelste keer werd gepest toen hij buiten aan het spelen was. Voor hem was de maat vol en zoonlief weer verviel in zijn oude gedrag. Telkens als hij een medicatie check up kreeg bij de kinderpsychiater en dan de woedeaanvallen ter sprake kwamen, werd de dosering van de medicatie opgeschroefd. Nooit werden er andere opties besproken, dus we bleven wat dat betreft maar doormodderen. Ik was er totaal niet blij mee dat zoonlief al die medicatie moest slikken, maar het idee dat hij anders misschien uit huis geplaatst moest worden leek me helemaal verschrikkelijk... 

Totdat we eindelijk een hele goede thuisbegeleidster voor hem vonden. In haar (Gemma) vonden we eindelijk iemand die met ons meedacht. Zij was degene bij wie zoonlief zich (na een poosje) helemaal open stelde en alles vertelde wat hij niet tegen ons deed. Dat vond ik trouwens altijd best lastig, dat hij niets vertelde over school o.i.d., hij hield dat altijd strikt gescheiden. Natuurlijk wist ik wel dat dat niets persoonlijks was, maar in zijn hoofd werkt dat nu eenmaal zo.

Toen hij op een keer een paar dagen met Gemma mee ging, vergaten ze regelmatig dat hij zijn medicatie moest nemen. Gemma merkte dat op zulke momenten zoonlief veel beter aanspreekbaar was en zich meer in de echte wereld leek te bevinden i.p.v. alleen in zijn eigen kleine wereld die alleen maar bestond uit zijn interesses/obsessies. Zelf gaf hij ook aan dat hij zich veel beter-en meer levend voelde als hij geen medicatie had genomen. Dus we besloten dat we met de kinderpsychiater zouden overleggen of we de medicatie konden gaan afbouwen. De kinderpsychiater was daar niet zo blij mee, hij vond het juist beter als zoonlief gewoon zou doorgaan met het slikken van de medicatie... Ondanks zijn advies hebben we doorgezet, met als voorwaarde dat als zoonlief weer vaker extreme woedeaanvallen zou krijgen, hij weer zou starten met de medicatie.

Zo gezegd zo gedaan, zoonlief stopte met de medicatie. In een paar maanden tijd zagen we hem van een stille, depressieve en in zichzelf teruggetrokken jongen die alleen geïnteresseerd was in games en voertuigen uit de Tweede wereldoorlog, veranderen in een jongen die ook geïnteresseerd was in de wereld om zich heen die lachte en positiever was. Hij sprak niet meer over zelfmoord en dat de wereld beter af zou zijn zonder hem. 
Wat waren we blij dat we deze keus hadden gemaakt, dat we ondanks dat de kinderpsychiater het had afgeraden toch hadden doorgezet! Achteraf gezien heb ik eerlijk gezegd wel spijt gehad dat we zoonlief ooit die medicatie hebben laten slikken. Naar mijn gevoel heeft onze zoon daardoor vanaf zijn 9de tot zijn 15de jaar in een 'doosje' geleefd en veel ervaringen gemist die kinderen van die leeftijd opdoen... 

Omdat we besloten dat zoonlief zou stoppen met de medicatie, werd de hulp vanuit het ggz stopgezet. Als we ooit besloten dat hij weer medicatie nodig zou hebben, dat konden we contact met ze opnemen. Van dat aanbod, hopen we nooit gebruik te hoeven maken.

                                                               ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Geen journaal, films en/of spellen met geweld laten kijken/spelen...
Dat was ook één van de adviezen die we hadden gekregen van de kinderpsychiater-en psycholoog die zoonlief hadden onderzocht. 

Tja, hoe houd je zo'n advies vol?
Spellen waar geweld in voorkwam hadden we sowieso niet in huis, dus dat was geen probleem. Totdat hij bij een vriendje thuis was geweest die GTA van zijn ouders mocht spelen, toen begon hij ook om dat spel te zeuren. Zijn vriendje was toch ook nog lang geen 18, waarom mocht hij dat dan wel spelen van zijn ouders en zoonlief niet? Dat is aan een kind best wel lastig uit te leggen, maar toch zo goed mogelijk geprobeerd. 

Films waarin geweld voorkwam keken wij zelden, en als we er al één keken dan deden we dat als zoonlief op bed lag. Dit was voor ons dus ook geen probleem.

Alleen het journaal, dat werd een lastig punt. Zoonlief was/is erg geïnteresseerd in wat er zoal in de wereld gebeurd en ook voor school moest hij zich daarin verdiepen. Dit was voor ons dus niet echt vol te houden. Maar gelukkig hebben we er nooit iets van gemerkt dat het een negatieve invloed op hem had. We keken samen en bespraken wat we zagen, dat werkte goed. Natuurlijk grepen die beelden hem vaak aan, maar door er samen over te praten kon hij de beelden die hij had gezien goed loslaten.

Wil je weten hoe het verder ging, lees dan mijn volgende blogs. Je vind ze hieronder...

©2017, EJKtV

                                                                                                          Gerelateerde afbeeldingBron; google.nl

Bedankt voor het lezen van mijn post.
Omdat jij deze post te bekijkt, krijg ik Yoorspunten. Deze Yp zijn euro's waard, die ik kan laten uitbetalen. Een reactie achterlaten en/of zelf Yoorspunten sparen kan alleen als je lid bent van Yoors. Jezelf aanmelden is helemaal gratis en kan heel eenvoudig door op deze link  te klikken, zo bezorg je ons allebei 125 Yp. 

Dat is mooi meegenomen toch!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

4.8 / 5 (4 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Voor mijn dochter bedachten ze dat ze ook maar medicatie moest gaan nemen.
Maar daar zijn we maar niet aan begonnen.
Wij hadden geen problemen met haar "anders" zijn.
En ons werd ook aangeboden om een PGB aan te vragen om haar dan in de weekenden
ergens naar toe te kunnen sturen. Maar dat zagen wij helemaal niet zitten.
In de weekenden wilden we juist graag tijd met het hele gezin doorbrengen.
| 01:30 |
"Zoonlief had zoveel prikkels waar hij zich geen raad mee wist, wat zich opstapelde totdat hij 'kortsluiting' in zijn hoofd kreeg. Hij leerde dat het beter was dat als hij voelde dat hij boos werd, zich even zou terugtrekken om, als hij weer rustig was, er later over te praten. "
Dat stukje is voor mij heel erg herkenbaar bij mijn man. Sinds hij dit weet en doet, heeft hij geen woede-uitbarstingen meer gehad. Ja hij is nog wel eens boos, maar dat is iedereen wel eens.

Belachelijk van het GGZ dat ze alleen helpen als hij medicatie slikt, terwijl er met therapie/begeleiding ook zoveel bereikt kan worden.
| 15:23 |
.oilijk ook met de medicatie wel of niet
| 10:38 |
Ja inderdaad...
| 14:37 |
Medicatie - geen medicatie. Het is en blijft een lastige afweging. Voor een van onze kinderen hebben we een tijdje concerta gebruikt, dezelfde werkzame stof als ritalin, maar deze wordt veel gedoseerder afgegeven en werkt daardoor tot 12 uur. Dan zijn er trouwens ook verschillende sterktes mogelijk.
Nu wordt medicatie alleen genomen 'als het nodig is' om te concentreren op bepaalde studiemomenten of toetsen.
| 19:11 |
Van concerta heb ik wel gehoord, dat werd toen niet door onze verzekering vergoed. Had me wel een beter medicijn geleken dan ritalin. Mijn zoon is nu 4 jaar van de medicatie af en het gaat gelukkig goed. Alleen het probleem met slapen blijft, dus nu neemt hij door de week voor het slapengaan een melatonine tabletje.
| 14:36 |
Klopt, de zorgverzekeraars vergoeden het niet. Dat is een nadeel, want het werkt beter - veel minder pieken en dalen.
| 14:39 |
En het is ook een stuk makkelijker, in plaats van 3 á 4 keer per dag maar 1 keer per dag iets te hoeven nemen.
| 15:04 |
Precies!
| 15:06 |

Yoors Nieuws
Wat is Yoors?
Wat is Yoors?
Boeken & Taal
Kolja
Kolja
 

×

Yoors


exit_to_app Aanmelden