Autisme, ons gevecht... (Deel 5)

Autisme, ons gevecht... (Deel 5)


Speciaal onderwijs (cluster 4)...
Eén van de adviezen was om zoonlief naar het speciaal onderwijs te laten gaan, een cluster 4 school om precies te zijn.(Voor degene die niet precies weten wat dat inhoud: een cluster 4 school is een school voor leerlingen met ernstige gedragsstoornissen en/of psychiatrische problematiek.)Zijn huidige school was natuurlijk erg blij met dat advies omdat ze het erg lastig vonden om met zoonlief om te gaan en vonden dat hij teveel aandacht vroeg... 

Het bleek dat een jaar eerder een cluster 4 school was geopend in onze stad, wat mooi uitkwam omdat we hem zelf konden brengen en ophalen, in plaats van dat hij 's ochtends vroeg met een busje zou worden opgehaald om pas aan het eind van de middag weer thuis te worden gebracht. 
Na een kennismakingsgesprek en rondleiding, besloot zoonlief dat hij wel naar deze nieuw school wilde, en ook wij hadden er een goed gevoel bij. Er werd besloten dat hij na de zomervakantie daar gelijk kon starten.

Toen de eerste schooldag aanbrak, was zoonlief natuurlijk erg gespannen en zenuwachtig.  Hij had zich al een week lang druk gemaakt, dit had/heeft hij altijd met iets nieuws in het vooruitzicht. Spanning uit zich bij hem altijd in buikpijn en diarree, wat het erg lastig maakt om te beoordelen of hij last heeft van spanning en stress of dat hij ziek is...
Op zijn deze school was het verplicht om tussen de middag over te blijven, dat was één van de dingen waar zoonlief erg tegenop keek want op zijn vorige school was hij gewoon tussen de middag thuis. Ook vond hij het erg spannend om zijn nieuwe klasgenoten te leren kennen, wat als zij hem niet aardig vonden en hem ook gek zouden vinden?

Toen ik hem ophaalde en we thuis genoten van een lekkere kop thee en een koekje, ik vroeg hoe hij het was gegaan, zei hij: "Mam, wat is dat leuk, een school met allemaal gekken zoals ik...". Dat kwam bij mij best wel hard aan, ik bedoel, het is toch erg verdrietig dat je kind denkt dat hij gek is, alleen maar omdat anderen die hem niet begrijpen dat zeggen?! Ik heb hem nogmaals verteld dat hij alles behalve gek is. Dat hij gewoon anders denkt dan anderen, en dat niet alle mensen dat begrijpen.

Het ging erg goed met hem op school, zolang de leerkrachten duidelijk waren en precies vertelden wat er van zoonlief werd verwacht. Met de meester kon hij het erg goed vinden, met de juf minder. Dat kwam omdat zij niet altijd even duidelijk was, wat dan weer voor frustratie bij zoonlief zorgde met als resultaat dat hij onrustig werd. 

Zoonlief had een hele goede woordenschat en gebruikte vaak 'moeilijke' woorden. Op een gegeven moment moest hij een werkstuk maken, wat hij best lastig vond/vindt omdat hij niet echt begreep/begrijpt hoe je zoiets aanpakt. Hij had wel van school een stappenplan meegekregen, maar dat was voor hem nog iets te ruim omgezet. Samen met hem heb ik het stappenplan van school in nog kleinere stappen gezet, zodat het duidelijk voor hem werd.
Hij deed ontzettend zijn best om een goed werkstuk te maken, en stak er een hoop tijd in. Toen hij hem inleverde en na een poosje zijn beoordeling kreeg, stond erbij dat hij het werkstuk in eigen woorden had moeten schrijven en dat hij kon kiezen, of een onvoldoende of het werkstuk opnieuw maken! Dat viel bij mij verkeerd, omdat ook zij wisten dat zoonlief nu eenmaal zulke woorden gebruikte, ook bij zijn boekverslagen. Dat heb ik zijn juf ook verteld en toen accepteerde ze wel zijn werkstuk, én kreeg hij er een goed cijfer voor. Wat was hij trots (en wij natuurlijk ook)!                                                                                              ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Na het afronden van de basisschool kon hij mooi op dezelfde school doorstromen naar het voortgezet speciaal onderwijs op KSE 1 niveau, zodat hij zich in ieder geval zou redden in de maatschappij.  Na een aantal maanden kwam zijn leerkracht bij ons op huisbezoek. Hij zei dat hij zoonlief geen KSE 1 meer mocht aanbieden omdat hij daar veel te hoge cijfers voor haalde en of we het ermee eens waren als zoonlief op TL niveau verder zou gaan. Wij vonden het prima, zolang hij maar niet overvraagd zou worden en we zijn grenzen goed in de gaten konden houden. 

Het mooie van deze school was dat de leerlingen staatsexamens deden, wat inhield dat ze elk jaar een aantal examens konden doen, dus  het ene jaar bijvoorbeeld in de vakken Nederlands, Engels, rekenen en geschiedenis, het jaar daarop bijvoorbeeld aardrijkskunde, maatschappijleer en biologie. De leerlingen kregen dan per geslaagd vak een certificaat , die ze na het slagen van alle vakken konden omzetten tot een diploma.

Niet alles was rozengeur en maneschijn hoor, Er best veel gepest door een bepaald groepje jongens, er werd door een enkeling zelfs een wapen mee naar school genomen én er werd onderling door leerlingen medicatie verhandeld. Wij gaven de medicatie voor onze zoon vanaf het begin af bij de leerkracht, en dat werd later de procedure om het handelen in de medicatie tegen te gaan. Er was regelmatig een jeugdagent aanwezig op school en ook werd er strenger opgetreden tegen leerlingen die de fout ingingen. Die maatregelen hielpen wel goed. Alleen dat pesten is altijd een ding gebleven, want er werd gezegd dat ze nu eenmaal niet alles zagen.
En wat ik persoonlijk ontzettend vervelend vond was dat we elke jaar wéér contact moesten opnemen hoe ze het beste met zoonlief konden omgaan. Ik vroeg me af of ze uberhaupt dossiers van de leerlingen hadden en die doornamen, want ik hoorde van meerdere ouders dat ze daar tegenaan liepen.

Van sommige leerkrachten vroegen we ons trouwens echt af waarom die les gaven op een school als deze. Hoe kan het bijvoorbeeld dat iemand die is opgeleid als kleuterjuf, nu voor de klas staat van 15 uit de kluitgewassen pubers die allemaal een beperking/stoornis hebben? En het is toch algemeen bekend dat als je met deze doelgroep werkt, je geduld moet hebben?
                                                                                     ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 

Het laatste jaar werd een beetje een chaotisch jaar. De leerlingen moesten bij verschillende bedrijven stage lopen, zodat ze wat werkervaring zouden opdoen in de branche die ze interessant vonden. Omdat hij techniek leuk vond, kreeg zoonlief een stageplaats toegewezen in de techniekbranche. Eerst had hij het er reuze naar zijn zin en vond de mensen en het werk leuk. Maar na een half jaar 3 keer per week de hele dag hetzelfde schroefje te moeten vastdraaien, was hij er wel een beetje klaar mee. Hij heeft samen met de thuisbegeleidster (Gemma) geoefend hoe hij kon vragen of ze wat uitdagender werk voor hem hadden te doen. Ja dat hadden ze wel, en dus was zoonlief weer tevreden.

Ondertussen had hij al een aantal certificaten op zak en hij moest nog 2 examens doen, dan was hij klaar.  Alleen had nog geen idee wat hij na zijn examens wilde gaan doen. Iets wat zijn interesse had werd het niet, zoals piloot of in het leger als tank/vliegtuig monteur. Het vak geschiedenis vond hij altijd prachtig, maar daar een baan in vinden is ontzettend moeilijk, en om leraar te worden zag hij niet zitten. Journalistiek en fotografie leek hem een toffe opleiding, maar daar werd hij helaas voor afgewezen omdat een journalist zich moet verdiepen in allerlei verschillende onderwerpen én snel moet kunnen schakelen, laat dat laatste nu net iets zijn waar zoonlief het moeilijk mee heeft.

Omdat zoonlief nog leerplichtig was, werd er besloten dat hij een extra jaar op zijn huidige school zou blijven, voornamelijk om hem wat meer sociale vaardigheden aan te leren.  Er werden allerlei afspraken gemaakt en beloftes gedaan waar naderhand niets van terecht kwam. Zo zou hij Duits krijgen én verschillende stages gaan doen zodat hij allerlei ervaringen zou opdoen.

Eerst maar het verhaal Duits; De juf die hem dat zou leren was er alleen op de dagen dat zoonlief stage had, en aangezien hij daar niet van dagen kon wisselen en er ook niet onderuit kon, werd dat hele Duits niets. School wilde trouwens eerst dat wij dat zelf zouden betalen, desnoods vanuit het PGB. Ja, sorry maar daar is PGB niet voor bedoeld. En een school krijgt immers een budget voor elke leerling dus ook voor mijn zoon omdat hij nog leerplichtig was, dus dan betaalden ze het daar maar van, was mijn standpunt. Vanaf toen werd het voor mij als ouder steeds lastiger gemaakt als er iets geregeld moest worden, school zette de hakken in het zand bij alles. Zo heeft het ruim 4 maanden geduurd eer hij lesmateriaal had! Ik kreeg op een gegeven moment een telefoontje van school betreft de examendata Duits. Ik heb gevraagd aan hem of hij er klaar voor was, maar hij zei dus dat hij het hele schooljaar bijna geen Duitse les had gehad en het dus niet goed genoeg kon om er examen in te doen. School legde dat bij hem neer omdat hij volgens hun er zelf niets aan had gedaan, en dat hij dus gewoon examen moest doen. Daar was ik het niet mee eens omdat beide er een potje van hadden gemaakt, zoonlief maar ook school. De twee dagen dat hij naar school ging, zat hij daar zo'n beetje voor spek en bonen en had niets te doen.

Het stage verhaal was ook te zot voor woorden; De stagebegeleider van school besloot dat hij maar bij het stagebedrijf waar hij het jaar eerder had gewerkt moest blijven. Daar waren hij, wij, de jeugdverpleegkundige, de levensloopregisseur -een prachtig scrabble woord trouwens- (die twee adviseren de gemeenten of iemand volgens hun wel/geen PGB nodig heeft) enGemma het niet mee eens, er was immers afgesproken dat hij bij meerdere bedrijven stage zou volgen.
De afspraak werd dat zoonlief tot kerst bij dat bedrijf zou blijven en daarna bij een ander bedrijf een stageplaats zou krijgen. Gemma en ik zaten alles behalve stil, we regelden zelf een stageplaats bij een zorgboerderij. Daar kenden ze onze zoon al, omdat hij daar elke week een middag was voor dagbesteding. Ondertussen had zoonlief besloten dat het hem wel leuk zou lijken om met dieren te gaan werken, dus dat was een mooie kans om uit te vinden of hij dat echt leuk zou vinden. De stagebegeleider was het daar eerst niet mee eens, hij vond onze bemoeienis maar niets, maar ik hield vol en zei als hij niet snel iets anders voor mijn zoon zou vinden, hij toch echt naar die zorgboerderij zou gaan.
Omdat het de stagebegeleider zelf niet lukte een andere stageplaats te vinden voor mijn zoon, werd besloten dat hij 2x in de week stage zou gaan doen bij de zorgboerderij en 1x in de week naar het technische bedrijf zou blijven gaan.

Toen kwam het moment dat hij moest besluiten wat hij na dit extra jaar zou gaan doen. Mijn man en ik werden uitgenodigd voor een gesprek over zoonlief zijn toekomst. We zaten in een kamertje samen met 2 leerkrachten, de stagebegeleider en de school-orthopedagoog. Zij waren van mening dat hij het beste een opleiding in de techniek kon gaan doen, omdat het bedrijf waar hij ruim 2 jaar zijn stage had gedaan had gezegd dat techniek hem makkelijk leek af te gaan, hij erg secuur werkte en goed paste binnen hun bedrijf. Ondertussen waren ze al aan het lobbyen bij een school waar hij een opleiding in de techniek zou kunnen volgen. Wij gaven aan dat zoonlief graag een opleiding in de dierensector wilde gaan doen. We werden aangekeken alsof we het stomste hadden gezegd dat ze ooit hadden gehoord... Zij hadden zoveel moeite gedaan om hem op deze ene school te krijgen want eigenlijk wilde geen enkele school zo'n 'complexe' leerling als onze zoon toelaten, en hij kon beslist niet zonder begeleiding naar een reguliere school. Het scheelde dat de school waar zij hem naar toe wilden hebben, samen werkte met zijn huidige school en daarom werd er een uitzondering gemaakt voor onze zoon. En in techniek is altijd wel werk te vinden, in de dierensector zou dat nooit lukken. Ze kwamen nogal intimiderend over, dus we gingen maar akkoord, hetzij met tegenzin.

Toen we het zoonlief vertelden was hij gefrustreerd en boos, waarom werd er niet naar zijn mening geluisterd, het ging toch over zijn toekomst?! Hij had helemaal gelijk, het is zijn leven en dus is het zijn keus! Ik besloot om de volgende dag erachteraan te gaan en te vechten om hem toch op een opleiding te krijgen die hij graag wilde.

Toen ik de volgende ochtend contact opnam met school, kreeg ik de stagebegeleider aan de lijn. Hij bleef bij zijn standpunt dat zoonlief naar de technische opleiding moest omdat ze dat al hadden aangegeven bij die school. Ja jammer dan, dat was gedaan zonder met ons te overleggen en aangezien het om de toekomst van mijn zoon ging, vond ik dat ook hij inspraak had en wij volledig achter onze zoon stonden. De stagebegeleider werd ineens een stuk minder vriendelijk, hij dreigde om elke school die wij zouden benaderen een negatief advies te geven, dus met andere woorden hij zou er voor zorgen dat zoonlief nergens een studie zou kunnen volgen... Ik heb gezegd dat als hem dat gelukkig zou maken, hij dat vooral moest gaan doen, en heb na hem een fijne dag te hebben gewenst opgehangen. 

Samen met Gemma zijn we opzoek gegaan naar een geschikte opleiding voor zoonlief. We kwamen uit bij een school in Zwolle. Hij werd uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek. Na een goed gesprek die hij grotendeels zelf had gevoerd met die meneer (ik sprong af en toe in als hij even niet wist hoe hij iets moest uitleggen), kreeg hij gelijk te horen dat hij sowieso werd aangenomen voor de opleiding "medewerker dierenverzorging"! Hij was zo ontzettend blij, en wij als ouders waren natuurlijk ook super blij en ontzettend trots! We kregen een rondleiding, en toen we bij de dieren kwamen begon zoonlief helemaal te stralen. Zo mooi om te zien.

 Natuurlijk vond hij het de eerste dagen reuze spannend omdat hij zelf naar school moest reizen met de bus en trein, hij in een grotere klas kwam dan hij gewend was, en ze elk vak in een ander lokaal hadden en de leerkrachten wisselden. Jeroen (de thuisbegeleider die Gemma verving) is de eerste keer met hem mee gereisd (hij kwam speciaal uit Zwolle waar hij woont) om met zoonlief naar school te reizen. Ondertussen heeft zoonlief het prima naar zijn zin op deze opleiding en ook het reizen vind hij niet erg. Hij loopt tot kerst, stage bij een dierenopvang/uitlaatservice, en ook daar heeft hij het prima naar zijn zin. Ook zijn ze daar tevreden over hem! In anderhalf jaar tijd heeft hij dus best veel stappen gemaakt. En we zijn echt super trots op hem!

Eerdere blogs over ons gevecht, lees je hier onder.

©2017, EJKtV

Bedankt voor het lezen van mijn post.
Omdat jij deze post te bekijkt, krijg ik Yoorspunten. Deze Yp zijn euro's waard, die ik kan laten uitbetalen. Een reactie achterlaten en/of zelf Yoorspunten sparen kan alleen als je lid bent van Yoors. Jezelf aanmelden is helemaal gratis en kan heel eenvoudig door op deze link  te klikken, zo bezorg je ons allebei 125 Yp. 

Dat is mooi meegenomen toch!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (3 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat toevallig. Mijn dochter heeft ook de opleiding dierverzorging gedaan bij de Groene Welle.
Wel met een omweg, ze was eerst begonnen met kinderopvang.
Maar dat was toch niet helemaal geschikt voor haar.
Nu heeft ze dierverzorging niveau 2 en 3.
Leuke stages gelopen, zelfs in Engeland. Allemaal zelf geregeld met haar vriendin.
Maar om werk te vinden is nogal lastig.
Heb haar op gegeven moment gestimuleerd om vrijwilligerswerk te gaan doen.
En nu begeleid ze kinderen in een dierenknuffelweide in een tuincentrum.
Heel erg leuk.
Om toch betaald werk te vinden gaat ze een traject in met een jobcoach.
Die komt volgende week voor een eerste gesprek.
| 01:55 |
Fantastisch beschreven verhaal.
Met een hoog blooper gehalte aan schoolzijde.
| 18:43 |
Slechte beurt van die school, zou ik zo zeggen. Dat had een stuk beter gekund - dat kon eerder toch ook!
| 18:06 |

Yoors Nieuws
Wat is Yoors?
Wat is Yoors?
Boeken & Taal
Kolja
Kolja
 

×

Yoors


exit_to_app Aanmelden