×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Burn out, een maatschappelijke ziekte.

Burn out, een maatschappelijke ziekte.


Een maatschappelijke ziekte, de burn out,

Op de vraag of het fenomeen “burn out” een maatschappelijke ziekte is of een individuele kunnen wel lang twisten. Ik heb daar zelf een visie over waar ik in dit blog eens over wil gaan schrijven.

                    Zwakkeling

Het is een waardeoordeel om hier een mening over te hebben en je valt al snel in een soort van schuldmodel. Als je in deze tijd niet met de maatschappelijke situatie om kan gaan dan ben je in de ogen van velen een “zwakkeling” of met andere woorden kan je ook zeggen dat je niet genoeg weerbaar bent.
Ik denk zelf dat beide het geval is. Het is een maatschappelijke ziekte en een individuele ziekte. Als je al van ziekte kan praten. Onze maatschappij, en zeker in de combinatie met gezin en werk is in deze tijd een enorme belasting voor ieder mens. Er wordt veel van ons gevraagd en het woord “moeten” is zit in ons brein geïmplanteerd. Steeds meer merk je dat maar een beperkt aantal mensen hiermee om kan gaan. Ook onder jongeren hoor je steeds meer van burn out klachten en dat ze uitgeblust zijn.burn out (1)

     Hoe het was

Ga je 30 tot 40 jaar terug in de tijd en vergelijken we dit met nu dan is er veel veranderd. Het leven was destijds ook druk maar veel simpeler. In veel gezinnen was papa aan het werk, mama zat thuis en de kinderen gingen naar school. Na school dronk je een kop thee en speelde je buiten en op zaterdag werd er vaak gesport of er werden leuke dingen gedaan. Er moest brood op de plank en met één inkomen konden de meeste gezinnen in die behoefte voorzien. Er was minder druk van buitenaf, de wereld was kleiner, er waren maar een paar netten op tv en het nieuws zag je om acht uur of las je in de krant. Gezinnen waren hecht en er was tijd voor elkaar. Eten deed je aan tafel en na het eten deed je samen de afwas. Er was tijd voor een praatje waarna de tv aan ging en als gezin keek je vaak gezamenlijk naar hetzelfde.

“er is een grens in het ervaren van druk, gaan we daaraan voorbij dan vallen we”

Tegenwoordig gaan steeds meer mensen er aan onderdoor en ik ben bang dat dit in de toekomst alleen maar erger gaat worden als we daar niet snel iets aan gaan doen. De maatschappij gaat steeds meer lijnrecht tegenover het individu staan en we zijn meer een nummer dan een mens. De maatschappij verbind niet meer maar zet mensen tegen elkaar op omdat de verschillen steeds groter worden. Ga je kritisch naar een

burn outkijken dan is het een misvatting dat de oorzaak alleen bij te hard werken ligt. Er zijn namelijk ook mensen met een part-time baan die tegen een burn out lopen. Het is een combinatie van factoren die van invloed is en die alleen maar erger wordt. We krijgen iedere dag teveel prikkels binnen en zeker als je daar niet bewust van bent dan heeft ons brein enorm veel te verwerken. Zoveel dat ons brein al die informatie niet meer kan verwerken. Onder informatie schaar ik dan alles wat op ons pad komt. Werk, zorg voor het gezin, sporten, sociale contacten onderhouden, social media, televisie, het nieuws waarmee we iedere dag overladen worden, geldzorgen en stijgende prijzen, werken aan je gezondheid en ga zo maar door. We moeten aan heel veel regels voldoen om in het systeem te functioneren en steeds meer mensen worden die regels moe. We mogen niet meer zijn wie we zijn omdat we moeten voldoen aan een plaatje die de maatschappij ons oplegt.

Vroeger was dit gewoon simpeler. Je had je familie, hier en daar wat vrienden en de buren in de straat. Tegenwoordig hebben we 1000 fb vrienden, worden we overladen met informatie en reclame en ook worden we gevoed in onze angsten door onder andere de media. Tel daarbij op dat ook bijna iedereen druk ervaart in het behouden of het vinden van een baan en je kan je voorstellen dat dan de emmer een keer over loopt.
Vaak zijn mensen met een burn out mensen die werk belangrijk vinden en iets willen betekenen. Komen die mensen in een situatie dat er weinig waardering is voor wat ze doen en worden ze ook geconfronteerd met onmacht dan zijn zij een risicogroep om tegen een burn out aan te lopen. Ze willen zich niet laten kennen en gaan te lang door waardoor hun systeem overbelast raakt. Ben je ondergewaardeerd dan helpt het vaak niet om beter je best te doen want je kan namelijk niet meer doen dan je best. Probeer je dat wel dan kook je over en dan presteer je boven je macht. Het is niet natuurlijk meer wat je doen en het risico is dan aanwezig dat langzaam het lichtje in je dooft. Is er door al die druk dan ook nog een moeilijke thuissituatie zoals bijvoorbeeld problemen met de kinderen, een verbouwing of andere zaken en je hebt een combinatie die in veel gevallen op exploderen staat.

burn out (2)

Onze hulpverlening bij een burn out.

Kijk je naar de hulpverlening die de burn out behandeld dan is dit gericht op het individu. Er wordt deels gekeken naar wat er nodig is maar wel met de insteek om maar weer zo snel mogelijk mee te kunnen draaien in een maatschappij die op zich al bijna overspannen is. Je kan je dus voorstellen dat dit “vechten tegen de bierkaai” is. Het is namelijk juist die maatschappij die er mede voor gezorgd heeft dat mensen een burn out oplopen. Alles in deze maatschappij is geregeld en vastgelegd en er is gewoon te weinig vrijheid om echt keuzes te maken voor jezelf. Als mensen meer binnen bepaalde lijnen zelf hun werk kunnen en mogen organiseren dan zou er veel kunnen veranderen. Maar dit begint bij de werkgever en alle instanties en organisaties. Die zouden moeten inzien en als doel mogen stellen dat het anders mag en dat mensen heel goed weten wat goed voor ze is. Geef de controle weer terug aan de mensen en mensen gaan dan zelf doelen stellen en raken weer gemotiveerd om het zelf te doen. Zelf denk ik dat het daar voor een groot gedeelte om draait.burn out (1)

      De overkill aan medicijnen

De huidige samenleving is ziek. Wij hebben het in het westen enorm goed met z’n allen maar de mensen voelden zich nog nooit zo slecht. We kijken alleen nog naar een ander en zijn gevoed met angst om maar vooral te voldoen aan “het plaatje”. We leven in een tijd dat kinderen ADHD hebben, jeugdzorg kan de druk niet aan, kinderen snijden zichzelf en hebben eetstoornissen. Er wordt op dit moment meer dan 1 miljoen recepten per jaar uitgeschreven allee al voor ADHD!!!!! Ik heb het even opgezocht maar tussen de jaren 90 en nu is het gebruik van antidepressiva met 250% gestegen!!!! Zijn er zoveel zieken? Of zijn al deze aandoeningen het gevolg van een zieke samenleving?
We leven in een wereld waar we gratis kunnen skypen met een vriend aan de andere kant van de wereld. Social media heeft zeker voordelen want het maakt de wereld kleiner en kan voor verbinding zorgen maar het is toch wel vreemd dat juist in deze tijd eenzaamheid een van de grootste problemen is in onze samenleving. Eenzaamheid is geen diagnose zoals ADHD of een depressie dus is het niet te meten maar veel klachten die mensen hebben komen wel voort uit deze eenzaamheid. We kennen onze buren niet meer en ook even gedag zeggen en een praatje maken met een onbekende in de straat zie je ook steeds minder.

burn out (2)

Gelukkig zijn we "gelukkig"

Het schijnt dat we (volgens onderzoeken) in een van de meest gelukkige landen ter wereld leven en nooit hadden we het zo goed. Maar tussen het goed hebben en je goed voelen is een groot verschil. Je kan alles in materieel opzicht voor elkaar hebben maar geeft dit je echt een gelukkig en voldaan gevoel als je leven wordt beheerst door angst, relatieproblemen en ook vooral maar zorgen dat alles in materieel opzicht blijft zoals het is? Hoelang kunnen we nog leven met die druk? We leven ook in een van de veiligste landen ter wereld en hoe gek is het dan dat ook de angststoornissen enorm stijgen. De sociale angst (angst voor de ander), bindingsangst, verlatingsangst, staatvrees enz. enz.
Onze kinderen worden volgestopt met medicijnen door de vele diagnoses die ze krijgen opgespeld. We stoppen ze vol met pillen maar kijken niet meer waar deze diagnoses nu echt vandaan komen.

                           Hoe dan?

Ik kan hier nog heel lang over schrijven. Mijn conclusie is dat het drastisch anders MOET. Hoe? Tja, ik heb die kennis niet in pacht. Wel een innerlijk weten en dat innerlijk weten geeft mij kracht om te leven zoals ik dat wil. Ja, ik mag rekening houden met de norm maar ik wil mij niet meer aanpassen aan die norm. Die norm heeft er namelijk mede voor gezorgd dat ik 17 jaar geleden een zware depressie had. Die norm is er mede schuldig aan dat ik die depressie nog jaren met mij mee heb gedragen. Die norm was er ook de oorzaak van dat ik daar overheen nog een burn out te verwerken kreeg. En nu kijk ik naar die norm en kijk ik naar mezelf en zie dat ik niet pas in die norm die mij van hogerhand wordt opgelegd. Ik wil mijn eigen norm leven waarbinnen ik rekening hou met de wereld om mij heen. Waar ik zelf keuzes mag maken en mijn verantwoordelijkheid neem die voor mij past. Dat ik ook de consequenties draag voor de door mij gemaakte keuzes. Dat ik fouten mag maken en daarvan mag leren. Met andere woorden. Ik wil heel graag zijn wie ik ben. En Jij?

geluks-moment

of voeg me toe op facebook





Rolanguage
Ja. Precies dat. Dat. Dat! Wat jij beschrijft! Zo is het.. mensen lijken zelfs vroegtijdiger een burn-out te krijgen.. nog voor hun adolescent zijn. Zo sneu. De hulpverlening -met name op het jeugd en kinder vlak- zal spoedig wakker worden. Om het in ontwikkeling te zijnde gevaar te verhelpen..! Maar inderdaad. Dan moet er wel iets veranderen. Respect hoe jij je verhaal deelt. Ik heb toevallig vandaag ook nog geblogt over dit onderwerp. Ik zit er ook in. En waarmee ik het ook eens ben en wat ik graag wil benoemen: het is een persoonlijke ziekte, echt persoonlijk ja! De ene burn-out is de andere niet. Daar ben ik het zo volmondig grandioos mee eens. Dat is zo waar. Zoals puur goud puur is. Dank je voor het delen. Krachtig. Sterkte gewenst!
13-07-2017 18:01
13-07-2017 18:01
Mieke Van Liefde
Goed geschreven blog (wel nog wat schoonheidsfoutjes weghalen Peter). Een burn-out ligt niet altijd aan de job alleen, het kan een samenloop van omstandigheden zijn. Iemand die een hele zware kinder-tienertijd had in een heel onveilig gezin, daar bovenop nog eens als volwassene te hard werkt, kan al op jonge leeftijd opgebrand zijn. Ik was een twintiger. Dat ik een burn-out had heb ik nooit geweten. Vrienden dachten dat ik verlamd aan het worden was, de huisarts dacht dat ik leed aan het Chronisch vermoeidheidssyndroom. Ik denk dat de term 'burn-out' toen nog niet bestond. Ik kon niets meer, opstaan en naar het toilet gaan was zwaarder dan een marathon van 25 km in die tijd.
05-07-2017 18:50
05-07-2017 18:50
Darvina
Ik snap je wel, heb er zelf ook mee te maken gehad en had er ook al een blig over geschreven http://yoo.rs/medaybyday/blog/burn-out-bored-out-en-depressie-1496919848.html?Ysid=50153
05-07-2017 10:57
05-07-2017 10:57
Vicky
Helaas ook al meegemaakt
05-07-2017 10:48
05-07-2017 10:48
Bloggerda
Een heel goede blog en ik deel je angst voor de mensen in de wereld die steeds meer moeten en steeds meer medicijnen gaan slikken. Ik heb 3 jaar een burn-out gehad en nu anderhalf jaar er uit. Maar het duurt denk ik nog jaren voordat ik kan zeggen dat het klaar is. Als dat het al wordt. Ik mag zijn wie ik ben en ben nog steeds aan het leren.
04-07-2017 14:08
04-07-2017 14:08
Rudi Arends
Goede blog, toch denk ik dat je toch te druk bent aan het maken, als je denkt dat je al teveel F.B. connecties hebt, begin daar eens met te stoppen. Ga `ns eerst flink aan het filteren , ga sporten, bewegen , gezond leven , begin `n leuke cursus , koken bijv. Jij denkt dat ze 30 /40jaar beter leefden ,dan ga ook zo leven. Ik heb lang in Z.O.Azie geleefd , ik heb er een vriendin en zoon van inmiddels 16jaar. Daar is lang niet zoveel geld ,maar de mensen zijn in het algemeen veel gelukkiger. Zet `n grote streep onder je leven en begin opnieuw, reborn again, Ik denk dat je echt op `n gezonde manier weer moet beginnen. Reboot zoals je `n computer reboot. Zo`n lange blog zoals jij hebt geschreven heb ik eigenlijk nog nooit gezien.Paar weken terug zag ik `n bericht dat 1 op de 15 jongeren sufferen van `n depressie, dat is schrikbarend, niet goed, Bij mij is het glas altijd halfvol. Je mag altijd mij `n persoonlijke e-mail sturen als je dit prettiger vind, Ik hoor het wel en anders , veelsucces met je verdere leven.M.V.G.Ruud Arends.
29-06-2017 02:08
29-06-2017 02:08
An
Ja ik ben wie ik ben met al mijn plus en min punten
28-06-2017 22:29
28-06-2017 22:29