×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Mijn ongelukkige val met mijn paard

Mijn ongelukkige val met mijn paard


Op 1 december 2017 ben ik van mijn paard gevallen. Ik ben er wel vaker afgevallen in de afgelopen 11 jaar en ik ben ook wel eens naar het ziekenhuis geweest. Maar door deze val staat mijn hele leven nu nog steeds op zijn kop.

Het was een super koude avond en er stond veel wind, ik deed mee met de eerste onderlinge WE wedstrijd bij ons op stal. Normaal rijd ik nooit wedstrijden omdat ik er gestrest van raak waardoor mijn paard vervelend gaat doen en het fout gaat. Maar dit was gewoon voor de lol en niemand had echt geoefend dus ik heb me opgegeven en ik had er echt super veel zin in! Ik had haar manen geknot en ze was best wel relaxed ondanks dat ik de dag ervoor niet had gereden. Omdat het zo koud was wilde ik instappen met een uitrijden, ze wordt er altijd een beetje zenuwachtig van omdat het over haar kont hangt maar ze doet nooit iets.

Nadat ik ingereden had deed ik het deken af en wilde ik nog een keer aan gaan singelen zodat het zadel goed vast zat. Er stonden wat sprongen in de bak waar ze onrustig van werd, het is een springpaard dus ze wordt dan gewoon heel enthousiast als ze ze ziet staan. Op het moment dat mijn voet uit de beugel is om aan te singelen schrikt ze van een kindje wat vlak langs de bak rent. Ik heb op dat moment dus 1 voet in de beugels en de singel zit nog niet goed genoeg vast. Ze begint te steigeren, te bokken en te rennen. Nu doet ze dit wel vaker dus ik had op dat moment nog geen angst of stress. Maar wanneer mijn zadel naar de rechter kant schuift van een gekke beweging van haar en ze zelf 3 meter naar links springt en met een hoge bok uitwijkt voor een sprong, houd ik mijn evenwicht niet meer en val ik. Op dat moment is alles even zwart, ik hoor mensen praten en schreeuwen dat er een ambulance moet komen, ik hoor mijn moeder vragen of ik oké ben. Maar antwoorden kan ik niet, ik merk dat ik huil en ik denk nog 'wat stom dat ik hier nu lig te huilen, er zijn zoveel mensen bij'. Het vroor en ik lag in de (overdekte) buitenbak op de grond. Ik kon niet opstaan en ook niet gaat zitten. Ik dacht alleen maar 'waar is Baileys!' Om mij heen is paniek en ik hoor iemand zeggen dat ik op moet staan, ik probeer 'laat me even' te zeggen en het lukt.

Na een tijdje kan ik zien en praten, ik heb zoveel pijn. Mijn moeder is aan het kijken of ze de auto bij de bak kan zetten om me erin te krijgen. Ik voel niks meer, alleen pijn, ik weet niet waar het pijn doet, gewoon alles? Ik zeg dat het zo wel weer gaat en ik gewoon mijn wedstrijd wil rijden, als ik kan staan wil ik eerst even roken en dan gewoon verder. Ondertussen hoor ik dat iemand Baileys af gezadeld heeft en haar in de stampmolen heeft gezet. Ik kan dan nog steeds niet bewegen en ik hoor iemand die ik niet ken langs de bakrand zeggen 'ik ben arts, waarschijnlijk een dwarslaesie'. Op dat moment raak ik van binnen in paniek maar kan ik vanbuiten nog steeds niks.

Uiteindelijk heeft de arts die ik niet ken mij in mijn moeder haar auto getild en zijn we naar het ziekenhuis gereden. Dit is allemaal nog vaag voor mij, maar ondertussen komt er steeds iets meer herinnering terug. Ik weet van de rit naar het ziekenhuis alleen nog dat ik van mijn moeder in haar auto mocht roken terwijl ik dat normaal alleen in mijn eigen auto mag. Ik klappertand de hele tijd en aangekomen bij het ziekenhuis haalt mijn moeder iemand die me uit de auto kan halen.

Ik krijg meteen dekens omgeslagen en word in een rolstoel gezet. 'Ik heb het helemaal niet koud' zeg ik nog, maar niemand luistert meer naar mij. Ik word van top tot teen gecontroleerd en langzaam aan kan ik mijn voeten eindelijk weer bewegen. Gelukkig, geen dwarslaesie! Dan misschien een gebroken rug? Gelukkig, ook niet! Uiteindelijk had ik volgens de arts alleen mijn been, rug en bekken gekneusd en ben ik weer naar huis gestuurd. Ik kreeg geen krukken want dan werd het stijf. Ik weet nog zo goed dat de chirurg zei 'gelukkig is er niks gebroken!'

Nu had ik zo graag gewild dat het alleen maar gebroken was. Na 4 weken moest het over zijn werd er gezegd. Maar half januari was het nog steeds niet beter, het werd alleen maar slechter. Ik ben toen terug gegaan naar het ziekenhuis en heb krukken gevraagd, ik kon namelijk nog steeds niet op mijn been staan. De arts heb ik niet gezien, er werd door een assistente gezegd dat ik het nog maar even aan moest kijken.

Uiteindelijk heb ik begin maart na veel zeuren een CT scan gekregen omdat ik toen nog steeds niet normaal kon lopen, wel zonder krukken inmiddels. Ik had het idee dat er misschien ergens een scheurtje zat. Er was ook op de scan niks te zien, maar van dit vakgebied hadden ze in Amersfoort geen kennis, dus ben ik begin maart door gestuurd naar een chirurg in Enschede, daar kon ik op 25 mei eindelijk terecht.

Ondertussen stond mijn leven stil. Ik doe namelijk een opleiding tot allround make-up artist, een staand beroep dus. Ik kon bijna niet naar school, ik kon namelijk met geen mogelijkheid naar Amsterdam rijden met de auto, niemand kon mij elke keer brengen en halen en met de trein lukte ook niet aangezien ik een koffer van 50 kilo mee moet nemen. Ik kon niet meer paardrijden, van 5x per week naar een half jaar niet was voor mij nog de grootste klap. Mijn paard betekend echt veel voor mij en nu kon ik niks meer met mijn passie. Ik kon niks leuks doen met vrienden omdat ik niet ver kon lopen, niet lang kon staan, niet lang op dezelfde plek kon zitten en eigenlijk niet eens normaal ik bed kon liggen. Ik kon dus niet mee uitgaan, shoppen, naar de bioscoop, uiteten, noem het maar op. Ik zat er helemaal door heen en op dat moment ging ook mijn relatie, voor mij onverwachts, uit en overleed onze pup bijna door een dubbele long ontsteking. Ik had het gevoel dat alles ophield. Ondertussen ging het sommige dagen iets beter met lopen en kon ik even mee de hond uitlaten. Doordat ik dat soms wel kon en soms niet dachten mensen dat ik me aanstelde en het als excuus gebruikte als ik ergens geen zin in had. Dit deed me echt pijn aangezien ik totaal geen aansteller ben en pas iets zeg of laat merken als de pijn eigenlijk al ondragelijk is.

Toen ik vorige week eindelijk een afspraak had met de chirurg in Enschede kwam ik erachter dat mijn SI gewricht een hard klap heeft gehad waardoor dat super erg pijn doet bij elke beweging die ik maak. Ik krijg nu een verdovende injectie en dan moet ik elke keer bij houden wat er veranderd en wat niet. Als dit helpt krijg ik cortisone injecties in combinatie met een revalidatie programma in de Trappenberg. Als de eerste injectie niet werkt moet ik geopereerd worden en zetten ze het SI gewricht vast. Ik hoop dat het allemaal snel klaar is en ik niet ook nog heel lang hoef te wachten op de injectie. We zijn inmiddels alweer een half jaar verder en ik wil door met mijn leven. Half juli heb ik mijn examen en 30 september ga ik naar Australië, ook mis ik het rijden enorm. Ook al heb ik gister stiekem even op mijn paard gezeten! Op alle 3 de foto's staat Baileys :)

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!




peterdenharder
Sterkte zeg, hoop dat het snel 'opgelost' zal zijn.
04-06-2018 23:12
04-06-2018 23:12
jolandemooij
Wat vreselijk dat in een paar seconden je leven zo op losse schroeven komt te staan. Heel veel sterkte!
31-05-2018 20:28
31-05-2018 20:28
Marjolein
een arts zet jou met vermoeden van een dwarslaesie of gebroken rug in een auto??? Was het wel een arts??
31-05-2018 15:51
31-05-2018 15:51
Hans van Gemert
Dat is nogal wat, heel veel sterkte en beterschap!
31-05-2018 13:52
31-05-2018 13:52
Schorelaar
Wat heftig wat je allemaal is overkomen. Ik wens je sterkte. 
31-05-2018 13:29
31-05-2018 13:29