Ziekte!

Ziekte!


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ik ga nu een blog schrijven niet om medelijden te wekken of zielig te zijn maar gewoon hoe mij leven was en is.

Toen ik geboren werd op 02-04-1990 ontdekte ze bij mij moeder dat ze manisch depressief was dit kan iedereen krijgen na een traumatische ervaring. De bevalling van mij was voor mij moeder geen pretje de verloskundige had gezegd dat de navelstreng twee keer om mij nekje zat en dat als het nog lang zou duren ik misschien niet levend te wereld zou komen. Gelukkig werd ik na die woorden snel geboren en ging ik huilen en was alles met mij in orde maar mij moeder ging er vanuit dat ik dood geboren zou worden en dat kon zij moeilijk verwerken. Toen ik 4 jaar was kreeg mij moeder een manische depressie mij broer die toen 10 jaar was wist wat hij moest doen en nam zijn 2 zusjes mee en liep naar opa en oma die op hetzelfde dorp woonde en daar zijn wij toen 2 weken gebleven, ik ga verder niet vertellen wat zij gedaan heeft in die tijd etc. maar meer over hoe dit voor ons was.

Toen ik 9 jaar was kreeg mij moeder een tweede manische depressie waar ik dus meer het besef had wat er met mij moeder aan de hand was en hoe dit voor haar moest zijn, mensen keken ons met de nek aan, deden of mij moeder gek was of van de duivel was bezeten. Wij gingen naar de kerk en daar werd mij verteld dat mijn moeder een ander soort mens was met een duivel in haar hoofd die dingen vraagt en van haar verlangde, als kind zijnde is het al erg genoeg dat je een week of twee weken van je ouders vandaan moet omdat je moeder even niet voor je kan zorgen laat staan hoe bang ik was toen ik terug naar huis moest. Ik huilde in die tijd veel, was bang, verlegen en soms zelfs agressief. Toen ik 11 jaar was zat ik op school bij een super lieve juffrouw die altijd voor mij klaar stond en die wist hoe en wat er met mij moeder aan de hand was omdat zij de moeite heeft genomen om naar de huisarts en mij vader te luisteren, kwam de directeur de klas binnen en ik moest naar zijn kamer komen. Ik dacht dat ik iets gedaan had wat niet mocht of dat ik na moest blijven etc. maar vanaf dat moment stond de wereld op zijn kop. Mij vader belde dat hij op weg was naar huis en dat wij allemaal naar huis moesten komen omdat mij ouders ons wat moesten vertellen, ik dacht dit kan niet goed zijn want ik wist dat mij moeder naar de huisarts moest. thuis aangekomen zaten mij broer zus en ik op de bank te wachten op onze vader die het verhaal zou doen. Mij vader kwam binnen ging zitten en vertelde ons toen dat de dokter in het ziekenhuis had geconstateerd dat mama borstkanker had dat ze geopereerd moest worden en dat ze verder nog niks konden zeggen hoe haar ziektebeeld er verder uit zou komen te zien. 5 dagen na haar bezoek aan de huisarts geopereerd en mocht ze naar huis en zou ze een paar keer terug moesten komen. 5 jaar later werd zij "schoon" verklaard en hoefde ze niet meer te komen. Een half jaar na dat ze "schoon" verklaard werd moest zij bloedprikken om te kijken of ze haar medicijnen af kon bouwen of dat ze misschien meer moest hebben daar kwam uit dat haar leverfunctie niet goed was. Opnieuw bloed achter gelaten en een week later zou ze met mij vader samen naar de huisarts gaan. Daar komende moesten ze gelijk naar het ziekenhuis want het was goed mis haar lever was geperforeerd met gezwellen allen in haar lever al zo'n gezwel of 30 te grote van pingpong ballen nu 8 jaar later waarvan elke 3 weken chemo is ze er nog steeds. Inmiddels heeft zij haar vader en een zwager die beide de ziekte ook kregen moeten begraven. Inmiddels heeft zij 9 maanden geen chemo gekregen maar moet ze die eigenlijk wel krijgen maar haar lichaam is op, kan de chemo niet meer aan en haar energie is op wat natuurlijk logisch is. Wij als kinderen zijn bang, leven in onzekerheid en spanning. Gelukkig kunnen wij nog samen met haar van kleine dingen genieten en is zij gewoon thuis en kan ze redelijk goed voor mij vader en haar zelf zorgen. Mama ik hou van u en dat zal ik altijd blijven doen!




Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Wat een heftig verhaal..fijn dat ze er ondanks alles nog is!geniet van elkaar
| 22:10 |
Heel veel sterkte, en medelijde schrijven doe je niet.
Informeren of je ei kwijt kunnen kan hier gewoon!
Sterkte knuffel
| 00:00 |
Bedankt voelt zo fijn hier bijna als vrienden en of vriendinnen
| 09:52 |
Pfff... heftig zeg, dat is geen kattenpis! Veel sterkte toegewenst!
| 02:00 |
nee het leven is geen 1 groot feest. Komt goed hoor
| 09:51 |
Wow, dat is best heftig allemaal. Heel veel sterkte hoor!
| 23:26 |
Bedankt
| 08:45 |
:)
| 10:05 |
Zo, wat heftig allemaal.
ik wens je heel veel sterkte.
| 23:23 |
Zeker heel heftig maar dit heeft mij gevormd wie ik nu ben, een mooie sterke en vooral een vrouw die niet snel opgeeft
| 08:45 |
Ja dat is waar. Dat klopt precies. Dat heb ik ook. Dat dan weer wel hé.
| 10:24 |
Ik ben u gaan volgen zou het enorm leuk vinden als u mij ook wil volgen vanavond eens op mij gemakje u blogs etc. Lezen en reageren
| 14:26 |
Ik volg jou nu ook. Bedankt voor je reactie en lees alles maar eens rustig hoor.
En zeg maar jij hoor.
| 15:19 |
Wat heftig zeg..sterkte
| 23:17 |
Bedankt
| 08:44 |
Veel sterkte toegewenst.
Het is een rotziekte, vooral de behandelingen zijn erg zwaar,
Adviseer je moeder zoveel mogelijk energie op te bouwen en veel water te drinken, dat helpt echt weet ik uit ervaring.
| 23:11 |
Het is heftig zeker weten dit voelt ook echt als extra tijd die ze bij ons mag zijn de artsen geloven het ook nog steeds niet maar vergelijken haar met een witte raaf daar zijn er maar weinig van maar het zijn sterkte en strijders. De tip ga ik zeker doorgeven bedankt.

Fijne dinsdag verder!
| 08:44 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen