×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Ziekte!

Ziekte!


Ik ga nu een blog schrijven niet om medelijden te wekken of zielig te zijn maar gewoon hoe mij leven was en is.

Toen ik geboren werd op 02-04-1990 ontdekte ze bij mij moeder dat ze manisch depressief was dit kan iedereen krijgen na een traumatische ervaring. De bevalling van mij was voor mij moeder geen pretje de verloskundige had gezegd dat de navelstreng twee keer om mij nekje zat en dat als het nog lang zou duren ik misschien niet levend te wereld zou komen. Gelukkig werd ik na die woorden snel geboren en ging ik huilen en was alles met mij in orde maar mij moeder ging er vanuit dat ik dood geboren zou worden en dat kon zij moeilijk verwerken. Toen ik 4 jaar was kreeg mij moeder een manische depressie mij broer die toen 10 jaar was wist wat hij moest doen en nam zijn 2 zusjes mee en liep naar opa en oma die op hetzelfde dorp woonde en daar zijn wij toen 2 weken gebleven, ik ga verder niet vertellen wat zij gedaan heeft in die tijd etc. maar meer over hoe dit voor ons was.

Toen ik 9 jaar was kreeg mij moeder een tweede manische depressie waar ik dus meer het besef had wat er met mij moeder aan de hand was en hoe dit voor haar moest zijn, mensen keken ons met de nek aan, deden of mij moeder gek was of van de duivel was bezeten. Wij gingen naar de kerk en daar werd mij verteld dat mijn moeder een ander soort mens was met een duivel in haar hoofd die dingen vraagt en van haar verlangde, als kind zijnde is het al erg genoeg dat je een week of twee weken van je ouders vandaan moet omdat je moeder even niet voor je kan zorgen laat staan hoe bang ik was toen ik terug naar huis moest. Ik huilde in die tijd veel, was bang, verlegen en soms zelfs agressief. Toen ik 11 jaar was zat ik op school bij een super lieve juffrouw die altijd voor mij klaar stond en die wist hoe en wat er met mij moeder aan de hand was omdat zij de moeite heeft genomen om naar de huisarts en mij vader te luisteren, kwam de directeur de klas binnen en ik moest naar zijn kamer komen. Ik dacht dat ik iets gedaan had wat niet mocht of dat ik na moest blijven etc. maar vanaf dat moment stond de wereld op zijn kop. Mij vader belde dat hij op weg was naar huis en dat wij allemaal naar huis moesten komen omdat mij ouders ons wat moesten vertellen, ik dacht dit kan niet goed zijn want ik wist dat mij moeder naar de huisarts moest. thuis aangekomen zaten mij broer zus en ik op de bank te wachten op onze vader die het verhaal zou doen. Mij vader kwam binnen ging zitten en vertelde ons toen dat de dokter in het ziekenhuis had geconstateerd dat mama borstkanker had dat ze geopereerd moest worden en dat ze verder nog niks konden zeggen hoe haar ziektebeeld er verder uit zou komen te zien. 5 dagen na haar bezoek aan de huisarts geopereerd en mocht ze naar huis en zou ze een paar keer terug moesten komen. 5 jaar later werd zij "schoon" verklaard en hoefde ze niet meer te komen. Een half jaar na dat ze "schoon" verklaard werd moest zij bloedprikken om te kijken of ze haar medicijnen af kon bouwen of dat ze misschien meer moest hebben daar kwam uit dat haar leverfunctie niet goed was. Opnieuw bloed achter gelaten en een week later zou ze met mij vader samen naar de huisarts gaan. Daar komende moesten ze gelijk naar het ziekenhuis want het was goed mis haar lever was geperforeerd met gezwellen allen in haar lever al zo'n gezwel of 30 te grote van pingpong ballen nu 8 jaar later waarvan elke 3 weken chemo is ze er nog steeds. Inmiddels heeft zij haar vader en een zwager die beide de ziekte ook kregen moeten begraven. Inmiddels heeft zij 9 maanden geen chemo gekregen maar moet ze die eigenlijk wel krijgen maar haar lichaam is op, kan de chemo niet meer aan en haar energie is op wat natuurlijk logisch is. Wij als kinderen zijn bang, leven in onzekerheid en spanning. Gelukkig kunnen wij nog samen met haar van kleine dingen genieten en is zij gewoon thuis en kan ze redelijk goed voor mij vader en haar zelf zorgen. Mama ik hou van u en dat zal ik altijd blijven doen!





Ramona Vroom
Wat een heftig verhaal..fijn dat ze er ondanks alles nog is!geniet van elkaar
09-03-2017 22:10
09-03-2017 22:10
DvdVelden Blog
Heel veel sterkte, en medelijde schrijven doe je niet. Informeren of je ei kwijt kunnen kan hier gewoon! Sterkte knuffel
09-03-2017 00:00
09-03-2017 00:00
Hpj Goossens
Pfff... heftig zeg, dat is geen kattenpis! Veel sterkte toegewenst!
08-03-2017 02:00
08-03-2017 02:00
LWAlmanak
Wow, dat is best heftig allemaal. Heel veel sterkte hoor!
06-03-2017 23:26
06-03-2017 23:26
Bloggerda
Zo, wat heftig allemaal. ik wens je heel veel sterkte.
06-03-2017 23:23
06-03-2017 23:23
Aaricia Frans
Wat heftig zeg..sterkte
06-03-2017 23:17
06-03-2017 23:17
Albert van den Berg
Veel sterkte toegewenst. Het is een rotziekte, vooral de behandelingen zijn erg zwaar, Adviseer je moeder zoveel mogelijk energie op te bouwen en veel water te drinken, dat helpt echt weet ik uit ervaring.
06-03-2017 23:11
06-03-2017 23:11
notifications_noneadd
12-10-2018 08:54
1 volger , 1 antwoord
notifications_noneadd
12-10-2018 08:07
1 volger , 0 antwoorden