×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Een Tintje uit de oude doos :)

Een Tintje uit de oude doos :)


Gedachten…Wat zouden hun gedachten zijn denk je bij jezelf? Wat zal er wel niet in ze op komen als ik ze passeer op mijn naaldhakken in een grijze overjas die reikt tot aan ver boven mijn knieën? Wel je zou denken niets, maar als je dan het plaatje voor je ziet praat je wel anders, dan zijn de gedachten van mensen er in alle vormen en maten. Die grijze overjas en die naaldhakken waren namelijk het enige wat ik aan mijn lijfje had getrokken, ok goed, ik heb geleerd dat ik niet mag jokken, het was niet helemaal het enige wat ik aan had. 

Onder mijn grijze overjas had ik een kanten lingerie setje aan, zon setje met zo weinig mogelijk stof, je kent het denk ik vast wel. Nou dat was dus het plaatje, dat met een beetje make-up hier en daar een glanzende lipgloss en een lijntje onder mijn ogen en meer was het niet. Ik voelde me er ook eigenlijk wel een klein beetje gênant bij en vroeg me af of ik me niet rechtsom zou keren en weer naar huis terug te gaan. Als ik dat had gedaan dan had ik nu dit verhaal niet geschreven, dan was er helemaal geen verhaal, dus je weet precies wat ik wel gedaan heb.

Ik voel ze, Ik zie ze, ze branden op de achterkant van mijn benen. Ik zie hun gedachten aan het werk gaan en denken: ”Goh! Zou ze er wat onder aan hebben?” Ogen die branden van nieuwsgierigheid, me na kijken of ze op een of andere gekke manier kunnen achterhalen wat het antwoord op die vraag zou zijn. Een enkeling moet even zijn hoofd draaien om het goed te kunnen zien en kijken me na als ik voorbij passeer, ze mogen wel uitkijken dat ze geen spiertje verrekken. Ik word er een beetje verlegen van en een gloeiende blos die ik op mijn wangen voel opkomen zal ook niet lang onopgemerkt blijven. Tja… En dan sta je daar dan op een behoorlijk spitsuur van het perron tussen de mensen in. Ze staren me aan, ze doen het allemaal, ook die mooie brunette op dat bankje met haar lange benen, die student verderop die een beetje staat te dansen op de muziek die hij in zijn oren heeft gestopt, de ene blik blijft langer hangen dan de andere. Een koel briesje waait langs en tussen mijn benen en dan realiseer ik me wat ik aan het doen bent. Ik voel me naakt, echt poedelnaakt!

Ik ga aan het eind van het perron maar even een sigaretje roken, een beetje weg van de grote mensen massa die er om me heen dwarrelt de trein laat immers toch op zich wachten. Ik pak een sigaret uit mijn tas, steek deze tussen mijn glanzende glossy lippen aan en neem dan een diep haal. Ik kijk tegenover me, daar staat een man een telefoon gesprek te voeren. Hij had een mooi en goed gebouwd postuur, droeg een paar oude jeans met een wit shirt erboven en een paar sportschoenen eronder. Halflang, golvend, donkerbruin haar en een ongeschoren gezicht, je weet wel een, ”ik had me vanmorgen geen zin om te scheren” gezicht.
Zijn donkerbruine ogen verscholen zich achter een paar haarlokken, ik schat dat hij een jaar of 27 is, het was in ieder geval zeker niet verkeerd om naar te kijken.
Hij zat midden in een telefoongesprek maar was duidelijk afgeleid door mijn verschijningen, in mijn ooghoeken kon ik zien dat hij net als alle andere voorbijgangers op zoek was naar “het” antwoord.
Rustig sta ik daar met het frisse briesje dat door mijn benen heen waait en mijn haar in de war maakt mijn sigaretje op te roken, ondertussen een beetje met mijn ipod aan het kloten, en terwijl ik vlagen van zijn gesprek aan mijn oren voorbij hoor komen viel het me op dat de antwoorden die de man door de telefoon geeft nogal verwarrend over komen, de persoon aan de andere kant van de lijn zal er vast ook geen touw aan vast hebben kunnen knopen. Stamelend en met veel uh’s en uhuh’s gaat hij gewoon door. Hij heeft het ook niet in de gaten maar ik zie wat hij aan het doen is, zijn donkerbruine ogen gluren door de plukken van zijn haar heen over mijn benen naar boven en zo ongeveer bij mijn middel blijft hij een beetje hangen, hij neemt me van top tot teen in zich op, ik zie de vraag door zijn koppie heen dwalen. Het geeft me een apart gevoel, een gevoel van een beetje schaamte omdat ik het gewoon loop uit te dagen hiermee en toch ook een tinteling omdat je zo bekeken word.
Dan plots hoor ik hem door de telefoon zeggen: “Huh, wat zei je ook alweer?”, ik probeerde niet te lachen maar het was duidelijk merkbaar dat hij even niet meer met zijn hoofd bij het gesprek aanwezig was maar met hele andere dingen.

Pfew… gered door de trein, ik moest echt moeite doen om niet hardop in de lach te schieten en met gebogen hoofd begin ik mezelf in de richting van de trein te brengen, als ik dan opkijk kijk ik recht in zijn ogen, dat was duidelijk niet wat hij verwacht had. Er verschijnt een betrapte expressie op zijn gezicht en laat bijna zijn telefoon uit zijn handen vallen, maar in al zijn onhandigheid weet hij deze toch te redden van een dodelijke smak. Ik kijk hem aan en geef hem een “kijk maar nog maar even, dit is allemaal voor mijn vriendje” glimlach. Geforceerd probeert hij ook een glimlach om zijn lippen te toveren maar hij had het een beetje druk met zich niet te schamen en zijn blozend gezicht te verbergen.
Lachend loop ik de trein in door de wagons om een rustig plekje op te zoeken, eentje waar ik wat minder opval. de een na de ander draait zich even om als ik voorbij loop, ze kijken me na tot ik de wagon weer uit ben, ik voel de ongemakkelijke blikken. Er gaat een beetje een vreemd gevoel door me heen, een gevoel van dat ik het eigenlijk best wel spannend en leuk vind dat ik zo nagekeken word maar ook het tegenovergestelde. Al met al het is een grappig avontuurtje zeker omdat ik weet dat alles wat zij in hun gedachten zien en bedenken voor mijn eigen mannetje is.

In het halletje van de wagon vind ik een rustig plekje en installeer mezelf op een van de stoelen bij het raam, ik pak mijn ipod en dacht even rustig mijn ding te kunnen doen. Niet veel later komt er een wat gezette dame tegenover me zitten met een mobieltje aan haar oor, ze zit midden in een gesprek over de tandarts. Ik klaag niet vaak over mensen maar ik kon niet echt zeggen dat ze er bepaald verzorgd en of vriendelijk uit zag. Ze droeg een zwarte pantalon, een gekleurde bloes met bloemetjes die haar nog dikker maakte dan ze waarschijnlijk was en ik denk dat dat stof eerder voor het raam had moeten hangen in plaats van om welk lichaam dan ook. Onder die pantalon had ze een paar oude afgetrapte gympies aan, iets wat totaal er totaal niet bij past, een rood kort kapsel, haar gezicht leek wel een muurschildering, het was verre van mooi en de make-up die ze op had, veel te veel en veel te vel, kleuren die niet bij haar outfit pasten noch bij haarzelf en dat zegt iemand die erg weinig verstand van make-up heeft. Het leek wel een beetje zon kamer olifantje dat in een porseleinen kast tussen het mooie servies in wilde zitten, dat doe je dat servies toch ook niet aan?

Anyway, ook die dame kijkt naar mijn benen en ze werkt haar weg af naar boven, wat zou er in hemelsnaam door haar hoofd heen gaan als ze me zo zit te bekijken, ik denk niet dat ik het wil weten en krijg er ook een heel ongemakkelijk gevoel bij. Het gesprek dat deze dame aan het voeren was ook niet te missen, het was luid en duidelijk hoorbaar door heel de wagon en er kwam een taal uit haar mond daar lusten de honden geen brood van! Wat een vreemde mensen heb je op de wereld soms.
Proberend me niet te storen aan haar ga ik verder op mijn Ipod tot dat we bij Schiphol zijn, en dan moet ik er echt uit. Hmm… ik zat eigenlijk wel lekker. Ik verlaat de trein en daar sta ik dan op het perron omringt door allerlei soorten mensen. Mensen die net van vakantie terug kwamen of juist op vakantie gaan, hoop zakenlui met aktekoffertjes, en natuurlijk niet te vergeten de ene piloot na de andere waarbij de hordes stewardessen er vrolijk achter aan huppelen.
Als ik verder het perron op kijk zie ik de roltrap naar boven, een stukje verderop is een lift te zien. Ik heb dan 2 keuzes, of met de roltrap zodat alle mensen die achter mij staan enorm veel plezier beleven, of ik ga lekker veilig met de lift. Haha die keus was dus makkelijke gemaakt, het word dus de lift!

Ik begin te lopen en mijn hakken klinken luid op de plavuizen van de hal, ik loop door naar de lift en zie ik dat er net mensen uit komen lopen, ik ben te laat de deuren gaan al weer dicht en naar boven.
Met luide muziek in mijn oren kom ik bij de lift aan en druk op het knopje. Naast de lift staat er een zakenman van ik schat een jaar of 30, een man met echt zo een strenge autoritaire look. Naast hem op de grond staat een zwart glanzend aktekoffertje en ook hij heeft de welbekende oordopjes van een ipod in zijn oren. Hij staat daar heel relaxed op de volgende trein te wachten. De man werpt af en toe even een blik mijn kant op en ook hij zocht naar het antwoord. Ik wacht nog steeds tot dat de lift weer terug naar beneden kwam, ik kijk een beetje om me heen naar de mensen en luister naar mijn muziek. Na een paar minuten schrik ik me helemaal wezenloos als ik mijn hoofd weer naar de liftdeur draai. Het bleek dus dat de deur al een tijdje open stond zonder dat ik dat in de gaten had, de lift is helemaal niet meer naar boven geweest zoals ik dacht toen hij dicht ging.
Ik kijk een beetje beschamend om mij heen of niemand het gezien heeft, en ja hoor de zakenman die naast de lift stond heeft het allemaal gezien en in de gaten gehouden, hij hield zijn lach in en keek recht vooruit. Als ik dan in de lift stap en op het knopje naar boven draai ik me om en wacht tot de deur weer dicht gaat, als dan de deur gesloten is zie ik de man vergaan van het lachen, hij kijkt nog even naar boven naar de lift en lach en mijn hoofd kon niet roder worden, ik schaamde me echt dood.

Boven aangekomen loop ik door de grote hal naar het eerste beste winkeltje met bloemen, en ook in de hal van Schiphol zie ik de ene voorbijganger na de andere even zijn hoofd omdraaien als ik voor bij kom lopen, blikken van zowel mannen als vrouwen die boekdelen spreken, de ene is gevuld met wederom “de vraag”, de ander met jaloezie, en weer een ander geeft me een blik van waardering.
Bij het winkeltje pak ik voor mijn mannetje een grote witte roos uit de emmer en loop ermee naar de kassa, voor mij bij de kassa staat een buitenlandse man en achter mij staat een vader samen met zijn zoontje in de rij te wachten. Ik hoor de vader tegen zijn zoontje zeggen: “Mama is bijna geland en dan mag jij het bosje bloemen geven!”, ik draai me even om en kijk naar het kleine ventje die in zijn kinderwagen zit met een wijs petje op zijn hoofd. De blik die het jongetje in zijn ogen had toen zijn vader dat zei was prijs loos.

De man voor mij had een beetje moeite met communiceren tegenover de verkoper maar ook moeite met zijn gedachte er bij te houden toen hij moest betalen omdat zijn blik steeds weer richting mijn kant af dwaalde. Het duurde niet lang voor dat de verkoper hem een prettige vlucht wenste en de buitenlandse man zijn weg vervolgde terwijl hij bijna een emmer met rozen over de vloer laat glijden op weg naar de plek waar hij moest wezen.
Dan is het mijn beurt om te betalen, de verkoper aan de kassa vraagt dan het volgende: “En wat kan ik voor deze prettige verschijning doen?”, ik kreeg een beetje een kleur en vertelde dat ik deze witte roos graag wilde hebben met een kaartje erbij. De verkoper had een aanstekelijke lach, een lach waarvan je automatisch vanzelf mee gaat lachen en ik dus ook niet achter kon blijven met dat meisjesachtig gegrinnik van mij. De verkoper had natuurlijk wel door dat ik iemand met het roosje kwam ophalen van het vliegveld, en toen ik betaald had wenste hij me een ongelofelijke plezierige avond, ik gaf hem een knipoog en antwoordde dat dat wel zeker gaat lukken. De verkoper kreeg vrijwel direct een rode kleur in zijn gezicht en ging meteen verder naar de volgende klant.

Ik vervolg mijn weg naar Gate 2 waar mijn mannetje naar buiten moet komen. Het is net een paar minuten over 6 en zijn toestel werd verwacht om 22 minuten over 6, dus op het hoekje tegenover Gate 2 heb ik bij de Juice bar een colaatje besteld, net buiten het barretje stonden tafeltjes met krukjes en daar installeerde ik mijzelf en mijn colaatje.
Links van mij zat een wat oudere man, ik gok dat hij op zijn vrouw of zijn dochter aan het wachten was, ook die had net als velen “de vraag” in zijn hoofd toen ik naast hem aan het tafeltje kwam zitten. Rechts van mij zat een buitenlandse man en die deed precies hetzelfde, en dan zo hier en dan nog een verdwaalde blik van voorbijgaande personen. Het gevoel van op gelatenheid en verlegenheid heeft inmiddels plaats gemaakt voor een geile spanning.

Dan is het 21 minuten over, op het bord staat nog steeds verwacht, maar als ik dan op mijn ipod kijk en zie dat die op 22 verspringt, kijk ik omhoog naar het bord en ook daar verspringt het verwacht naar geland, de glimlach rond mijn mond kon niet groter, want de persoon voor wie ik het allemaal had gedaan komt binnen enkele ogenblikken naar buiten. En als al die vreemde mensen al zo reageerden op mijn voorbij komende verschijning hoe zal mijn eigen mannetje dan wel niet reageren als hij me ziet

Mijn hartje gaat tekeer, en hoe langer het duurt hoe nerveuzer ik word. Het leek wel een eeuwigheid te duren en voor de hekken sta ik dan heen en weer te ijsberen, stiekem door de deur te kijken of ik niet al een glimpje van hem op kan vangen. Bij elk persoon die naar buiten kwam ging mijn hartje sneller en sneller slaan en dacht ik even dat hij er aan kwam.
Het zweet staat me in de handen en ik kan niet meer stil blijven zitten of staan. Nog enkele seconden verwijderd van het grote moment, het moment dat ik de blik van mijn eigen trotse mannetje zie, de blik van: “Kijk dat is nou mijn vrouwtje!”, de blik waar hij vast uitkleed met zijn ogen, het moment dat hij me in zijn armen neemt, me een hele dikke knuffel geeft en niet meer los laat, het moment dat ook hij zichzelf de welbekende vraag stelt en ’t liefst meteen op onderzoek gaat om achter het antwoord te komen…




Hans van Gemert
Een lekker spannend verhaal!
01-04-2017 20:00
01-04-2017 20:00
johan_jongedijk
Krijgt een vervolg?
31-03-2017 11:09
31-03-2017 11:09
_PetitCorbeau_
Smaakt inderdaad naar meer!
30-03-2017 21:41
30-03-2017 21:41
MonsterMam
Smaakt naar meer
30-03-2017 21:16
30-03-2017 21:16