trudykruytmans

Lid sinds: 01-06-2018

#bewegen
11Aug2019
Gewoon stapje voor stapje en in je eigen tempo...
trudykruytmans

Bewegen is een essentieel onderdeel van een gezonde levensstijl. En eerlijk is eerlijk, ik beweeg (veel) te weinig. Ik ben in mijn leven nooit een sportief type geweest. Ik vond de gymles vroeger nooit leuk, ik had niet zo'n goede conditie en vond verschillende onderdelen 'eng'. Sporten werd vanuit mijn ouders ook niet erg gestimuleerd, al kwam dat misschien ook wel (voor een deel) omdat we het niet zo breed hadden en sporten duur was. Ik weet dat veel bewegen belangrijk is als je wilt afvallen, ik krijg dat advies dan ook regelmatig van anderen.  'Ga toch lekker fietsen, wandelen of zwemmen!' Maar wat veel mensen zich wellicht niet zo realiseren, is dat bewegen steeds lastiger wordt naarmate de kilo's (flink) toenemen. Bewegen gaat bij morbide obesitas op den duur gewoon écht pijn doen. Je gewrichten en spieren gaan protesteren, je bent sneller buiten adem, je bent sneller moe. Je hebt sneller last van overbelasting en blessures. Het gaat gewoon steeds lastiger en moeizamer en zodoende is de kans groot dat je in een vicieuze cirkel terecht komt. Een aantal jaar geleden vroeg een psycholoog aan mij: 'Ken jij die grote, betonnen bloembakken, die je wel eens bij restaurants of winkels buiten ziet staan? Hoeveel zouden die bloembakken wegen denk jij, 50-60 kilo? Stel je voor dat je die moet verplaatsen, hoe zou je dat doen?' Ik keek hem verbaasd aan, omdat we het al een poos over iets heel anders hadden en deze bloembakken voor mij 'uit de lucht kwamen vallen'. Hij vervolgde: 'die bloembakken zou je bijvoorbeeld kunnen verplaatsen op een karretje, want ze zijn veel te zwaar om zo in je eentje op te tillen. Ja toch?' Ik stemde in. 'Dat gewicht, die bakken zijn in je eentje nauwelijks hanteerbaar. Maar Trudy, kun jij het je voorstellen dat jij dag in, dag uit het gewicht van zo'n bloembak extra met je meesjouwt? Of laat ik het anders zeggen...ik ben, zoals je ziet, niet zo heel erg groot en ik weeg zo'n 70kg. Jij draagt mij -bij wijze van spreken- iedere dag op je rug mee als extra ballast, bij alles wat je doet.'  Hiermee heeft hij mijn ogen geopend; toen hij dat zei, realiseerde ik me pas echt goed hoeveel kilo's ik extra bij me draag en wat voor een enorme opgave dat is. Het is dus helemaal niet zo vreemd dat ik vaak zo moe ben en last van mijn lijf heb. Maar toch heb ik altijd geprobeerd om voor de buitenwereld te doen alsof er niks aan de hand was, alsof ik nergens last van had. Ik deed alsof ik geen hinder ondervond van mijn overgewicht, uit schaamte voor mijn lijf en mijn gewicht. Maar zo werkt het op den duur natuurlijk niet en (onder andere) daarom krijg ik nu hulp van een psycholoog om te leren om mijn gevoelens te uiten. Deze zomervakantie zijn we, net als afgelopen jaren, weer op vakantie geweest naar de bergen, want wij houden allemaal erg van de natuur en het berglandschap. Manlief houdt ook erg van wandelen, het liefst maakt hij hele lange wandeltochten. Hij vindt het soms moeilijk te begrijpen dat dat voor mij een hele grote opgave is, dat ik er heel erg tegenop kan zien en dat ik tijdens zo'n wandeling soms alleen maar 'bezig ben' met mijn lijf. Omdat iedere stap pijn doet in mijn voeten, enkels of knieën; of omdat de ondergrond ongelijk, glad of vol keien ligt en ik bang ben om uit te glijden of te vallen; of omdat ik zo buiten adem bent en ik mijn hart zo snel en hard voel bonken dat ik er onzeker en benauwd van word (mede door mijn ervaring met hyperventilatie en hartkloppingen tijdens paniekaanvallen).  En dan heb ik het nog niet eens over het 'psychische gevecht' dat zich tegelijkertijd afspeelt in mijn hoofd, waarbij gevoelens van walging, boosheid, verdriet en angst strijden om de eerste plaats. Dit gaat al jaren zo en ook dit jaar hebben we weer verschillende wandelingen gemaakt.  Ik ben de laatste maanden wat meer open geworden over mijn gevoelens rondom mijn gewicht (dankjewel psycholoog) en heb van te voren duidelijk(er) met manlief besproken wat ik wil en -vooral ook- kán.  Uiteindelijk hebben we deze vakantie een aantal prachtige uitstapjes en wandelingen gemaakt, waarbij ik met een trots gevoel naar mezelf terug kan kijken. Zo heb ik bijvoorbeeld een prachtige wandeling gemaakt in een natuurpark, over heuvels en dalen, over rotsen, keien, zand- en bospaden,  waarbij ik ook ca 100 meter geklommen én weer gedaald heb. En dat ik dan bepaalde stukjes van de route heb overgeslagen, bijvoorbeeld een te ongelijk, smal, steil trapje, ach, dat vergeef ik mezelf. Het allerbelangrijkste voor mij is, dat het goed ging en ik er voor het eerst in jaren echt énorm van heb genoten.  Bij ieder negatieve gedachte die op kwam zei ik tegen mezelf: 'gewoon stapje voor stapje en in je eigen tempo; dan kom je er vanzelf'. En zo is het......met alles!

#onzekerheid
08Aug2019
Het meisje en de draak
trudykruytmans

Het meisje en de draak Er was eens een lief klein meisje. Ze had schattige, bruine staartjes met een rood strikje erin en een lief kuiltje in haar wangen als ze lachte. Helaas lachte ze de laatste tijd niet meer zo veel. Want het meisje werd gepest door Gemene Mensen, die het kleine meisje een beetje 'raar' vonden omdat ze zo gevoelig en puur was. Het meisje werd er bang van en daarom trok ze zich steeds verder terug uit de Grote Boze Wereld. Op een dag maakte ze een wandeling in het bos en ging ze bij een beekje zitten om uit te rusten. Ze voelde zich verdrietig en onbegrepen en dikke tranen rolden over haar wangen. Plotseling hoorde ze gekraak en zag ze een struikje bewegen. 'Wie is daar?' vroeg ze verschrikt. Uit het struikje kwam een klein draakje gekropen. Het meisje schrok van het draakje en kroop achter een boom. 'Schrik niet lief meisje' zei het draakje. 'Ik zag dat jij verdrietig bent en daarom ben ik naar je toe gekomen. Ik kom je troosten en helpen, als je dat wil'. Langzaam kwam het meisje weer tevoorschijn. 'Jij...jij kan praten! Jij...jij bent....wat ben jij eigenlijk? En hoe heet jij?' Het draakje glimlachte. 'Wat onbeleefd van mij! Ik heet Kaida, wat Kleine Draak betekent. En dat is ook precies wat ik ben, een kleine draak. Vertel eens lief meisje, waarom was je net zo verdrietig?' Het meisje zuchtte en zocht naar de juiste woorden om haar gevoel uit te leggen. 'Ik ben zo bang. Ik word gepest door een paar Gemene Mensen, omdat ze me raar vinden. De wereld overweldigt me soms, zoveel geluiden, zoveel drukte, alles moet zo snel. Ik word er moe en overprikkeld van. Ik hou er van om alleen te zijn, om me terug te trekken uit de drukte. De Gemene Mensen snappen dat niet zo goed, ze lachen me uit, noemen me raar'. Het meisje begon weer te snikken. 'Ik vind het zo naar dat ze me uitlachen en roepen dat ik raar ben. Ik wil niet raar zijn, ik wil lief en aardig zijn'. Het draakje klopte troostend op de rug van het meisje. 'Ik begrijp je helemaal. En ik denk dat ik je wel kan helpen'. Het meisje veegde haar neus af met haar mouw. 'Echt waar? Dat zou ik fijn vinden!' Dankbaar en blij omhelsde ze het draakje en op dat moment ontstond er een langdurige, diepe vriendschap. Vanaf dat moment was het meisje nooit meer helemaal alleen, want het draakje week niet meer van haar zij. Overal en altijd stond het draakje haar bij met advies en goede raad, met als doel het meisje te behoeden voor nog meer pesterijen en verdriet. 'Doe dit maar gewoon niet, want anderen kunnen dat vast beter dan jij en dan lachen ze je misschien weer uit!' kon het draakje bijvoorbeeld uitroepen als het meisje iets wilde proberen. 'Als je dat doet, val je wel heel erg op. Dan ziet iedereen jou! Doe maar niet joh, want misschien gaat er dan wel iets mis. En doet iemand je dan misschien wel pijn of lachen ze je uit! Probeer gewoon zo min mogelijk op te vallen, dat is het allerbeste. Anderen zijn toch veel beter dan jij, doe geen moeite om het te proberen, het doet alleen maar nóg meer pijn als je faalt. Wat jij het beste kan doen, is lief en zorgzaam zijn. Help de andere mensen, hou rekening met hun wensen. Dan vinden ze je aardig en lief, dat wilde je toch zo graag?' Er kwam geen eind aan alle goede raad van het draakje. Het meisje was blij met de aandacht en de wijze lessen van haar nieuwe vriend en volgde alle raad maar al te graag op. De jaren gingen voorbij. Het kleine meisje groeide op tot een onzekere, introverte vrouw en het kleine draakje was een grote draak geworden. Nog steeds gaf de draak dagelijks een stortvloed aan goede adviezen, maar de vrouw begon zich er langzaam bewust van te worden dat ze hier niet meer zo blij van werd. Op een dag besloot ze hier over in gesprek te gaan met de draak. 'Lieve draak, lieve Kaida, kom eens even naast me zitten op de bank. Ik wil met je praten'. De draak deed verbaasd wat de vrouw van hem verlangde. Onwennig ging hij naast de vrouw op de bank zitten. 'Lieve Kaida, al jarenlang ben je mijn beste vriend. Iedere dag kon ik vertrouwen op jouw adviezen en goede raad en het heeft geholpen. De pesterijtjes door de Gemene Mensen zijn gestopt en daar ben ik heel blij om. Maar toch voel ik dat er iets niet klopt. Ik heb al die jaren naar je geluisterd en jouw wijze raad opgevolgd, maar toch voel ik me niet happy'. De draak keek de vrouw verbijsterd aan en deed zijn bek open om iets te zeggen.  'Nee, niks zeggen. Deze keer wil ik graag dat jij naar míj luistert'. De bek van de draak klapte abrupt dicht en er steeg een klein rookwolkje uit zijn neus omhoog. De vrouw negeerde zijn onthutste blik en praatte verder. 'Door jouw wijze raad heb ik me al die jaren staande gehouden. De pesterijen van de andere mensen zijn gestopt. Daar ben ik je dankbaar voor. Maar door al jouw goede raad ben ik ook dingen gaan doen, die eigenlijk niet bij mij passen. Door jouw goede adviezen heb ik dingen níet gedaan, die ik eigenlijk -diep van binnen- wél had willen doen. Jouw focus lag op het voorkomen van nóg meer pijn, teleurstelling en verdriet en om dat te bereiken heb je mij geleerd om niet op te vallen. Je hebt me geleerd om mijn emoties en gevoelens in te slikken, om altijd zorgzaam en lief voor anderen te zijn en je hebt me doen geloven dat anderen in heel veel dingen beter zijn dan ik. Ik weet dat jij dit alles deed vanuit jouw diepste wens om mij te behoeden voor nóg meer pijn en ellende. Maar door jouw adviezen op te volgen, ben ik niet trouw aan mezelf geweest en ben ik mezelf een beetje kwijt geraakt. Dat maakt dat ik me nog steeds niet happy voel.  Ik hou van je lieve Kaida, je bent al die jaren mijn raadgever én beste vriend geweest. Maar nu wordt het tijd dat jij gaat uitrusten van al je harde werken. Ga lekker liggen hier op deze bank, rust uit, het is je gegund. Het enige dat ik nu nog van je vraag, is om erop te vertrouwen dat ik, ook zonder jouw dagelijkse adviezen, mijn eigen weg zal gaan vinden. En dan zullen wij allebei gelukkig zijn'.

#morbide obesitas
08Aug2019
'Wat zijn de vrouwen groot'
trudykruytmans

'Wat zijn de vrouwen grootwat zijn de vrouwen grootLaatst lag ik op het strandIk denk: daar ligt een rondvaartbootMaar 's avonds was de boot verbrandHet hele dek was roodWat zijn de vrouwen grootWat zijn de vrouwen allejezus groot' Dit zingt Jeroen van Merwijk in het eerste couplet van zijn lied 'wat zijn de vrouwen groot'. Ik kan smakelijk lachen om dit nummer, ik houd wel van dit soort humor. Maar ergens diep van binnen steekt het ook een beetje als ik de tekst hoor, want ik ben namelijk echt zo'n 'allejezus grote vrouw'. Ik ben een vrouw van 40+, ben getrouwd en moeder van een stel pubers. Ik worstel al mijn halve leven met mezelf en met mijn (over)gewicht. Ik heb al zoveel geprobeerd om af te vallen, van shakes tot pillen, van koolhydraatvrij tot allerlei diëten van dieetgoeroes, maar niks heeft mij tot op heden geholpen om langdurig af te vallen en/of op gewicht te blijven. Sterker nog, ik eindigde altijd weer op mijn startgewicht, plus de nodige kilo's extra, dus uiteindelijk ben ik na iedere afvalpoging alleen maar nóg meer aangekomen. Met als gevolg dat ik nu zwaarder ben dan ooit, de laatste keer dat ik mezelf gewogen heb (een paar weken geleden), woog ik 167kg. Ik schaam me kapot voor dit gewicht, voor deze cijfers; ik durfde het eigenlijk niet eens op te schrijven hier, ookal ben ik hier nieuw en onbekend. En ik schaam me dood voor mijn lijf. Ik vermijd spiegels zoveel mogelijk, ik vind het afschuwelijk om mezelf op foto's of video te zien en ik ben me continu bewust van mijn lijf en mijn omvang. Ik heb van jongs af aan geleerd om mijn gevoelens zoveel mogelijk weg te stoppen, want anderen waren altijd belangrijker dan ik. Maar ik kan en wil mijn gevoelens niet langer wegstoppen, want het enige wat dat me de afgelopen jaren heeft opgeleverd is een burn out, angststoornis en een heel negatief zelfbeeld. Ik wil mijn gevoelens niet langer wegstoppen, want ze horen bij mij. En ik wil het nu eens over een hele andere boeg gaan gooien en heb besloten -hoewel het supereng is!-om te gaan bloggen over mijn leven met mijn morbide obesitas, over mijn struggle en mijn weg naar een gezonder leven.