karazmin

Lid sinds: 05-01-2019

#add
27Oct2019
ADD - eindelijk duidelijkheid voor mij
karazmin

Eindelijk duidelijkheid, ik heb ADD ADD  ADD – ik had er wel van gehoord. Vaag en op de achtergrond, weg geschreeuwd door het luidruchtige broertje ADHD. Toch had ik er blijkbaar genoeg van mee gekregen om al maanden stiekem bij mezelf te denken: Zou ik? Is dat misschien? Is het ADD?Een oud klasgenoot vertelde me dat zij het ‘had’ en nieuwsgierig als ik ben toch even op google gegaan. Een test gevonden en daar had je de kwartjes die me om de oren vlogen. Dit gaat over mij! Ineens waren al die dingen waar ik tegenaan loop, de problemen en nog meer dingen onder één noemer te vangen. Er hoeft niet eens zoveel geschuurd en geknipt te worden om in het (flexibele) hokje van ADD-er te passen. Stemmingswisselingen, concentratievermogen (of het gebrek aan), dingen vergeten – en dan bedoel ik fysiek vergeten en niet mijn geheugen, depressieve buien, schrikken van normale geluiden als de bel en telefoon, enzovoort und so weiter… En druk in mijn hoofd. Heel druk soms. Wat niet zo moeilijk is want ik heb ook behoorlijk last van tinnitus waardoor mijn innerlijke stem er moeite voor moet doen om er bovenuit te komen. Wat is ADD eigenlijk precies? Hieronder een stukje uit de tekst van de site Balans Digitaal Wat is ADD? ADHD wordt meestal in verband gebracht met druk en impulsief gedrag. Minder bekend is dat ADHD in verschillende vormen voorkomt en dat er ook een vorm is waarbij de hyperactiviteit ontbreekt. De DSM onderscheidt drie vormen van ADHD: • Het overwegend onoplettende beeld • Het overwegend hyperactieve/impulsieve beeld • Het gecombineerde beeld Dit laatste beeld is de meest voorkomende vorm. Minder vaak gediagnosticeerd wordt het overwegend onoplettende beeld (ook wel ADD genoemd).  De benaming ADD komt in de DSM-5 (een internationaal erkend classificatiesysteem van stoornissen) niet meer voor, maar de afkorting wordt nog wel steeds gebruikt. Dit heeft ermee te maken dat in het spraakgebruik en in de klinische praktijk ADHD vaak alleen wordt geassocieerd met het overwegend hyperactieve/impulsieve beeld of het gecombineerde beeld.   Alsof ik beschreven werd! Nou ja, niet helemaal. Wanneer ik de kenmerken bij langs ga zijn er natuurlijk een aantal die totaal niet van toepassing zijn. Zo schijnt niet met geld om te kunnen gaan een ding te zijn. Geen last van gelukkig. En net zo gelukkig kom ik wel altijd op tijd. Vraag niet hoe en hoe chaotisch het er dan in mijn huis toegaat maar dat is van ondergeschikt belang. Dat laatste was trouwens voor de psycholoog reden om wat meer onderzoek te doen. Om te kijken of ik misschien ook nog in het autistische spectrum rondhang. Ik verzekerde haar van niet, omdat ik vermoedde dat dat op tijd komen (en nog wat autistische kenmerken) geprogrammeerd waren. Nurture in plaats van Nature. Met een moeder, zus en broer in het spectrum vind ik het niet vreemd dat het door mijn opvoeding kwam. Ze moest me naderhand gelijk geven. Ondertussen was het eerst volgens haar niet mogelijk om met zekerheid te zeggen dat ik ADD had. Ondanks de vele raakvlakken. Maar doordat niemand uit mijn jeugd kon ‘getuigen’ van hoe ik was als kind – en vooral dat het opviel dat ik anders was een definitieve diagnose niet mogelijk. Voor mijn familie was ik namelijk gewoon het jongste zusje en dochter. Later na het ASS onderzoek stelde ze de trouwens diagnose bij en werd ik officieel een ADD-er Onopvallend Het is trouwens behoorlijk makkelijk om een kind met ADD over het hoofd te zien. Je bent immers niet lastig? Hoogstens dromerig en afwezig. Bijna onzichtbaar – Zoals ik me heel vaak voelde op school en wat in combinatie met mijn verlegenheid soms heel eenzaam kon zijn.

#lambiek
12Jan2019
Het Lambieksyndroom en andere versprekingen
karazmin

 Het Lambiek-syndroom. Wees niet bang voor een enge ziekte het bestaat niet echt, volgens mij. Het is een naam voor een hebbelijkheidje waar ik last van heb en waar ik ter verduidelijking maar een woord voor bedacht heb. En omdat Lambiek uit Suske en Wiske hetzelfde doet als ik, werd hij de naamgever. De meeste mensen kennen Suske en Wiske, vandaar. Voorbeeld?  In plaats van zeggen: 'Gaan we toch het korte rondje doen als je moeie benen hebt.' zei ik laatst tegen mijn zus (toen we samen op de fiets de hond uitlieten) 'Gaan we toch het moeie rondje doen als je korte benen hebt.' Dit soort dingen gebeuren me geregeld. Nog een voorbeeld? Ken je het liedje de Wandelclub – ook wel bekend als Jo met de Banjo volgens mij.  In elk geval is er een zin die zo gaat:Jo met de banjo, Mien met de mandoline,Kaatje met het mondharmonicaatjeTruitje met het fluitje, je moet ons cluppie ziendol op een man, dol op een man dol op een mandolien!Ik zing altijd en in alle serieuziteit (is geen woord ik weet het):Fluitje met een truitje – Tja, en dan komt mijn dirty mind weer naar boven. Je kent de uitdrukking wel: A dirty mind is a joy forever... Kan ik het dan helpen dat ik dus aan condooms denk? Creatief Nederlands noem ik het – mijn zus gebruikt de term 'Krukkig Nederlands''  liever.  Het zijn overigens niet de enige verhaspelingen die ik maak. Wat op zichzelf al een fantastisch woord is.Verhaspelingen... zeg dat maar eens drie keer zonder je tong te breken. Ik verspreek me dus wel eens. Het ergste van die versprekingen is eigenlijk dat mijn familie de neiging heeft om die woorden “er in te houden” Zo is een “vluig” bij ons een vliegtuig, hebben honden “nekkies” om in plaats van een halsband en wanneer de luxaflex naar beneden gaat is dat om dat die “zon weg moet” dit omdat ik ooit vroeg: Kan die zon niet weg?  Ik bedoelde of iemand de luxaflex wilde laten zakken. En, nee. Bovenstaande is niet uit mijn strot gekomen toen ik nog een kleuter was. Ik was hoog en breed volwassen. Creatief? Krukkig? Maken jullie het maar uit. Gelukkig ben ik niet de enige Mijn vriendin L. kan er ook wat van. Zijn gooide een tweetal uitdrukkingen op een hoop door met droge ogen te beweren dat je van de kouwe koffie thuiskomt. (Kouwe kermis bedoelde ze)Even een uitstapje maken naar het buitenland. Een vriend van mijn vader was zeeman geweest en had ooit in een Engels warenhuis op een bed gewezen en tegen een medematroos gezegd: Dat is een mooi ledikant.Ze werden de winkel uitgezet zonder door te hebben hoe grof de verkoopster die zeelui wel niet vond.Ledi werd verstaan als Lady en kant??  Ahum...(bloos – hier komt weer die dirty mind om de hoek kijken) In het Nederlands een drieletterwoord die vrouwelijk geslachtsdeel betekent.Niet alleen door een Nederlands woord verkeerd te verstaan kun je misverstanden krijgen. Brits-Engels en Amerikaans-Engels hebben ook zo hun verschillen. Zoals een Engelslerares ons op de Havo duidelijk maakte. Zij vertelde over een Engelse vriendin die toen die een paar jaar in Amerika woonde op haar deur een briefje had geplakt, bestemd voor de melkboer: Knock me up every saturday and I will pay you. Zij dacht geschreven te hebben: Wek me elke zaterdag en ik betaal je (voor de melk) – De Amerikaan vatte het op als: Maak me elke zaterdag zwanger en ik zal je er voor betalen... Tot slot een gouwe ouwe die mijn moeder vaak vertelde. Haar moeder werkte in een dienstje bij een chique familie die geen grove woorden toestonden. De kinderen des huizes mochten geen “gat” zeggen wanneer ze hun achterwerk (kont) bedoelden. In plaats daarvan moesten ze bibs zeggen. Dus toen het zoontje op een dag aan zijn moeder duidelijk wilde maken dat er een gat in zijn sok zat wist hij niets beters te verzinnen dan 'Moeder... er zit een bibs in mijn sok.' Ach ja, je kunt ook te chique zijn Word lid en beloon de maker en jezelf! Registreren

#rotzooi op straat
08Jan2019
Opeens zie je het licht: Gloeilampmoment
karazmin

Quote Be yourself no matter what they say Sting (Englishman in New York) Ken je dat? Dat je plotseling het licht ziet en alles duidelijker werd. Puzzelstukjes vallen op zijn plaats, de kwartjes vallen en je kunt bij wijze van spreken de gloeilamp boven je hoofd aanflitsen.Gloeilamp-momenten noem ik ze daarom ook wel. In mijn leven zijn er een paar geweest. De laatste iets meer dan een jaar geleden, maar later daarover meer. Eerst de eerste waar ik me op dat moment bewust was.Ik zat nog op school, MDGO-MK, eerste klas. Voor wie de opleiding niet kent. MDGO staat voor Middelbaar Diensten en Gezondheid Onderwijs, tenminste als ik het me goed herinner. MK is Mode en Kleding. Een soort uitgebreide versie van de Modevakschool. We werden opgeleid in alles wat met mode en kleding te maken had. Je kon coupeur worden maar ook verder gaan voor etaleur, mode-ontwerper (moest je wel verder naar de kunstacademie) maar ook een middenstandsdiploma zat erin. Oftewel Realisatie, Commercie of de kunstzinnige kant op.We hadden de vreemdste vakken. Van modetekenen tot omgangskunde en muziek en drama. Hoe dan ook, de discussie vond plaats tijdens maatschappijleer en was begonnen met de vraag of we wel eens troep op straat gooiden. Iedereen gaf het toe. Op één meisje na, zij betoogde dat je nooit iets weg mocht gooien. Ook niet als er geen afvalbak in de buurt was. Je kon de troep altijd in je zak stoppen, volgens haar.Een klasgenoot vroeg een tikje sarcastisch wat ze dan deed met een vies patatbakje. Die stopte ze toch zeker niet in haar zak?? Waarop ze haar schouders ophaalde en reageerde dat ze die dan gewoon vasthield tot ze een bak tegenkwam.Dat was dus mijn gloeilamp-moment. Ze had gelijk. Simpelweg gelijk. Waarom zal je troep op straat gooien? Er was geen enkele reden waarom je het niet gewoon mee kon nemen. Sinds die dag heb ik nooit meer iets zomaar weggegooid. Nooit – echt niet.Geen wereldschokkend verhaal of een levensbepalend moment maar toch het is de enige rode draad die ik me altijd voor mijn geest kan halen. Ik zie ons nog zitten in dat lokaal en ik zie dat meisje onverschrokken tegen de rest in gaan. Het kon haar niets schelen dat iedereen haar maar walgelijk braaf vond.Misschien was dat het wel. Dat ze zich nergens wat van aantrok.Jaren later werd dat namelijk mijn levensmotto. Twee zinnen van twee liedjes. Durf jezelf te zijn en durf anders te zijn, ongeacht hoe iedereen ook tegen je aan kijkt. Nu ik dit opschrijf bedenk ik me dat er ook andere gloeilamp-momenten waren.Het zijn er twee, de eerste was toen ik in de derde klas lagere school zat, groep 5 basisschool volgens mij. Ik woonde toen nog in een klein dorp, kleiner dan waar ik nu woon in elk geval. Een school van ongeveer 60 leerlingen. Een hechte gemeenschap met een levendig verenigingsleven. Elk jaar was er wel een revue of een toneelstuk en het was de goede gewoonte dat de schoolkinderen de generale repetitie mochten bijwonen. Dat jaar was er een revue. Zang, dans, sketches. En zoals op elke school dan gebeurt moesten we de volgende dag onze indrukken tekenen. Onze juf had ook meegedaan, in een mooie groene jurk had ze met andere dames gedanst en gezongen. Het was dus niet verwonderlijk dat veel kinderen dat nummer uitpikte om te vereeuwigen. Het was een groen-zwarte jurk met een gepunte rok en ik was de enige die de punten tekende. De juf maakte daar een – sorry voor de woordspeling – punt van en verklaarde ten overstaan van de klas dat ik een echte waarnemer was.Het was voor het eerst dat ik besefte dat mij dingen opvielen die anderen niet zagen. Details en onderlinge verbanden. Niets zweverigs maar gewoon alledaagse zaken die de meesten niet opvielen. Een andere keer dat het kwartje viel was veel later. Ik was allang volwassen, mijn vader was al overleden en ik woonde net in het huis waar ik nog steeds woon.Ik keek naar TV Drenthe, waar een vrouw geïnterviewd werd die leed aan iets wat hyperacusis heette. Ze vertelde hoe ze in het dagelijks leven last had van achtergrondgeluiden die bij haar op de voorgrond drongen. Rinkelen van vaatwerk, het lezen van een krant, geroezemoes van mensen. Al die dingen – en meer – zorgden ervoor dat ze problemen kreeg met het normaal functioneren. Alles wat ze noemde had ik ook! In mindere mate maar het was herkenbaar en zo'n opluchting dat ik niet de enige was met die klachten. Dat vreemde gehoorprobleem kreeg plotseling een naam, ik kon het benoemen en daardoor was het beter te hanteren.Dat ik deze twee momenten in eerste instantie niet noemde komt omdat het wel iets duidelijk maakte maar er is niets door veranderd. Alleen een beetje duidelijker geworden. En dan nu mijn laatste belangrijke gloeilamp. Dat was verleden jaar, toen ik besefte dat ik weleens ADD zou kunnen hebben (tegenwoordig AD(h)D het onoplettende type genoemd/ Dat was een grote. Te groot om in een paar zinnen op te schrijven Wordt vervolgd zullen we dus maar zeggen. Quote Riducule is nothing to be scared of Adam Ant (Prince Charming)